Przegląd obturacyjnych i restrykcyjnych chorób płuc

Jednym z pierwszych kroków w diagnostyce chorób płuc jest rozróżnienie między obturacyjną chorobą płuc a restrykcyjną chorobą płuc. Chociaż oba typy mogą powodować duszność, obturacyjne choroby płuc (takie jak astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc) powodują większe trudności z wydychaniem powietrza, podczas gdy restrykcyjne choroby płuc (takie jak zwłóknienie płuc) mogą powodować problemy, ograniczając zdolność osoby do wdychania powietrza .

Jest to różnica, która na początku może nie być widoczna, ale można ją odróżnić za pomocą zestawu testów diagnostycznych, które oceniają pojemność i siłę oddechu osoby.

Powoduje

Istnieje wiele różnych obturacyjnych i restrykcyjnych chorób płuc, z których niektóre mają wspólne przyczyny, inne nie.

Zatykający

Choroby obturacyjne płuc charakteryzują się niedrożnością dróg oddechowych, przy czym niedrożność określana jest przez wolniejszy i płytszy wydech niż u osoby bez tej choroby.

Niedrożność może wystąpić, gdy stan zapalny i obrzęk powodują zwężenie lub zablokowanie dróg oddechowych, co utrudnia wydalanie powietrza z płuc. Powoduje to, że w płucach pozostaje nienormalnie duża ilość powietrza (tj. zwiększona objętość zalegająca). Prowadzi to zarówno do uwięzienia powietrza, jak i do hiperinflacji płuc – zmian, które przyczyniają się do pogorszenia objawów ze strony układu oddechowego.

Następujące choroby płuc są klasyfikowane jako obturacyjne:

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)
• Przewlekłe zapalenie oskrzeli
• Astma
• Rozstrzenie oskrzeli
• Zapalenie oskrzelików
• Zwłóknienie torbielowate

Ograniczający

W przeciwieństwie do obturacyjnych chorób płuc, stany restrykcyjne są definiowane przez inhalację, która wypełnia płuca znacznie mniej niż można by oczekiwać u zdrowej osoby.

Restrykcyjne choroby płuc charakteryzują się zmniejszoną całkowitą pojemnością płuc lub sumą objętości zalegającej w połączeniu z natężoną pojemnością życiową (ilością powietrza, którą można wydychać na siłę po wzięciu głębokiego oddechu).

Dzieje się tak z powodu trudności w całkowitym wypełnieniu płuc. Restrykcyjne choroby płuc mogą być spowodowane czynnikami wewnętrznymi, zewnętrznymi lub neurologicznymi.

Wewnętrzne restrykcyjne choroby płuc

Wewnętrzne zaburzenia restrykcyjne to te, które występują z powodu ograniczenia w płucach (często „usztywnienie”) i obejmują:

• Zapalenie płuc
• Zapalenie płuc
• Zespół niewydolności oddechowej dorosłych (ARDS)
• Eozynofilowe zapalenie płuc
• Gruźlica
• Sarkoidoza

• Zwłóknienie płuc i idiopatyczne zwłóknienie płuc

• Lobektomia i pneumonektomia (operacja raka płuca)

Zewnętrzne restrykcyjne choroby płuc

Zewnętrzne zaburzenia restrykcyjne odnoszą się do tych, które mają swój początek poza płucami. Należą do nich upośledzenie spowodowane:

• Skolioza
• Otyłość
• Zespół hipowentylacji otyłości
• Wysięk opłucnowy
• Nowotwory złośliwe
• Wodobrzusze
• Zapalenie opłucnej
• Złamania żeber

Restrykcyjne choroby neurologiczne płuc

Neurologiczne zaburzenia restrykcyjne to te spowodowane zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego, które zakłócają ruchy niezbędne do wciągania powietrza do płuc. Wśród najczęstszych przyczyn:

• Paraliż przepony
• Zespół Guillain-Barré
• Miastenia gravis
• Dystrofia mięśniowa
• Stwardnienie zanikowe boczne (ALS lub choroba Lou Gehriga)

Objawy

Objawy między obturacyjnymi i restrykcyjnymi chorobami płuc mogą się w znacznym stopniu pokrywać, dlatego często do postawienia diagnozy potrzebne są testy czynnościowe płuc.

Objawy wspólne dla warunków obturacyjnych i restrykcyjnych obejmują:

• duszność (duszność)

• Uporczywy kaszel
• Szybki oddech (tachypnea)
• Lęk

• Niezamierzona utrata wagi (z powodu zwiększonej energii potrzebnej do oddychania)

Objawy obturacyjne

W przypadku niedrożności osoba może mieć trudności z wyrzuceniem całego powietrza z płuc. To często pogarsza się wraz z aktywnością, ponieważ gdy częstość oddechów wzrasta, wydmuchanie całego powietrza z płuc przed kolejnym wdechem staje się trudne.

Zwężenie dróg oddechowych może powodować świszczący oddech, a także zwiększoną produkcję śluzu (plwociny).

Objawy restrykcyjne

W przypadku restrykcyjnej choroby płuc osoba może mieć wrażenie, że trudno jest wziąć pełny wdech, co może czasami powodować znaczny niepokój.

Z zewnętrzną chorobą płuc osoba może zmieniać pozycję, próbując znaleźć taką, która ułatwi oddychanie.

Diagnoza

Rozpoznanie obturacyjnej lub restrykcyjnej choroby płuc rozpoczyna się od dokładnego wywiadu i badania fizykalnego, chociaż badania czynnościowe płuc i badania obrazowe są bardzo ważne, zwłaszcza gdy diagnoza jest niejasna.

Testy te mogą również pomóc lekarzom zrozumieć, czy w tym samym czasie występuje więcej niż jeden stan, zwłaszcza gdy zostanie znaleziony mieszany wzór.

Testy funkcji płuc

Spirometria jest powszechnym testem biurowym używanym do oceny, jak dobrze funkcjonują twoje płuca, mierząc, ile wdychasz powietrza i ile/jak szybko wydychasz. Może być bardzo pomocny w różnicowaniu obturacyjnych i restrykcyjnych chorób płuc, a także określaniu ciężkości tych chorób.

Ten test może określić następujące elementy:

• Wymuszona pojemność życiowa (FVC): Wymuszona pojemność życiowa mierzy ilość powietrza, jaką można wydychać na siłę po wzięciu jak najgłębszego wdechu.

• Wymuszona objętość wydechowa w ciągu jednej sekundy (FEV1): Wymuszona objętość wydechowa w ciągu jednej sekundy mierzy całkowitą ilość powietrza, która może zostać wydychana na siłę w pierwszej sekundzie testu FVC. Zdrowi ludzie na ogół wydalają w tym czasie około 75% do 85%. FEV1 jest obniżony w obturacyjnych chorobach płuc i normalny do minimalnego spadku w restrykcyjnych chorobach płuc.

• Stosunek FEV1/FVC: Stosunek FEV1 do FVC mierzy ilość powietrza, jaką osoba może wydychać na siłę w ciągu jednej sekundy, w stosunku do całkowitej ilości powietrza, którą może wydychać. Stosunek ten jest zmniejszony w obturacyjnych chorobach płuc i normalny w restrykcyjnych chorobach płuc. U osoby dorosłej normalny stosunek FEV1/FVC wynosi od 70% do 80%; u dziecka normalny stosunek wynosi 85% lub więcej. Stosunek FEV1/FVC można również wykorzystać do określenia ciężkości obturacyjnej choroby płuc.

• Całkowita pojemność płuc (TLC): Całkowita pojemność płuc (TLC) jest obliczana poprzez dodanie objętości powietrza pozostałego w płucach po wydechu (objętość resztkowa) z FVC. TLC jest normalne lub podwyższone w przypadku wad obturacyjnych i zmniejszone w przypadku restrykcyjnych. W obturacyjnych chorobach płuc powietrze pozostaje w płucach (uwięzienie powietrza lub hiperinflacja), powodując wzrost TLC.

Istnieją również inne rodzaje testów czynnościowych płuc, które mogą być również potrzebne:

• Pletyzmografia płuc ocenia ilość powietrza pozostałego w płucach po wydechu (funkcjonalna pojemność resztkowa) i może być pomocna, gdy zachodzi nakładanie się z innymi testami czynnościowymi płuc. Szacuje, ile powietrza pozostało w płucach (pojemność szczątkowa), co jest miarą podatności płuc. W przypadku restrykcyjnej choroby dróg oddechowych płuca są często „sztywniejsze” lub mniej podatne.

• Zdolność dyfuzyjna (DLCO) mierzy, jak dobrze tlen i dwutlenek węgla mogą dyfundować między maleńkimi pęcherzykami powietrza (pęcherzykami) a naczyniami krwionośnymi (włośniczkami) w płucach. Liczba ta może być niska w niektórych restrykcyjnych chorobach płuc (na przykład zwłóknienie płuc), ponieważ błona jest grubsza; może być niski w niektórych chorobach obturacyjnych (na przykład rozedma), ponieważ ta wymiana gazowa jest mniejsza.

Obturacyjne i restrykcyjne wzorce płuc