Przegląd kardiomiopatii rozstrzeniowej serca

Kardiomiopatia rozstrzeniowa jest najczęstszym z trzech rodzajów kardiomiopatii (choroba mięśnia sercowego), pozostałe dwa to kardiomiopatia przerostowa i kardiomiopatia restrykcyjna.

W kardiomiopatii rozstrzeniowej mięsień sercowy ulega osłabieniu i nie jest w stanie normalnie się kurczyć. Aby zrekompensować to osłabienie, mięsień sercowy „rozciąga się”, powodując rozszerzenie serca (zwłaszcza lewej komory). Tak więc cechą charakterystyczną kardiomiopatii rozstrzeniowej jest osłabione, powiększone serce.

Objawy

Kardiomiopatia rozstrzeniowa jest najczęstszą przyczyną niewydolności serca. W rzeczywistości większość ludzi — w tym wielu świadczeniodawców — używa terminu „niewydolność serca” jako wirtualnego synonimu kardiomiopatii rozstrzeniowej. Nie powinno więc dziwić, że objawy kardiomiopatii rozstrzeniowej są klasycznymi objawami niewydolności serca. Należą do nich duszność (duszność), obrzęki stóp i kostek, osłabienie, słaba tolerancja wysiłku, kołatanie serca i zawroty głowy.

Powoduje

Wszystko, co może osłabić mięsień sercowy — w tym zaskakująca liczba schorzeń — może prowadzić do kardiomiopatii rozstrzeniowej. Częściej występujące schorzenia, które mogą powodować kardiomiopatię rozstrzeniową, obejmują chorobę wieńcową (CAD), różne infekcje, nadciśnienie i chorobę zastawkową serca. Do innych możliwych przyczyn należą niedobory żywieniowe, nadużywanie alkoholu lub kokainy, ciąża, zaburzenia rytmu serca, nagły wstrząs emocjonalny, nieprawidłowości genetyczne, choroby tarczycy i zaburzenia autoimmunologiczne.

Diagnoza

Rozpoznanie kardiomiopatii rozstrzeniowej polega na stwierdzeniu powiększenia komór serca, zwłaszcza lewej komory. Wykrycie poszerzenia lewej komory najprościej można osiągnąć za pomocą echokardiogramu lub skanu MUGA.

Kluczową informacją uzyskaną z echokardiogramu lub skanu MUGA jest frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF), która jest proporcją objętości krwi, którą wyrzuca lewa komora przy każdym uderzeniu serca. Prawidłowa LVEF wynosi 50 procent lub więcej (co oznacza, że ​​normalnie lewa komora wyrzuca co najmniej połowę objętości krwi). W kardiomiopatii rozstrzeniowej LVEF jest niezmiennie obniżona poniżej 50%.

Stopień zmniejszenia LVEF jest na ogół dokładnym odzwierciedleniem stopnia uszkodzenia lewej komory. Okresowe powtarzanie pomiaru LVEF może ujawnić, czy kardiomiopatia danej osoby pogarsza się lub poprawia z czasem.

Leczenie

Po wykryciu kardiomiopatii rozstrzeniowej, pierwszym zadaniem powinno być przeprowadzenie dokładnej oceny w celu zidentyfikowania potencjalnie odwracalnej przyczyny. W tym wysiłku żaden kamień nie powinien być odwrócony, ponieważ pozbycie się przyczyny jest często najlepszym sposobem na powstrzymanie pogorszenia stanu serca, a w niektórych przypadkach na odwrócenie go. W związku z tym szczególnie ważne jest poszukiwanie CAD, wad zastawek serca, niedoborów żywieniowych, ukrytego używania alkoholu lub kokainy oraz chorób tarczycy.

Poszukując potencjalnej przyczyny, należy wdrożyć agresywne leczenie w celu zmniejszenia objawów, a także zatrzymania pogorszenia czynności serca. Wykazano, że kilka linii terapii przedłuża przeżycie i minimalizuje objawy u osób z kardiomiopatią rozstrzeniową, a terapia tego schorzenia szybko się rozwija.

Niestety badania wciąż pokazują, że duża część osób z kardiomiopatią rozstrzeniową nie otrzymuje optymalnej opieki. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba macie kardiomiopatię rozstrzeniową, musicie zapoznać się z terapią, którą powinniście otrzymać – i koniecznie omówić to z lekarzem. Ogólnie rzecz biorąc, dobrym pomysłem jest, aby kardiolog nadzorował Twoją opiekę, zarówno po to, aby upewnić się, że Twoje leczenie jest zgodne ze standardami, jak i aby informować Cię o wszelkich potencjalnych przełomach w leczeniu tego bardzo poważnego schorzenia.