Co jeśli mój test na HIV jest pozytywny?

Otrzymanie pozytywnego wyniku testu na HIV może wydawać się proste i oczywiste, ale niekoniecznie tak jest. Podczas gdy niektórzy ludzie mogą reagować, koncentrując się na najbliższym zadaniu – dostępie do leczenia – inni będą chcieli mieć jaśniejsze pojęcie o tym, co oznacza, a czego nie oznacza pozytywna diagnoza.

W tym artykule dowiesz się, czym jest diagnoza nosicielstwa wirusa HIV i jak doszedł do niej lekarz, dzięki czemu możesz zrobić kolejny krok w radzeniu sobie z tym, co jest obecnie przewlekłą, lecz możliwą do opanowania chorobą.

Jak diagnozuje się HIV

Diagnoza HIV-pozytywna oznacza, że ​​testy potwierdziły obecność ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) w twoim ciele. Jest to proces, w którym testowi wstępnemu towarzyszy jeden lub więcej testów potwierdzających, aby zapewnić dokładną diagnozę.

Istnieje kilka testów powszechnie stosowanych do diagnozowania HIV:

• Testy przeciwciał, znane również jako testy immunoenzymatyczne (ELISA), to testy oparte na krwi lub ślinie, które wykrywają przeciwciała wytwarzane przez organizm w odpowiedzi na HIV. Należą do nich tradycyjne testy krwi, które mogą potrwać kilka dni, aby uzyskać wyniki, lub szybkie testy na ślinie, które mogą zwrócić wyniki w ciągu 30 minut.

• Kombinowane testy na obecność przeciwciał/antygenów, zalecane przez Centers for Disease Control and Prevention (CDC), to testy oparte na krwi, które wykrywają zarówno przeciwciała, jak i białko na powierzchni wirusa o nazwie p24 (znane jako antygen).

• Domowe testy na obecność wirusa HIV to testy na obecność przeciwciał, które wymagają pobrania próbki krwi z nakłucia palca lub wymazu ze śliny z ust. Opcja nakłucia palca to test wysyłany pocztą, który jest przetwarzany w laboratorium, podczas gdy opcja oparta na ślinie może zwrócić wyniki w domu w ciągu 20 do 40 minut.

Pozytywny wynik któregokolwiek z tych testów wymagałby potwierdzenia za pomocą jednego lub więcej testów laboratoryjnych krwi zalecanych przez CDC (wśród nich test Western blot, test różnicowania przeciwciał HIV-1/2 lub test immunofluorescencyjny HIV-1 ).

Po potwierdzeniu odpowiednimi testami wynik dodatni może być uznany za ostateczny dowód zakażenia wirusem HIV.

Niejednoznaczne wyniki

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie HIV, oznacza to, że wykonano wszystkie niezbędne testy w celu potwierdzenia wstępnych ustaleń. Mając to na uwadze, niektóre testy mogą nie zwracać dokładnych wyników z kilku powodów:

• Testy przedwczesne: Testy na przeciwciała mogą zdiagnozować HIV tylko wtedy, gdy organizm ma wystarczającą ilość przeciwciał; może to potrwać do 90 dni. Nowsze skojarzone testy przeciwciał/antygenów mogą wymagać do 45 dni. Testowanie przedwcześnie w tak zwanym „okresie okienkowym” może dać wynik fałszywie ujemny (co oznacza, że ​​jesteś nosicielem wirusa HIV, nawet jeśli test mówi inaczej).

• Błąd użytkownika: Oprócz przedwczesnego testowania, domowe testy na ślinie mogą dać wynik fałszywie ujemny, jeśli wymaz nie zostanie wykonany nieprawidłowo. Podczas gdy błędy użytkowników w klinikach i gabinetach lekarskich są znacznie rzadsze, mogą wystąpić z powodu niewłaściwego przechowywania lub obsługi testu.

• Ograniczenia testu: Stosowane zgodnie z zaleceniami, testy na HIV w gabinecie są bardzo dokładne. Natomiast testy domowe wciąż mają swoje ograniczenia. Domowy test na HIV Oraquick oparty na ślinie ma 1 na 12 szans na wynik fałszywie ujemny. Podobnie, badanie krwi z nakłucia palca może potrwać do 90 dni, zanim zostanie wytworzona wystarczająca ilość przeciwciał, aby uzyskać wiarygodny wynik.

Pomimo tych obaw i ograniczeń, często istnieją sposoby na potwierdzenie infekcji, nawet jeśli wyniki testu są nieokreślone (niejednoznaczne).

Istnieje test zwany testem amplifikacji kwasu nukleinowego (NAAT), który może wykryć samego wirusa na podstawie obecności jego materiału genetycznego. Jest to kosztowny test, który może dać dokładny wynik już po 10 dniach od zakażenia i jest zwykle stosowany w przypadku wysokiego ryzyka ekspozycji na HIV, ale wstępne wyniki testu są nieokreślone.

W przeszłości lekarze często musieli prosić ludzi, aby wrócili później, jeśli wynik badania był niejednoznaczny, co pozwalało im „prześlizgnąć się między szczelinami”, jeśli zapomnieli lub zbyt bali się wrócić. Testy NAAT pomogły zmniejszyć to ryzyko.

Co oznacza HIV-pozytywny?

Ostatecznie diagnoza HIV-pozytywna oznacza, że ​​zostałeś zarażony wirusem HIV. I chociaż infekcji nie można wyleczyć, możesz otrzymać leczenie, aby kontrolować wirusa i zapobiec uszkodzeniu układu odpornościowego.

Diagnoza HIV nie oznacza również, że umrzesz wcześnie. Obecnie osoba zdiagnozowana i leczona wcześnie może spodziewać się normalnej lub prawie normalnej długości życia. Z tego powodu terapia HIV rozpoczyna się zaraz po zdiagnozowaniu.

Co więcej, jeśli jesteś w stanie w pełni kontrolować wirusa — definiowany jako niewykrywalny poziom wirusa — twoje szanse na zarażenie kogoś innego są zredukowane do zera. Oznacza to, że możesz planować założenie rodziny i zajście w ciążę, jeśli chcesz.

Test na obecność wirusa HIV nie może określić, w jaki sposób zostałeś zarażony, kto mógł Cię zarazić ani kiedy dokładnie doszło do zakażenia.

Emocje i radzenie sobie

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie HIV, zacznij od odczuwania dokładnie tego, co czujesz. Może to być złość, smutek, żal, poczucie winy lub jakakolwiek inna liczba emocji. Niektórzy ludzie czują się po prostu odrętwiali, podczas gdy inni wyrażają ulgę, aby w końcu wiedzieć, z czym mają do czynienia i co mogą zrobić.

Wszystkie te emocje są sprawiedliwe i rozsądne, chociaż niektóre z nich mogą zająć trochę czasu. Miejmy nadzieję, że nie powstrzymają cię przed szukaniem leczenia ratującego życie. Jeśli nie jesteś w stanie sobie z tym poradzić, ważne jest, abyś zwrócił się do kogoś o pomoc, a nie izolował się.

Nawet jeśli nie jesteś jeszcze gotowy, aby podzielić się diagnozą z rodziną lub przyjaciółmi, możesz porozmawiać z doradcą w miejscu badania, uzyskać skierowanie do lokalnego ośrodka zdrowia lub skontaktować się z lekarzami w Twojej okolicy, którzy specjalizują się w HIV.

Szukam leczenia

Celem Twojej pierwszej wizyty u lekarza jest znalezienie specjalisty, który nie tylko posiada wiedzę i doświadczenie, ale także jest chętny do nawiązania z Tobą długoterminowej współpracy. Oznacza to, że informacje są udostępniane w całości w języku, który rozumiesz, dzięki czemu możesz dokonać w pełni świadomego wyboru, a nie sugerować, co masz robić.

Po znalezieniu lekarza, z którym możesz pracować, otrzymasz serię testów, które pozwolą określić zarówno stan Twojego układu odpornościowego, jak i cechy konkretnego wirusa. Obejmują one:

• liczba CD4, badanie krwi, które mierzy siłę układu odpornościowego na podstawie liczby białych krwinek (zwanych limfocytami T CD4) w próbce krwi

• Obciążenie wirusem, badanie krwi, które mierzy liczbę wirusów w próbce krwi

• Testy oporności genetycznej, badanie krwi, które identyfikuje rodzaje mutacji genetycznych twojego wirusa, aby określić, które leki przeciwretrowirusowe są najskuteczniejsze przeciwko niemu.

Po wybraniu odpowiedniej kombinacji leków przeciwretrowirusowych będziesz regularnie spotykać się z lekarzem, aby ocenić odpowiedź na terapię, sprawdzić skutki uboczne i przezwyciężyć wszelkie bariery w przestrzeganiu zaleceń.

Gdy poziom wiremii zostanie całkowicie stłumiony, możesz potrzebować wizyty u lekarza tylko co cztery miesiące, aby rozpocząć, a ostatecznie tylko co sześć miesięcy.

Znalezienie wsparcia

Wsparcie oznacza różne rzeczy dla różnych osób. Dla niektórych oznacza to sięganie po wsparcie emocjonalne, aby lepiej radzić sobie z lękami i niepokojami. Dla innych może to oznaczać znalezienie sposobów radzenia sobie z kosztami leczenia lub szukanie drogi prawnej z powodu dyskryminacji w miejscu pracy lub mieszkaniu.

Niezależnie od celów, budowanie sieci wsparcia pomaga w normalizacji choroby w Twoim życiu, dzięki czemu lepiej zapewnisz sobie dobre samopoczucie fizyczne i emocjonalne. Może to obejmować:

• Znalezienie odpowiedniej grupy wsparcia dla Ciebie jako jednostki
• Współpracę z pracownikiem socjalnym, który pomoże Ci uzyskać pomoc finansową lub mieszkaniową, a także pomoc prawną i dotacje ubezpieczeniowe
• Znalezienie doradcy lub terapeuty, który pomoże ci poradzić sobie ze stresem, depresją, problemami w związku, piętnem i innymi problemami emocjonalnymi
• Współpraca z zespołem opieki nad HIV, aby zapewnić Ci szczepienia, wsparcie żywieniowe, leczenie uzależnień i opiekę dentystyczną, której możesz potrzebować

Streszczenie

Dodatni wynik w kierunku HIV oznacza, że ​​zostałeś zarażony wirusem HIV na podstawie wyników badania krwi. Aby upewnić się, że diagnoza jest prawidłowa, wstępne badanie krwi zostanie potwierdzone drugim badaniem, które w inny sposób sprawdza obecność wirusa. Jeśli oba testy są pozytywne, diagnozę zakażenia HIV można uznać za ostateczną.

Jeśli wynik testu na obecność wirusa HIV nie będzie rozstrzygający, możesz zostać poproszony o przyjście później na badanie, gdy jesteś poza „okresem okienkowym”. Możesz też otrzymać test zwany NAAT, który może wykryć materiał genetyczny wirusa HIV, szczególnie jeśli prawdopodobieństwo zakażenia jest wysokie.

Jeśli zostaniesz zdiagnozowany jako nosiciel wirusa HIV, zostaną zlecone inne testy, aby wybrać najlepszą kombinację leków w oparciu o genetyczną budowę twojego wirusa. Inne badania będą rutynowo wykonywane w celu pomiaru siły układu odpornościowego (liczba CD4) i monitorowania poziomu wirusa we krwi przed leczeniem i podczas leczenia (miano wirusa).

Otrzymanie diagnozy o dodatnim wyniku HIV prawie zawsze będzie wydarzeniem zmieniającym życie. Mimo to dokładaj wszelkich starań, aby nie zakładać najgorszego. HIV to zupełnie inna choroba niż jeszcze 10 lat temu, a wiele z obaw – od skutków ubocznych po koszty leczenia – nie ma tak dużego wpływu, jak kiedyś.

Edukacja jest kluczem. Ucząc się jak najwięcej o HIV i pracując z lekarzem i zespołem opiekuńczym, możesz stać się mistrzem swojej choroby, a nie odwrotnie.