ADD vs. ADHD: jakie są różnice?

Być może słyszałeś terminy ADD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) i ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Uważa się, że jest to ten sam stan, ale ADD nie jest już stosowany przez klinicystów. W rzeczywistości Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) przestało używać terminu ADD w 1987 roku.

ADHD jest jednym z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych wieku dziecięcego, ale może dotyczyć także dorosłych. Może mieć wpływ na emocje, zachowania i zdolność uczenia się nowych rzeczy. Według Centrów Kontroli i Prewencji Chorób, szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych zdiagnozowano ADHD u 6,4 miliona dzieci.

ADHD dzieli się na trzy różne typy:

• Typ nieuważny (typ najczęściej określany jako ADD)
• Nadpobudliwe/impulsywne ADHD
• Typ łączony — gdy dana osoba ma objawy nieuwagi, nadpobudliwości i impulsywności

Dowiedz się więcej o różnicy między ADD (nieuważnym ADHD) a nadaktywnym/impulsywnym ADHD, w tym o objawach u dzieci i dorosłych, przyczynach i leczeniu.

Różnice między ADD (nieuważnym ADHD) a ADHD

ADD (nieuważne ADHD) oznacza, że ​​osoba wykazuje wystarczająco dużo objawów nieuwagi (lub łatwego rozproszenia uwagi), ale nie jest nadpobudliwa ani impulsywna. Osoby z nadpobudliwym/impulsywnym ADHD wykazują uporczywy wzorzec nieuwagi i/lub nadpobudliwości-impulsywności, która zakłóca funkcjonowanie lub rozwój.

ADHD od dawna uważane jest za schorzenie dotykające mężczyzn. Jednak coraz więcej dziewczynek jest diagnozowanych w miarę pogłębiania się zrozumienia tego stanu.

Dziewczęta częściej mają ADHD nieuważne, w których marzenia i nieśmiałość są powszechne, podczas gdy chłopcy częściej mają ADHD nadpobudliwe i impulsywne lub objawy mieszane.

Przyczyny ADHD

Naukowcy podejrzewają, że może istnieć kilka elementów, które odgrywają rolę w określaniu, czy ktoś może rozwinąć ADHD. Nie ma jednej przyczyny, ale wydaje się, że pewną rolę odgrywa kombinacja genów i czynników środowiskowych:

• Genetyka: Dzieci z ADHD zazwyczaj mają rodzica, rodzeństwo lub innego bliskiego krewnego z ADHD. Jedno z badań sugeruje, że co najmniej jedna trzecia ojców, którzy mają lub mieli ADHD, będzie miała dzieci, u których zostanie zdiagnozowane ADHD.

• Maltretowanie / zaniedbanie w dzieciństwie: Badania wykazały wyższe wskaźniki maltretowania / zaniedbania wśród dzieci z ADHD w porównaniu z dziećmi bez diagnozy ADHD.

• Toksyny: Narażenie na ołów (nawet niskie poziomy) może powodować nadpobudliwość i nieuwagę. Ołów można znaleźć w różnych miejscach, na przykład w farbie domów zbudowanych przed 1978 r.

• Narażenie na substancje w macicy: istnieją dowody sugerujące, że stosowanie substancji w czasie ciąży zwiększa ryzyko rozwoju ADHD u dziecka. Badanie z 2018 r. wykazało istotny związek między paleniem w czasie ciąży a prawdopodobieństwem wystąpienia ADHD u dziecka.

• Neuroprzekaźniki: Neuroprzekaźniki to substancje chemiczne, które przenoszą wiadomości między nerwami. Jeden z takich neuroprzekaźników, dopamina, odgrywa ważną rolę w utrzymaniu uwagi, a badania wykazały, że niższy poziom dopaminy jest powiązany z ADHD.

• Uszkodzenie mózgu: Niewielki procent populacji będzie przejawiać objawy ADHD w wyniku uszkodzenia mózgu, takiego jak wczesne uszkodzenie mózgu, uraz lub inna przeszkoda w normalnym rozwoju mózgu.

Diagnoza ADD (nieuważnego ADHD) i ADHD

ADHD nie można zdiagnozować za pomocą testu fizycznego, takiego jak badanie krwi lub prześwietlenie. Zamiast tego pracownicy służby zdrowia stosują wytyczne zawarte w Podręczniku diagnostycznym i statystycznym APA, wydanie 5 (DSM-5), aby pomóc w diagnozowaniu ADHD. Ten standard diagnostyczny pomaga zapewnić, że ludzie są odpowiednio diagnozowani i leczeni z powodu ADHD.

ADD (nieuważne ADHD)

W przypadku dzieci w wieku do 16 lat musi występować sześć lub więcej objawów nieuwagi, podczas gdy osoby w wieku 17 lat i starsze muszą wykazywać pięć lub więcej objawów. Te objawy muszą być obecne przez co najmniej sześć miesięcy, aby sugerować rozpoznanie ADHD:

• Często popełnia nieostrożne błędy lub lekceważy szczegóły
• Ma trudności z dostrojeniem się do określonych zadań lub czynności
• Wydaje się, że nie słucha, gdy się do niego mówi
• Nie kończy zadań lub nie wykonuje instrukcji
• Trudności w organizowaniu
• Unika lub nie lubi długoterminowych zadań
• Często gubi ważne przedmioty (portfel, materiały szkolne itp.)
• Łatwo rozpraszający się
• Często zapominalski

Nadpobudliwe/impulsowe ADHD

W przypadku dzieci w wieku do 16 lat musi występować sześć lub więcej objawów nieuwagi, podczas gdy osoby w wieku 17 lat i starsze muszą wykazywać pięć lub więcej objawów. Te objawy muszą być obecne przez co najmniej sześć miesięcy:

• Regularne wiercenie się lub skręcanie
• Ignoruje instrukcje, aby pozostać na miejscu lub pozostać w jednym miejscu
• Porusza się lub czuje się niespokojny w sytuacjach, gdy taki ruch jest niewłaściwy
• Nie możesz spokojnie uczestniczyć w zajęciach rekreacyjnych
• Nadmierne gadanie
• Wymazuje odpowiedzi przed zakończeniem pytania
• Kłopoty z oczekiwaniem na swoją kolej
• Często przerywa lub wtrąca się w rozmowę

Bez względu na konkretną prezentację ADHD — nieuważną, nadpobudliwą/impulsywną lub mieszaną — należy spełnić kilka warunków, aby postawić oficjalną diagnozę:

• Kilka objawów występuje przed 12 rokiem życia.
• Objawy występują w wielu środowiskach (dom, szkoła, praca).
• Objawy zakłócają lub ograniczają codzienne funkcjonowanie.
• Objawy nie są lepiej wyjaśnione przez inny stan zdrowia psychicznego.

Leczenie

Nie ma lekarstwa na ADHD, ale objawy można skutecznie kontrolować i leczyć, zwykle za pomocą terapii, leków lub kombinacji tych dwóch.

Lek

Leki są najczęstszym sposobem leczenia ADHD. Może pomóc w radzeniu sobie z objawami w życiu codziennym i może pomóc kontrolować zachowania, które powodują trudności w kontaktach z rodziną, przyjaciółmi i w szkole.

Kilka różnych rodzajów leków zostało zatwierdzonych przez Food and Drug Administration (FDA) do leczenia ADHD u dzieci w wieku 6 lat:

Stymulanty to najbardziej znane i najczęściej stosowane leki na ADHD. Służą do poprawy zdolności do ignorowania rozproszeń i skupienia myśli. Najczęściej stosowanymi psychostymulantami są Ritalin (metylofenidat) i Adderall (dekstroamfetamina).

Badania pokazują, że 70% dorosłych i 70% do 80% dzieci z ADHD ma mniej objawów ADHD podczas przyjmowania tych leków.

Niestymulanty zatwierdzone do leczenia ADHD obejmują Strattera (atomoksetyna), Intuniv (guanfacyna) i Kapvay (klonidyna). Nie działają tak szybko jak stymulanty, ale ich działanie może trwać nawet do 24 godzin.

Jeśli Tobie lub Twojemu dziecku przepisano leki, ważne jest, aby monitorować objawy i zgłaszać wszelkie skutki uboczne swojemu lekarzowi.

Terapia

Różne terapie mogą być przydatne w leczeniu ADHD u dzieci, nastolatków i dorosłych:

• Terapia behawioralna zapewnia wsparcie dzieciom z ADHD i może obejmować zarówno nauczycieli, jak i opiekunów. Terapia behawioralna zwykle obejmuje zarządzanie zachowaniem, które wykorzystuje system nagród, aby zachęcić dziecko do próby kontrolowania ADHD.

• Trening umiejętności rodzicielskich może nauczyć Cię, jak skutecznie organizować dni dziecka i wykorzystywać czas, techniki radzenia sobie ze stresem i inne narzędzia, aby złagodzić stres i poprawić relacje.

• Poradnictwo i psychoterapia: Badania wykazały, że terapia poznawczo-behawioralna jest skuteczna dla osób żyjących z ADHD. Pomaga opracować nowe sposoby radzenia sobie z objawami ADHD na świecie. Poradnictwo lub psychoterapia mogą być również pomocne dla osób żyjących ze współistniejącymi schorzeniami, takimi jak depresja i lęki.

Streszczenie

ADD to przestarzałe określenie formy ADHD zwanej teraz nieuważnym ADHD, w której osoba nie wykazuje nadpobudliwości. Przyczyny ADHD nie są jeszcze jasne, chociaż wydaje się, że rolę odgrywa genetyka. ADHD diagnozuje się na podstawie kryteriów z DSM-5. Leczenie odbywa się zwykle za pomocą leków, ale może obejmować terapię.

Wiele osób (w tym klinicyści) używa terminu ADD w znaczeniu nieuwagi, a ADHD w celu opisania osoby z nadpobudliwością. Niektórzy ludzie używają ADD i ADHD zamiennie. Jeśli jednak użyjesz prawidłowego terminu ADHD, pomoże to uniknąć potencjalnego zamieszania.

Zarówno nieuważne, jak i nadpobudliwe/impulsywne ADHD można leczyć, dlatego ważne jest, aby szukać pomocy, a nie pozwolić, aby objawy przytłoczyły Twoje życie lub życie Twojego dziecka.