Przyczyny i leczenie szczeliny pierścieniowej

Szczelina pierścieniowa to rodzaj schorzenia dyskogennego, który wpływa na kręgosłup. Zwykle występuje, gdy włókna, które tworzą twardą zewnętrzną powłokę krążka międzykręgowego, pękają lub rozdzielają się. Łącznie włókna te są znane jako pierścień włóknisty.

Szczelina pierścieniowa jest również nazywana łzą pierścieniową, chociaż istnieją różnice między tymi dwoma terminami. Zwykle jest to stan związany z zużyciem, a nie urazem i można podjąć kroki, aby temu zapobiec.

Przegląd

Pierścień składa się z kilku koncentrycznych warstw twardych włókien (materiał, z którego są wykonane, nazywa się chrząstką włóknistą), które otaczają, zawierają i chronią miękkie, płynne jądro znajdujące się wewnątrz dysku.

Jądro jest amortyzatorem; buforuje ciężar ciała, ponieważ wpływa na stawy kręgosłupa, gdy siedzisz, stoisz lub poruszasz się. Pomaga również zachować integralność stawu międzykręgowego, wspierając przestrzeń między dwoma kręgami, które go tworzą.

Warstwy pierścienia włóknistego są zorientowane względem siebie ukośnie. Innymi słowy, krzyżują się ze sobą i w ten sposób zapewniają rusztowanie i wsparcie.

Taka konstrukcja sprawia, że ​​pokrycie dysku jest wystarczająco mocne, aby pomieścić wewnątrz płynny materiał jądra. Taka siła pozwala dyskowi złagodzić wstrząsy i wstrząsy, które pojawiają się, gdy poruszasz kręgosłupem.

Objawy szczeliny pierścieniowej

Objawy szczeliny pierścieniowej lub łez wahają się od bezobjawowych do podobnych do przepukliny krążka międzykręgowego. Te ostatnie mogą obejmować ból, drętwienie, osłabienie i/lub odczucia elektryczne, które przemieszczają się po jednej nodze lub ramieniu. Badania wykazały również, że pierścieniowe łzy i przepukliny krążków często pozostają niezauważone z kilkoma, jeśli w ogóle, wyraźnymi objawami.

Powoduje

„Pierścieniowe rozdarcie” nie jest standardowym terminem używanym przez świadczeniodawców do opisywania lub diagnozowania tego stanu. Powodem jest to, że słowo „łza” sugeruje, że jakiś rodzaj urazu doprowadził do oddzielenia lub przerwania włókien. Podczas gdy pęknięcie pierścienia może być spowodowane jednorazowym urazem, częściej przyczyną jest długotrwałe zużycie.

W rzeczywistości, przez większość czasu, łzy są wynikiem zmian zwyrodnieniowych związanych z wiekiem, które zachodzą w dysku. Tego typu zmiany mogą i prowadzą do dalszej degeneracji również w innych obszarach kręgosłupa.

Oznacza to, że zużycie jako przyczyna szczeliny pierścieniowej jest w dużej mierze wynikiem codziennych nawyków życiowych – sposobu, w jaki siedzisz, stoisz, chodzisz, wspinasz się po schodach i wykonujesz inne rutynowe ruchy – być może przestały zwracać uwagę i prawdopodobnie działają bez zastanowienia.

Leczenie

Zachowawcze leczenie pęknięcia pierścienia lub szczeliny jest na ogół wystarczające, aby powstrzymać ból i inne objawy. Mogą to być leki przeciwbólowe dostępne bez recepty lub na receptę i/lub fizjoterapia. Leczenie fizjoterapeutyczne może obejmować ćwiczenia, trakcję i inne.

Jeśli te środki nie złagodzą bólu, lekarz może zasugerować zastrzyk sterydowy w celu zmniejszenia stanu zapalnego i bólu. W ciężkich przypadkach można zbadać operację, w tym operację wymiany dysku.

Zapobieganie

Brak zwrócenia uwagi na sposób, w jaki wykonujemy nasze codzienne ruchy, może z czasem stać się sceną pierścieniowej łzy. Jeśli korygowanie codziennych nawyków ruchowych i postawy w celu zapobiegania rozdarciu pierścieniowemu wydaje się być górą, na którą trzeba się wspiąć, to mamy dobrą wiadomość.

Przy odrobinie wysiłku słaba postawa i mniej niż idealna mechanika ciała, które mogły przede wszystkim doprowadzić do rozdarcia, można w wielu okolicznościach odwrócić. Ale wymaga wysiłku i nie jest szybkim rozwiązaniem, jak może być operacja. Zamiast tego chodzi o poprawę ustawienia stawów i całego ciała, co z kolei może pomóc w zapobieganiu i/lub zarządzaniu łzami pierścieniowymi.

Jakie działania mogą ci w tym pomóc? Możesz spróbować jogi, tai chi, pilates, treningu siłowego, metody Feldenkraisa, techniki Alexandra i/lub somatyki.

Każdy z tych systemów w jakiś sposób działa na rzecz równowagi mięśniowej i wyrównania stawów, kluczowych strategii profilaktycznych stosowanych przez wielu fizjoterapeutów podczas pracy z pacjentami z kręgosłupem.