Badania kliniczne mają nadzieję na zbadanie, dlaczego SM jest inne u pacjentów z mniejszości

Większości badań nad stwardnieniem rozsianym (SM) i jego metodami leczenia brakowało różnorodności, przez co klinicyści i badacze nie mają cennego wglądu w to, jak choroba wygląda u pacjentów z mniejszości – którzy są dotknięci SM częściej niż pacjenci rasy białej.

Aby rozwiązać tę rozbieżność, naukowcy poszukują czarnoskórych i latynoskich Amerykanów z nawracającym stwardnieniem rozsianym (RMS) do udziału w nowym badaniu klinicznym zwanym badaniem CHIMES. Badanie zbada wpływ jednego z leków pierwszego rzutu na SM, leku o nazwie ocrelizumab, na progresję RMS u mniejszości.

Studiowanie terapii SM

Jednym z głównych sposobów leczenia SM jest lek zwany ocrelizumabem (Ocrevus). Jest to przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko typowi białych krwinek (limfocytów B), które stają się nadaktywne i powodują uszkodzenie nerwów u osób ze stwardnieniem rozsianym.

Okrelizumab przeszedł szeroko zakrojone badania kliniczne, zanim został zatwierdzony przez FDA do leczenia SM, ale populacja pacjentów włączonych do badań nie odzwierciedlała pacjentów najbardziej dotkniętych SM.

Rozwiązanie problemu braku różnorodności

Dziesięciolecia badań pozbawionych różnorodności doprowadziły do ​​przekonania, że ​​SM występuje najczęściej u białych kobiet. Jednak nowsze badania wykazały, że nie tylko częstość występowania SM u pacjentów rasy czarnej i latynoskiej jest wyższa niż wcześniej sądzono, ale że pacjenci z SM z mniejszości zwykle doświadczają większej niepełnosprawności z powodu choroby.

To jeden z powodów, dla których badanie CHIMES ma na celu szczególne przyjrzenie się wpływowi okrelizumabu na populacje mniejszości.

Dr Barry A. Hendin, neurolog certyfikowany przez radę nadzorczą i dyrektor Centrum Stwardnienia Rozsianego w Arizonie, mówi Verywell, że większość badań, które przeprowadzono wcześniej, odbywała się albo w Stanach Zjednoczonych, albo w Europie i „przyglądała się populacjom rasy kaukaskiej i miała mniejsza liczba niedostatecznie reprezentowanych społeczności, zwłaszcza społeczności Afroamerykanów i Latynosów”.

W badaniu CHIMES Hendin mówi, że naukowcy „będą aktywnie próbować zmienić kulturę i stworzyć badanie, aby przyjrzeć się biologii i cechom SM u pacjentów Afroamerykanów i Latynosów oraz jak nasz agent działa różnie w zależności od populacji. ”

Dr Mitzi Joi Williams, neurolog z certyfikatem zarządu i założyciel Joi Life Wellness Group w Smyrnie w stanie Georgia, widzi zróżnicowaną populację pacjentów. Powiedziała Verywell, że naukowcy będą zabiegać o wkład uczestników żyjących z SM, aby lepiej zrozumieć wpływ choroby na ich codzienne życie.

„Nie mamy zbyt wielu informacji na temat SM w populacji Czarnych, ale mamy dowody sugerujące, że jest ono bardziej agresywne w populacji Czarnych” – mówi Williams. „Niepełnosprawność w chodzeniu może wystąpić nawet sześć lat wcześniej niż u odpowiedników innych grup etnicznych. Mają gorsze problemy ze wzrokiem, szybciej trafiają do domów opieki, a ich śmiertelność jest wyższa w młodszym wieku”.

Według Williamsa naukowcy „widzieli te dane z biegiem czasu”, ale „nie rozumieją, co powoduje te rozbieżności”. Dlatego badanie CHIMES jest „dobrą okazją, aby dowiedzieć się więcej w kontrolowanym otoczeniu”.

Jak będzie działać badanie

Naukowcy starają się zapisać około 150 pacjentów ze stwardnieniem rozsianym – połowa rasy czarnej, a druga połowa Amerykanów pochodzenia latynoskiego – którzy obecnie nie przyjmują leków modyfikujących odporność.

Uczestnicy otrzymają dwie dawki okrelizumabu (300 mg dożylnie) podane w odstępie 14 dni. Następnie otrzymają dawkę 600 mg okrelizumabu dożylnie w 24 i 48 tygodniu.

Naukowcy będą śledzić uczestników badania przez rok, używając kilku markerów progresji choroby:

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) to złoty standard w diagnozowaniu SM i ocenie progresji choroby. Obrazowanie MRI daje lekarzom szczegółowe informacje na temat tego, jak wiele uszkodzeń układu nerwowego zostało wyrządzonych przez SM.

• Biomarkery we krwi mogą również zapewnić wgląd w postęp SM. Jednym z kluczowych biomarkerów postępujących zaburzeń neurologicznych jest łańcuch lekki neurofilamentów (NF-L), końcowy produkt rozpadu tkanki nerwowej. Chociaż nie są stosowane w codziennej praktyce, naukowcy CHIMES będą mierzyć NF-L u uczestników badania.

Korzyści z wcześniejszego, bardziej agresywnego leczenia

Neurolodzy zwykle zaczynali od umiarkowanego leczenia SM, a następnie eskalowali opiekę, gdy stan pacjenta się pogarszał – ale to już nie jest standard.

Obecnie pracownicy służby zdrowia są bardziej skłonni do przyjmowania bardziej agresywnych leków, takich jak okrelizumab, aby zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom powodowanym przez SM lub je opóźnić.

„Najwięcej możliwości czynienia dobra mamy dzięki wczesnemu i skutecznemu leczeniu” — mówi Hendin. „Progresja SM jest związana z brakiem zapobiegania uszkodzeniom na wczesnym etapie choroby. Im wcześniej zaczniemy i użyjemy wysoce skutecznych środków, tym mniej prawdopodobne jest, że zobaczymy progresję i niepełnosprawność”.

Perspektywa pacjenta

Przez sześć lat Azure Antoinette, która jest Czarna, doświadczyła szeregu niewyjaśnionych, niepokojących objawów: trudności w pisaniu, kłopotów z trzymaniem przedmiotów, mrowienia i utraty czucia. Potem poważnie zachorowała na coś, co lekarze uważali za infekcję ucha wewnętrznego. We wczesnych latach dwudziestych Antionette straciła zdolność chodzenia.

Odwiedziła wielu lekarzy i sześć różnych szpitali w poszukiwaniu odpowiedzi. W końcu lekarz z oddziału ratunkowego zasugerował, że może mieć SM, co ostatecznie dało jej diagnozę wyjaśniającą jej objawy.

Dziś Antoinette jest zagorzałą orędowniczką SM – szczególnie dla pacjentów z mniejszości. „Stwardnienie rozsiane nieproporcjonalnie dotyka czarnoskórych ludzi bardziej dotkliwie niż jakakolwiek inna rasa” – mówi Antoinette Verywell. „Nie tylko samo w sobie jest złe, ale nasze objawy są bardziej wyniszczające. Doświadczenie Blacka z SM jest wyjątkowo różne od reszty populacji”.

Antoinette wypowiada się publicznie o pilnej potrzebie większej reprezentacji mniejszości w badaniach nad SM. „Potrzebujemy postępu, zasobów i rozwiązań, aby żyć z tą chorobą, ale zanim otrzymamy te rzeczy, musimy mieć pilną i szeroką reprezentację na temat SM – nie tylko w odniesieniu do choroby, ale także do różnic i trudności w radzeniu sobie z chorobą, która nadal okazuje się nieuchwytny”.

Ta reprezentacja zaczyna się na poziomie badania klinicznego.

„Jedynym sposobem, w jaki możemy iść naprzód, jest studiowanie i zdobywanie większej wiedzy, ale nie możemy zdobyć większej wiedzy, jeśli nie mamy mniejszości objętych badaniami” – mówi Antionette.