Błędy związane z dyscypliną, które często popełniają rozwiedzieni rodzice

Rywalizacja o miano faworyta

Po separacji lub rozwodzie chcieć być dobrym facetem może być naprawdę kusząca. Więc kiedy twoje dziecko mówi: „Ale mama pozwala mi jeść deser każdego wieczoru” lub „Tata nie każe mi uczyć się ortografii!” możesz rozważyć nagięcie swoich zasad.

Ale robienie tego tylko naraża cię na porażkę. Twoje dziecko może upiększyć, jak dobrze ma się w drugim domu lub może próbować zmierzyć się z drugim rodzicem. Ostatnią rzeczą, jaką chcesz zrobić, jest wzięcie udziału w konkursie, kto ma najlepszy dom. Twoje dziecko zagłosuje na tego, kto ma najmniej zasad lub który najbardziej go psuje. A te rzeczy nie leżą w najlepszym interesie twojego dziecka.

Oszukiwanie co do zachowania

Czasami rodzic nalega: „Zawsze zachowuje się świetnie w moim domu. Nie wiem, dlaczego zachowuje się w twoim domu. Ale upieranie się, że twoje dziecko jest idealnym aniołem, kiedy jest pod twoją opieką, nie wyświadczy nikomu żadnej przysługi.

Nie zmawiaj się też z dzieckiem w celu namalowania go w korzystniejszym świetle. Czasami rodzice mówią: „Nie powiemy mamie, że masz kłopoty w szkole, dobrze?” Zgoda na zachowanie tajemnicy na temat jego zachowania wysyła niezdrową wiadomość.

Porozmawiaj otwarcie ze swoim byłym o obserwowanym zachowaniu i krokach, które podejmujesz, aby temu zaradzić. Chociaż zasady i konsekwencje nie muszą być dokładnie takie same w obu domach, otwarta komunikacja może być pierwszym krokiem do rozwiązania problemu.

Musisz wiedzieć, jak często zdarza się zachowanie i w jakim środowisku występuje, aby jak najskuteczniej się z nim uporać.

Negatywne mówienie o innych

Kiedy twoje dziecko mówi takie rzeczy jak: „Mamo, pozwól mi obejrzeć dwa filmy z oceną R w ten weekend”, możesz czuć się zmuszony do przedstawienia mu wszystkich innych kiepskich wyborów, których dokonuje jego matka. Ale negatywne mówienie o wyborach drugiego rodzica w dłuższej perspektywie zaszkodzi twoim relacjom z dzieckiem.

To, że nie kochasz drugiego rodzica, nie oznacza, że ​​twoje dziecko nie powinno. Więc nawet jeśli nie zgadzasz się ze sposobem, w jaki twoi byli partnerzy, rodzice, wyrażanie swojego niezadowolenia dziecku jest niewłaściwe.

Po prostu przypomnij dziecku: „Cóż, w moim domu, dzieci nie oglądają filmów z oceną R” lub „Moje domowe zasady różnią się od zasad twojej matki”.

Jeśli twoje dziecko wypowiada się dość oburzająco na temat tego, co wolno mu robić w drugim domu, możesz powiedzieć: „Będę musiał porozmawiać o tym z twoim ojcem”. To może być najlepsza odpowiedź, jeśli twoje dziecko próbuje wywrzeć od ciebie reakcję.

Żal dziecka

Czasami rodzice zaczynają myśleć o dziecku jako o ofierze rozwodu. W konsekwencji stają się pobłażliwi w swojej dyscyplinie.

Mówiąc takie rzeczy jak: „Cóż, on już tak wiele przeszedł. Nie chcę odbierać mu gier wideo” albo „Po prostu źle się zachowuje, bo jest zdenerwowany rozwodem. Nie chcę go jeszcze bardziej karać”, to nie jest dobry pomysł.

Nauczenie dziecka, że ​​jest „produktem rozwodu”, da mu mentalność ofiary. Przyznaj, że może mieć do czynienia z wieloma mieszanymi emocjami i potwierdź swoje uczucia. Porozmawiaj o trudnościach, których może doświadczać, ale naucz go, że ciężkie czasy nie powinny być usprawiedliwieniem dla złego zachowania.

Popraw zachowanie dziecka, ale nie emocje. Powiedz mu, że jest w porządku być zły, przestraszony lub smutny. Daj mu czas na żałobę i pomóż mu nauczyć się pozytywnie radzić sobie z nieprzyjemnymi emocjami.

Pamiętaj jednak, że rozwód niekoniecznie szkodzi dzieciom. Jeśli miałeś związek o wysokim poziomie konfliktu, rozwód może nawet przynieść ulgę. Czasami zachowanie dziecka poprawi się po separacji.

Posiadanie niespójnych zasad

Dzieci muszą wiedzieć, że nadal egzekwujesz zasady i konsekwencje. W rzeczywistości konsekwentna dyscyplina pomoże Twojemu dziecku czuć się bezpiecznie, gdy przystosowuje się do stresujących sytuacji.

Ale utrzymanie spójności komplikuje się po rozwodzie. Musisz pamiętać, czy odebrałeś mu przywileje w grach wideo pięć minut przed tym, jak poszedł do domu drugiego rodzica? Jeśli tak, czy musisz egzekwować tę konsekwencję, gdy wróci?

I oczywiście stres związany z rozwodem prawdopodobnie będzie ciążył również na tobie. Jako samotny rodzic możesz mieć więcej obowiązków, które utrudniają utrzymanie spójnego harmonogramu i egzekwowanie wyraźnych konsekwencji.

Narzekanie na dyscyplinę

Czasami rodzice nie doceniają swojego wpływu na dziecko. Rodzic nieotrzymujący opieki może mówić takie rzeczy jak: „Cóż, nie ma sensu próbować uczyć ją toalety, gdy jest w moim domu, ponieważ jej ojciec nie pracuje nad tym w swoim domu” lub „Nie mogę nic zrobić z tym fakt, że teraz przeklina, bo matka wpuszcza go do swojego domu.

Nawet jeśli nie jesteś ze swoim dzieckiem na co dzień, nadal masz na nie ogromny wpływ. Masz okazję nauczyć ją nowych umiejętności i pomóc jej uczyć się nowych rzeczy za każdym razem, gdy jesteście razem.

Więc zamiast marnować czas na narzekanie, że drugi rodzic nie robi wystarczająco dużo lub oskarżanie drugiego rodzica o podkopywanie wszystkich twoich postępów, włóż swoją energię w wychowywanie jak najlepszego dziecka w czasie, jaki masz.

Nadmierna rekompensata

Jeśli uważasz, że drugi rodzic jest zbyt surowy, możesz ulec pokusie, aby stać się nieco bardziej pobłażliwym. Ale nie możesz tego „wyrównać”, przepłacając za drugiego rodzica. To nie działa w ten sposób.

To, czy twój były jest bardziej surowy, czy bardziej zrelaksowany, nie powinno mieć większego wpływu na twoje rodzicielstwo. Ważne jest, aby wychowywać dziecko najlepiej, jak potrafisz, kiedy jest w twoim domu.

Wykorzystywanie dziecka do przekazywania wiadomości

Mówienie: „Powiedz tacie, żeby nie pozwalał bratu bawić się twoim tabletem” albo „Powiedz mamie, że nie możesz jeść tylu słodyczy, bo szkodzi to twoim zębom” stawia twoje dziecko pośrodku. A to okropne miejsce dla dziecka.

Jeśli chcesz przekazać coś drugiemu rodzicowi, zrób to sam. I zrób to bezpośrednio. Nigdy nie proś dziecka, aby przekazywało wiadomości tam iz powrotem.

I nie obarczaj swojego dziecka odpowiedzialnością za mówienie drugiemu rodzicowi, jak ma wykonywać swoją pracę. Twoje dziecko musi wiedzieć, że jego zadaniem jest bycie dzieckiem, a dorośli są odpowiedzialni.

Odmawianie pracy zespołowej

Czasami rodzice stają się uparci, jeśli chodzi o wspólną pracę zespołową w celu rozwiązania problemów. Ale odmowa rozmowy z terapeutą, ponieważ nie wybrałeś tej osoby, lub nieuczestniczenie w spotkaniu szkolnym, ponieważ uważasz, że twój były cię obwinia, nie jest pomocne.

Nawet jeśli nie dostrzegasz tych szczególnych problemów z zachowaniem lub uważasz, że to drugi rodzic jest winny, słuchanie jest najlepszym miejscem na rozpoczęcie. Gdy pokażesz, że jesteś otwarty na słuchanie o problemach, możesz rozpocząć pracę nad rozwiązaniem problemu.