Ugodowość w teorii osobowości Wielkiej Piątki

Ugodowość jest jednym z pięciu podstawowych elementów lub cech osobowości zgodnie z teorią osobowości „Wielkiej Piątki”. „Ugodowy” jest terminem technicznym używanym przez psychologów osobowości w tym kontekście i jest używany do opisania poziomu życzliwości, życzliwości, współpracy i uprzejmości, jaką osoba niezawodnie okazuje. Jest to jedna z pięciu cech, które składają się na inwentarz osobowości Wielkiej Piątki – i chociaż inwentarz nie jest pozbawiony krytyków, często jest uważany za złoty standard pomiaru osobowości. Pozostałe cztery cechy to:

• Ekstrawersja: Ekstrawertycy są bardzo energiczni, towarzyscy i dobrzy w komunikacji.
• Sumienność: Cechy sumienności obejmują silną kontrolę impulsów, skupienie się na celach, rzetelność i punktualność.
• Neurotyzm: Osoby neurotyczne są emocjonalne, niespokojne, nastrojowe i drażliwe.
• Otwartość: wyobraźnia, wgląd i wielorakie zainteresowania są częścią tej cechy osobowości.

Ugodowość ma tendencję do stopniowego zwiększania się aż do dorosłości. To naturalne, że dzieci i nastolatki przechodzą okresy niskiej ugodowości, takie jak okres dojrzewania. Jednak nawet wtedy niektóre nastolatki będą bardziej zgodne niż inne, gdy będą radzić sobie z wyzwaniami w ich otoczeniu.

Jak wygląda ugodowość?

Ugodowość obejmuje takie cechy, jak zaufanie, altruizm, życzliwość, przywiązanie i inne zachowania prospołeczne.Ludzie, którzy są wysoko ugodowi, są bardziej skłonni do współpracy, podczas gdy ci, którzy mają niską tę cechę, są bardziej konkurencyjni, a czasem nawet manipulują.

Osoba, która ma silne skłonności do bycia ugodową, jest bardzo zorientowana na ludzi. Będzie miał doskonałe umiejętności społeczne, będzie lubił interakcje w grupie, z łatwością okazuje uczucia i łatwo będzie współpracować z innymi. Osoby, które uzyskują niskie wyniki dla tej cechy, zazwyczaj mają trudności z dobrą interakcją z innymi, unikają spotkań towarzyskich w grupach, mają tendencję do nieufności wobec innych i mają słabe umiejętności społeczne. Większość ludzi znajduje się gdzieś pomiędzy tymi dwoma skrajnościami.

Czy dobrze jest być ugodowym?

Oczywiście zawsze zaletą jest możliwość współpracy, nawiązywania kontaktów towarzyskich i budowania pozytywnych relacji z innymi. A „ugodowi” ludzie prawdopodobnie dobrze sobie radzą w dziedzinach, w których te umiejętności są ważne.

Ugodowość może mieć jednak swoje wady. Na przykład osoby ugodowe mogą mieć trudności z pracą w pojedynkę, analizowaniem zasadności argumentów, podejmowaniem trudnych decyzji lub przekazywaniem złych wiadomości. W rezultacie niski poziom ugodowości może ułatwić osiągnięcie sukcesu w niektórych dziedzinach

Czy ludzie mogą stać się bardziej lub mniej zgodni?

Stopień, w jakim dana osoba prezentuje określone cechy, zależy od wrodzonej osobowości, ale także w dużej mierze od okoliczności. Nawet najbardziej ugodowa osoba może stać się mniej ugodowa w obliczu bezpośredniej rywalizacji o kluczowe zasoby lub ważne możliwości. Z drugiej strony badania sugerują, że możliwe jest zwiększenie ugodowości poprzez:

• Kontakt z pozytywnymi wzorami do naśladowania, które wykazują wysoce przyjemne cechy
• przebywanie w sytuacjach, w których ugodowość jest ważna (np. w pracy wymagającej współpracy)
• Łatwy dostęp do możliwości zachowania się w sposób altruistyczny

Nie może dziwić, że bardzo małe dzieci są na ogół bardziej egocentryczne i mniej przyjemne niż dorośli. Możliwe, że doświadczenia dorosłych z wzlotami i upadkami życia czynią ich bardziej empatycznymi w stosunku do bólu innych.Może być również tak, że edukacja etyczna lub religijna ma znaczący wpływ na ugodowość. Trzecim wyjaśnieniem może być to, że z czasem dowiadujemy się, że większość ludzi z większym prawdopodobieństwem przychyli się do naszych próśb, jeśli najpierw zbudujemy relację polegającą na zaufaniu.