Serotonina w fibromialgii i zespole przewlekłego zmęczenia

Serotonina jest neuroprzekaźnikiem i hormonem, który pomaga regulować wiele funkcji organizmu. Melatonina kontroluje cały cykl snu/przebudzenia, podczas gdy serotonina jest bardziej zaangażowana w czuwanie, wyzwalanie snu i sen REM. Melatonina pomaga zasnąć, a serotonina pomaga obudzić się wypoczętym.

Rosnąca pula badań sugeruje, że osoby z fibromialgią (FMS) mogą mieć niski poziom serotoniny lub niską aktywność serotoniny. Eksperci są jednak podzieleni co do tego, czy poziom serotoniny jest wysoki czy niski u osób z zespołem przewlekłego zmęczenia (CFS lub ME/CFS).

Niektóre badania pokazują, że problem w ME/CFS może leżeć w niskiej aktywności receptorów serotoninowych, co może oznaczać, że mózg nie wykorzystuje odpowiednio serotoniny, nawet jeśli jest jej dużo. Nowsze badanie sugeruje możliwą reakcję autoimmunologiczną na serotoninę.

Niska serotonina

Żaden neuroprzekaźnik nie działa sam. Wszystkie działają razem w złożonej sieci aktywności, którą naukowcy dopiero zaczynają rozumieć. Mimo to eksperci byli w stanie powiązać różne zaburzenia równowagi neuroprzekaźników z określonymi stanami i objawami oraz znaleźć sposoby na zwiększenie lub zmniejszenie aktywności.

Aktywność serotoniny ma miejsce w kilku obszarach mózgu, a nawet w innych częściach ciała (gdzie działa jako hormon). Te różne obszary mózgu w różny sposób wykorzystują serotoninę, a także zawierają kilka różnych rodzajów receptorów, które również wpływają na sposób wykorzystania serotoniny.

Niedobór serotoniny wiąże się z wieloma objawami fizycznymi i psychicznymi.

Przykłady objawów fizycznych obejmują:

• Zmęczenie pomimo odpowiedniego wypoczynku
• Zakłócony sen
• Zmiany apetytu
• Uderzenia gorąca i zmiany temperatury
• Bóle głowy

Przykłady objawów psychologicznych obejmują:

• Zmiany w libido
• Zaburzenia nastroju
• Depresja
• Drażliwość

Gdy poziom serotoniny jest bardzo niski, dodatkowe objawy mogą obejmować:

• Skurcze mięśni
• Problemy z jelitami i pęcherzem
• Szybkie, niekontrolowane procesy myślowe
• Odrętwienie emocjonalne
• Wybuchy emocjonalne lub behawioralne
• Ucieczka od fantazji
• Tortury pamięciowe (zamieszkanie lub ponowne przeżywanie najbardziej traumatycznych doświadczeń)
• Myśli o skrzywdzeniu siebie lub innych

Kilka zaburzeń poprawia się dzięki lekom, które zwiększają dostępność serotoniny, w tym depresja, bezsenność, zespół niespokojnych nóg, zespół jelita drażliwego, bóle głowy, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, anoreksja, bulimia, lęk społeczny, fobie, zespół deficytu uwagi (ADD/ADHD), zespół stresu pourazowego i alkoholizm.

Wysoki poziom serotoniny i zespół serotoninowy

Naturalnie występujące wysokie poziomy serotoniny nie są związane z wieloma objawami. Jednak przyjmowanie zbyt dużej ilości leku podnoszącego poziom serotoniny może spowodować niebezpieczny stan zwany zespołem serotoninowym. Jeśli podejrzewasz zespół serotoninowy, powinieneś jak najszybciej uzyskać pomoc medyczną w nagłych wypadkach.

Objawy zespołu serotoninowego obejmują:

• Dezorientacja
• Podniecenie
• Obfite pocenie
• Wysoka gorączka
• Sztywność mięśni
• Wahania ciśnienia krwi

Podczas leczenia zespół serotoninowy zwykle ustępuje w ciągu kilku dni. W rzadkich przypadkach może to być śmiertelne.

Zwiększenie dostępności serotoniny

Kilka leków na receptę dostępnych na rynku zwiększa ilość serotoniny dostępnej dla mózgu. U osób z FMS i ME/CFS najczęstszymi są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak Prozac (fluoksetyna), Paxil (paroksetyna) i Zoloft (sertralina); lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), takie jak Cymbalta (duloksetyna) i Savella (milnacipran), które są dwoma z zaledwie trzech zatwierdzonych przez FDA sposobów leczenia fibromialgii.

Nie mamy zbyt wielu badań potwierdzających, że jedzenie może podnieść poziom serotoniny w mózgu, a uzyskanie pożądanego efektu może wymagać ogromnych ilości. Najprostszym sposobem na zwiększenie poziomu serotoniny jest uzyskanie większej ilości światła słonecznego.

Za każdym razem, gdy wprowadzasz zmiany w swojej diecie lub stylu życia lub przyjmujesz nowe leki, pamiętaj, aby wprowadzać zmiany powoli i śledź objawy w dzienniku objawów, aby uzyskać dokładny wskaźnik tego, co może pomóc. Zawsze powinieneś współpracować ze swoim lekarzem, aby zdecydować, jakie metody wypróbować i jak skuteczne są twoje zabiegi.