Anatomia Ischium

Tworząc dolną i tylną stronę kości biodrowej, kulsz jest jedną z trzech kości tworzących miednicę. Znajduje się pod biodrem i za kością łonową. Górna część kości kulszowej stanowi większą część wklęsłej części miednicy, która tworzy biodro. Jako część stawu biodrowego, ta kość odgrywa bardzo ważną rolę w poruszaniu się nóg, równowadze, wstawaniu i podnoszeniu.

Klinicznie rzecz biorąc, kulsz jest związany z chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego, częstą dolegliwością charakteryzującą się erozją niezbędnej chrząstki i zużyciem stawu biodrowego. Ponadto złamanie biodra lub miednicy nie jest rzadkością i może być poważnie wyniszczające.

Anatomia

Struktura i lokalizacja

Kulsz jest główną częścią biodra. Wraz z kością biodrową nad nią i kością łonową przed nią, ta kość tworzy miednicę. Co ważne, górna część lub ramus tej zakrzywionej kości łączy się z częścią kości łonowej, tworząc około dwóch piątych panewki: przegub kulisty w kształcie miseczki, który łączy kość udową (górna kość nogi). i biodra.

W anatomii człowieka kość ta dzieli się na cztery główne części:

• Powierzchnia udowa: skierowana w dół i do przodu, ta powierzchnia jest ograniczona przez otwór zasłonowy, jeden z dwóch dużych otworów po obu stronach kości biodrowej. Tworzy zewnętrzną granicę guzowatości kulszowej, znaną również jako kość kulszowa, duży obrzęk w kierunku pleców od górnej części kości kulszowej.

• Powierzchnia grzbietowa: Ta powierzchnia kości biegnie wzdłuż biodrowej powierzchni pośladkowej – zewnętrznego skrzydła kości biodrowej (główna część stawu biodrowego) – i tworzy górną część guzowatości kulszowej. Jego tylna (grzbietowa) granica tworzy większe i mniejsze wcięcia kulszowe, które są grzbietami oddzielonymi kręgosłupem (występem) kości kulszowej.

• Powierzchnia miednicy: Ta płaska, gładka powierzchnia, zwrócona w stronę jamy miednicy, leży tuż nad dołem kulszowo-odbytniczym (otworem z boku kanału odbytu, który jest najniższą częścią układu pokarmowego).

• Ramus kości kulszowej: Jest to zakrzywiona górna część kości, która uzupełnia otwór zasłonowy. Ma część skierowaną do przodu (przednią) i skierowaną do tyłu (tylną), z których ta ostatnia jest dalej podzielona na obszary krocza i miednicy. Dolna część gałęzi łączy się z kością łonową, aby związać łuk łonowy, najniższą część kości biodrowej.

Warto zauważyć, że kręgosłup kości kulszowej – występ wychodzący z tylnej strony ciała – jest przymocowany do dwóch ważnych struktur: więzadeł krzyżowo-grzbietowych i krzyżowo-guzowatych. Pierwsza łączy kręgosłup kulszowy z kością krzyżową, trójkątnym końcowym przedłużeniem kręgosłupa (kość ogonowa). Ten ostatni łączy kość krzyżową z kręgosłupem kości biodrowej (wystająca część najwyższej kości biodrowej).

Jego umiejscowienie zapewnia również połączenie z ważnymi grupami mięśni, w tym z tymi, które tworzą pośladki, takimi jak piriformis, górny i dolny gemellus oraz głębokimi i powierzchownymi mięśniami poprzecznymi krocza, a także mięśniami nóg, takimi jak biceps femoris, główna część mięśni podkolanowych górnej części nogi.

Wariacje anatomiczne

Większość, ale nie wszystkie, wariacje w budowie kości kulszowej – i ogólnie miednicy – ​​są związane z porodem i obserwowane u kobiet. Lekarze rozpoznają cztery różne kształty, które są następujące:

• Gynecoid: Ta struktura występuje u około 50% kobiet i jest uważana za standardowy kształt kobiecej miednicy. Uważa się, że jest szczególnie odpowiedni do porodu. Górny wlot jest prawie okrągły, łuk łonowy jest tak szeroki jak ujście miednicy, a kość krzyżowa jest głęboko zakrzywiona.

• Android: Jest to standardowy kształt miednicy u mężczyzn, ale obserwuje się go również u około 20% kobiet. W takich przypadkach wlot ma kształt serca, krzywizna sakralna jest płytsza, a ściany boczne bliżej siebie. To powoduje, że ogólny kształt jest węższy, co może prowadzić do trudności przy porodzie.

• Antropoid: obecny tylko u około 25% kobiet, ale bardzo często u mężczyzn, ten typ ma owalny (owalny) wlot, a strona skierowana do przodu jest znacznie większa niż strona skierowana do tyłu. Jego kąt łonowy – kąt, pod którym łączy się kulszowa i łonowa – jest mniejszy niż ginekoidalny kształt, ale większy niż miednica androida, co sprawia, że ​​zazwyczaj dobrze nadaje się do porodu.

• Platypelloid: Wlot tego typu jest szerszy i płytszy niż inne, kształt, który może powodować trudności podczas porodu, często uniemożliwiając regularny poród. Występuje u około 5% kobiet.

Funkcjonować

Najważniejszą funkcją kości kulszowej jest jej rola jako część miednicy. Jako taki jest niezbędny podczas chodzenia, biegania i innych ruchów ciała. Oznacza to również, że ta kość jest ważna dla równowagi i utrzymania wyprostowanej postawy przy minimalnym zaangażowaniu mięśni. Co ważne, więzadła wokół kości kulszowej, łonowej i biodrowej, które tworzą miednicę, pomagają strukturze zachować wystarczającą mobilność do funkcjonowania, zapewniając jednocześnie niezbędne ograniczenia rodzajów wspieranych przez nią ruchów.

Powiązane warunki

Złamanie lub uraz miednicy, w tym kości kulszowej, może mieć bardzo różne nasilenie, a czasami konieczna jest operacja, aby rozwiązać problem. Warto zauważyć, że w przypadku ciężkiego złamania biodra otaczające tkanki, narządy i tętnice mogą ulec uszkodzeniu, dlatego lekarze muszą zakładać złamanie miednicy w przypadku poważnych urazów i podejmować odpowiednie, zapobiegawcze kroki. W szczególności należy dokładnie monitorować obszar pod kątem oznak krwawienia wewnętrznego.

Ponadto, kulsz może mieć związek z zapaleniem stawów, w którym stawy są zaognione i uszkodzone, najczęściej z powodu zużycia. Wśród najczęstszych postaci bolesnej niepełnosprawności jest choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, prowadząca do bólu w obrębie biodra, pachwiny, uda lub kolana, ograniczonej ruchomości, sztywności i uporczywego utykania. Ten stan występuje najczęściej u osób dorosłych powyżej 50 roku życia.

Rehabilitacja

Złamania biodra mogą być poważnym problemem medycznym, zwłaszcza u osób starszych. Powikłania i konsekwencje tych przypadków mogą mieć poważny wpływ na osoby w wieku powyżej 65 lat, prowadząc do 33% wzrostu śmiertelności w pierwszym roku po złamaniu u tych pacjentów. W zależności od zakresu urazu może być wymagana operacja, a pacjenci będą musieli również przejść znaczną fizjoterapię.

Chociaż choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych jest chorobą przewlekłą i nieodwracalną, jej objawy można leczyć medycznie. Ponadto jego postęp można spowolnić dzięki ćwiczeniom, kontroli wagi i fizjoterapii. Ból i stan zapalny z powodu schorzenia leczy się lekami przeciwzapalnymi i przeciwbólowymi. W zaawansowanych przypadkach może być zalecana operacja wymiany stawu biodrowego.