Zator płucny u osób z rakiem krwi

Objawy zatorowości płucnej – zablokowania tętnic w płucach, które zwykle są spowodowane przez zakrzepy krwi – mogą się znacznie różnić. W zależności od tego, jaka część płuca jest zajęta i wielkości blokady, mogą wystąpić niektóre typowe oznaki i objawy, takie jak:

• nagła duszność, która nasila się wraz z wysiłkiem
• Ból w klatce piersiowej, który może się nasilić, gdy oddychasz głęboko
• Ból podczas kaszlu, jedzenia, pochylania się lub pochylania
• Ból, który nasila się podczas ćwiczeń, ale nie ustępuje całkowicie, gdy odpoczywasz
• Kaszel, który może wywołać krwawy śluz

Inne oznaki i objawy, które mogą obejmować:

• Ból lub obrzęk nóg, lub jedno i drugie, często w łydce
• Skóra wilgotna lub zabarwiona na niebiesko
• Gorączka
• Wyzysk
• Szybkie lub nieregularne bicie serca
• Zawroty głowy lub zawroty głowy

Co się dzieje podczas zatoru płucnego

Podczas zatorowości płucnej lub PE najbardziej typowym scenariuszem jest wypompowanie zakrzepu krwi z serca do płuc przez tętnicę płucną. Gałęzie tętnicy płucnej dostarczające krew do każdego płuca i skrzepy krwi mogą utknąć w różnych punktach po drodze, w naczyniach prowadzących krew do płuc. Jeśli skrzep krwi jest wystarczająco duży, może utknąć i całkowicie zatkać duże naczynie, co może zagrażać życiu. Możliwe jest również, że zakrzep krwi jest tak mały, że w zasadzie pozostaje niezauważony, powodując, że tylko mały kawałek płuca odczuwa jego skutki.

Diagnoza i leczenie

W celu zdiagnozowania zatorowości płucnej można wykonać różne testy, w tym skan wentylacji i perfuzji, skan CT o wysokiej rozdzielczości lub angiogram płuc.

Leczenie zatorowości płucnej zależy od ciężkości i rozległości skrzepu. Jeśli objawy nie są poważne, można zastosować leki rozrzedzające krew i podjąć środki ostrożności zapobiegające dalszemu powstawaniu zakrzepów. W przypadku dużych, ciężkich skrzepów można stosować leki rozbijające skrzepy, takie jak te używane do otwierania naczyń serca podczas zawału serca.

Dlaczego pacjenci z rakiem są zagrożeni

Kiedy naukowcy badają ryzyko PE, biorą pod uwagę całą jednostkę chorobową, która zazwyczaj naraża na nią osobę. Oznacza to, że ZTP są jednym z kilku zdarzeń, które mogą wystąpić, gdy u osoby rozwijają się zakrzepy krwi w żyłach, stan znany jako żylna choroba zakrzepowo-zatorowa lub VTE.

W porównaniu z populacją ogólną częstość występowania ŻChZZ i ZTP jest wyższa u chorych na nowotwory; pacjenci z rakiem są około cztery razy bardziej narażeni na rozwój żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która obejmuje zarówno zatorowość płucną, jak i zakrzepicę żył głębokich. Zakrzepica żył głębokich lub DVT odnosi się w szczególności do zakrzepów krwi, które tworzą się w żyłach głębokich, zwykle w nogach, ale mogą również wystąpić w innych miejscach. Najpoważniejsze powikłanie DVT ma miejsce, gdy część skrzepu odrywa się i przechodzi przez krwioobieg do serca, a następnie do płuc, powodując blokadę znaną jako PE. Możesz jednak mieć PE bez DVT.

Ogólnie rzecz biorąc, te skrzepy krwi mogą tworzyć się w głębokich żyłach twojego ciała z wielu różnych powodów, w tym z następujących:

• Uszkodzenie wewnętrznej wyściółki żyły
• Urazy żyły spowodowane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi
• Przebyty zabieg chirurgiczny, doznanie poważnego urazu, choroba lub stan powodujący stan zapalny, a także pewne reakcje immunologiczne
• Choroba lub stan, w którym przepływ krwi spowalnia, na przykład po zabiegu chirurgicznym, podczas długiego leżenia w łóżku lub podczas długiego lotu podczas podróży
• Niektóre stany, które powodują, że twoja krew jest gęstsza lub bardziej podatna na krzepnięcie niż normalnie
• Niektóre choroby dziedziczne, na przykład czynnik V Leiden, który zwiększa ryzyko krzepnięcia krwi

• Terapia hormonalna lub tabletki antykoncepcyjne

Krzepnięcie i krwawienie u pacjentów z rakiem

Zakrzepy krwi są powszechne u pacjentów z rakiem, a pacjenci z rakiem mogą być narażeni na zwiększone ryzyko powstania zakrzepów krwi z różnych powodów, w tym samego raka, a także różnych metod leczenia raka. Chemioterapia, radioterapia i terapia hormonalna mogą zwiększać ryzyko zakrzepów krwi.

Może się to wydawać sprzeczne z intuicją, ale zaburzenia krwawienia mogą również występować częściej u osób z rakiem krwi. Można to rozumieć w następujący sposób: ogólnie, gdy występuje problem z układem krzepnięcia organizmu, osoba może być narażona na nadmierne krwawienie lub krzepnięcie, w zależności od okoliczności.

Rola leków zapobiegających zakrzepom

Nie zaleca się rutynowych leków zapobiegających powstawaniu zakrzepów u pacjentów ambulatoryjnych z chorobą nowotworową, zwłaszcza tych, u których ryzyko VTE jest niskie; Jednak według grup ekspertów u osób z wyższym ryzykiem VTE oraz u osób ze szpiczakiem otrzymujących leki zwane immunomodulatorami, takie leki zapobiegające zakrzepom można rozważyć.

Obecny standard opieki to coś, co nazywa się heparyną drobnocząsteczkową (LMWH), która wymaga zastrzyków. Dostępne są inne, nowsze doustne leki rozrzedzające krew, ale istnieją ograniczone dowody, z których świadczeniodawcy mogą korzystać, rozważając przejście z LMWH na jeden z tych doustnych leków.

W niedawnym badaniu, gdy podano hipotetyczny wybór LMWH w porównaniu z lekiem doustnym o jednakowej skuteczności, większość pacjentów z rakiem, co zrozumiałe, wybrała lek doustny. Eksperci twierdzą jednak, że decyzja o zmianie wymaga dokładnego rozważenia zależności między rakiem pacjenta a przebiegiem leczenia, z towarzyszącymi im chorobami współistniejącymi.

PE/VTE u pacjentów ze specyficznymi nowotworami krwi

Wczesne badania sugerowały, że guzy lite, takie jak rak piersi i rak płuc, ogólnie częściej zwiększają ryzyko powstania zakrzepów krwi niż nowotwory krwi, które obejmują białaczkę, chłoniaka i szpiczaka. Od tego czasu przeprowadzono jednak inne badania, które sprzeciwiają się temu poglądowi i może się zdarzyć, że rodzaje raka krwi i indywidualne cechy pacjenta wpływają na ryzyko w istotny sposób.

Pacjenci w podeszłym wieku z przewlekłą białaczką szpikową

Badanie opublikowane w 2016 roku sugerowało, że starsi pacjenci z CML mieli wyższy wskaźnik PE niż pacjenci bez raka, co niekoniecznie było zaskakujące, ponieważ ogólnie uważa się, że rak zwiększa problemy z krzepnięciem. Wskaźniki problemów z krzepnięciem nie wzrosły jednak w grupie pacjentów przyjmujących leki zwane inhibitorami kinazy tyrozynowej (głównie jeden o nazwie imatinib), co sugeruje, że ryzyko u tych pacjentów z CML było spowodowane głównie czynnikami leżącymi u podłoża nowotworu, a nie leczenie.

Ostra białaczka limfoblastyczna u dzieci

Zatorowość płucna w dzieciństwie jest rzadka, ale nowotwór złośliwy (taki jak białaczka) może zwiększać ryzyko ŻChZZ i ZTP u dzieci. Duże czynniki ryzyka ŻChZZ i ZTP obejmują założenie cewnika do żyły centralnej, nowotwory złośliwe i chemioterapię. ŻChZZ występuje u 2,1–16% dzieci z chorobą nowotworową, podczas gdy zgłaszane częstości występowania ŻChZZ związanej z cewnikiem wahają się od 2,6 do 36,7%.

Wiele dowodów na PE u dzieci z nowotworami dotyczy pacjentów z ALL, najczęstszym nowotworem złośliwym u dzieci. Metaanaliza dzieci z białaczką wykazała VTE u 5,2% dzieci z ALL, ale zgłoszone wskaźniki wahały się od 1 do 36%. W szczególności stosowanie L-asparaginazy, wraz ze schematem chemioterapii obejmującym antracyklinę, winkrystynę i steroidy, uczyniło ostrą białaczkę limfocytową (ALL) uleczalnym nowotworem złośliwym, szczególnie u dzieci, ale może również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem ŻChZZ , dlatego w celu zmniejszenia tego ryzyka można podawać leki zapobiegające krzepnięciu krwi.

Ostra białaczka promielocytowa, typ AML

W porównaniu z krwawieniem, duże skrzepy krwi są mniej powszechnym problemem u pacjentów z ostrą białaczką promielocytową, rzadkim typem AML. Jest to dobry przykład nowotworu krwi, w którym zaatakowane są układy krzepnięcia organizmu, często prowadzące do krwawienia, ale także z możliwością powstawania zakrzepów. Pacjenci z ostrą białaczką promielocytową mogą zgłaszać się do lekarza z problemami z krwawieniem, takimi jak krwawienie z nosa, które nie ustaje lub skaleczenie, które nie przestaje sączyć. Ale mogą również mieć obrzęk łydek spowodowany zakrzepicą żył głębokich lub ból w klatce piersiowej i duszność z powodu zakrzepu krwi w płucach lub PE.

Ryzyko krzepnięcia w białaczce i chłoniaku

Badanie przeprowadzone przez Pettersona i współpracowników opublikowane w 2015 r. sugerowało, że wszystkie rodzaje raka mają tendencję do zwiększania ryzyka ŻChZZ, a zakres zwiększonego ryzyka jest różny dla różnych głównych kategorii raka; w tym konkretnym badaniu najniższe ryzyko ŻChZZ obserwowano w przypadku raka głowy i szyi (4,1x), a najwyższe w przypadku raka mózgu (47,3x).

Kiedy ta grupa badaczy próbowała dostosować wiele zmiennych, aby określić ryzyko VTE w chłoniaku (w porównaniu z innymi nowotworami), odkryli, że ryzyko to było szczególnie zwiększone wśród pacjentów z chłoniakiem.

Chłoniak znalazł się wśród czterech lokalizacji nowotworowych o szczególnie podwyższonym ryzyku ŻChZZ, jak następuje:

• Rak mózgu
• Rak trzustki
• Inny przewód pokarmowy (przełyk, jelito cienkie, woreczek żółciowy i układ żółciowy)
• Chłoniak

W badaniu tym stwierdzono, że pacjenci z białaczką są narażeni na pośrednie ryzyko.

Spośród 33 przypadków z aktywnym chłoniakiem i 18 przypadków z aktywną białaczką w tym badaniu, tylko 14 z 50 (28%) miało cewnik do żyły centralnej w ciągu trzech miesięcy przed zdarzeniem VTE. Większość przypadków z czynną białaczką miała przewlekłą białaczkę limfocytową (11 z 18 lub 61%), która nie jest zwykle leczona L-asparaginazą, znanym czynnikiem ryzyka ŻChZZ.

Ważne jest, aby wiedzieć, że jako pacjent z rakiem możesz być bardziej narażony na problemy z zakrzepami krwi, takie jak zator tętnicy płucnej. Jednak ważne jest również, aby spojrzeć na to ryzyko z odpowiedniej perspektywy. Ogólnie rzecz biorąc, szanse na rozwój zatorowości płucnej są nadal dość niskie.

Chociaż leczenie przez cewnik umieszczony w żyle centralnej może zwiększać ryzyko PE/ŻChZZ, takie leczenie może uratować życie wielu pacjentom z nowotworem. Lekarze są świadomi ryzyka VTE/PE w różnych postaciach raka krwi oraz przy różnych terapiach i interwencjach. Jako wykształcony pacjent, Twoja wiedza na temat objawów ZTP/ŻChZZ i Twoja czujność mogą pomóc Twojemu lekarzowi w szybkim działaniu, jeśli zajdzie taka potrzeba.