Co robić, gdy Twoje dziecko jest perfekcjonistą

Być może słyszałeś, jak rodzic z dumą mówi coś w stylu: „Mój syn nie spał całą noc, przygotowując swój projekt naukowy. Jest trochę perfekcjonistą!” Ale każdy rodzic, który myśli, że perfekcjonizm jest symbolem statusu, prawdopodobnie nie rozumie, że perfekcjonizm jest poważnym problemem.

Jeśli wychowujesz perfekcjonistę, prawdopodobnie widziałeś na własne oczy, jak trudne może to być. Podarte papiery, późne noce i epizody płaczu to tylko niektóre z zachowań, których możesz być świadkiem u początkującego perfekcjonisty.

Czym jest perfekcjonizm?

Dzieci mają wysokie wymagania względem siebie. Ale jeśli oczekują, że wszystko będzie idealne, nigdy nie będą zadowoleni ze swojego występu.

Perfekcjoniści wyznaczają sobie nierealne cele. Następnie wywierają na siebie ogromną presję, aby spróbować osiągnąć swoje cele. Angażują się w myślenie typu „wszystko albo nic”. Bez względu na to, czy uzyskają 99 zamiast 100 na teście z matematyki, czy przegapią jeden z 10 faulów, perfekcjoniści uznają, że ich występ jest ponurą porażką, gdy nie osiągają swoich celów.

Kiedy im się to udaje, starają się cieszyć swoimi osiągnięciami. Często przypisują swoje osiągnięcia powodzeniu i martwią się, że nie będą w stanie powtórzyć wyników lub utrzymać poziomu sukcesu.

Rodzaje perfekcjonizmu

Niektórzy badacze uważają, że można być adaptacyjnym perfekcjonistą, co oznacza, że ​​nierealistycznie wysokie oczekiwania dziecka mogą w rzeczywistości dobrze mu służyć w życiu. Ale inni badacze twierdzą, że prawdziwy perfekcjonizm zawsze jest szkodliwy.

Badacze zidentyfikowali również trzy różne typy perfekcjonizmu:

• Perfekcjoniści zorientowani na innych: wyznaczają nierealistyczne standardy dla innych ludzi

• Zorientowani na siebie perfekcjoniści: mają wobec siebie nierealistyczne oczekiwania

• Perfekcjoniści przepisani społecznie: Uwierz, że inni ludzie, tacy jak rodzice lub trenerzy, mają wobec nich nierealistyczne oczekiwania

Wszystkie trzy rodzaje doskonałości mogą być szkodliwe dla dobrego samopoczucia dziecka.

Objawy

Oznaki ostrzegawcze perfekcjonizmu różnią się w zależności od wieku Twojego dziecka i rodzaju perfekcjonizmu, którego doświadcza. Generalnie jednak objawy perfekcjonizmu mogą obejmować:

• Trudność w wykonywaniu zadań, ponieważ praca nigdy nie jest „wystarczająco dobra”
• Wysoki niepokój związany z porażką
• Wysoka wrażliwość na krytykę
• Niska tolerancja na frustrację w przypadku popełnienia błędu
• Zwlekanie, aby uniknąć trudnych zadań
• Samokrytyczny, samoświadomy i łatwo zawstydzony
• Problemy z podejmowaniem decyzji lub ustalaniem priorytetów zadań
• Bardzo krytyczny wobec innych ludzi

Czynniki ryzyka

Naukowcy uważają, że istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do perfekcjonizmu u dzieci.

• Presja akademicka: Dzieci mogą obawiać się, że mniej niż doskonały GPA lub mniej niż doskonałe wyniki testów będą sabotować ich wysiłki, aby dostać się na dobrą uczelnię. Inni starają się być idealni, aby mogli otrzymać stypendia. Te naciski akademickie mogą sprawić, że poczują, że muszą być idealni, aby dostać się gdziekolwiek w życiu.

• Czynniki biologiczne: Badania pokazują, że perfekcjonizm jest ściśle związany z niektórymi chorobami psychicznymi, takimi jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne i zaburzenia odżywiania. To prowadzi naukowców do przekonania, że ​​perfekcjonizm może mieć swój biologiczny składnik.

• Pragnienie zadowolenia: Niektóre dzieci chcą zyskać podziw i sympatię, pokazując, że potrafią być doskonałe pod każdym względem. Może to wynikać z chęci zmniejszenia stresu rodzica lub może to być jedyny sposób, w jaki młoda osoba wie, jak zwrócić na siebie uwagę.

• Niska samoocena: Dzieci, które źle się czują ze sobą, mogą myśleć, że są tak dobre, jak ich osiągnięcia. Perfekcjoniści mają jednak tendencję do skupiania się na swoich błędach i minimalizowania swoich osiągnięć, co sprawia, że ​​nie czują się wystarczająco dobrze.

• Wpływ rodziców: chwalenie swojego dziecka za to, że jest najmądrzejszym dzieckiem w całej szkole lub za to, że ćwiczy każde lądowanie w gimnastyce, może sprawić, że uwierzy, że błędy są złe. Mogą myśleć, że muszą odnieść sukces za wszelką cenę.

• Rodzice, którzy są perfekcjonistami: Rodzice, którzy są perfekcjonistami, częściej wychowują dzieci, które są perfekcjonistami. Może to wynikać z wyuczonego zachowania, jeśli dziecko jest świadkiem dążenia rodziców do perfekcji, lub może również odzwierciedlać skłonność genetyczną.

• Sensacja sukcesu i porażki: od elitarnych sportowców po najnowszą gwiazdę popu, media często przedstawiają ludzi jako doskonałych. Jednocześnie inne medialne historie sensacyjnie podają, jak jeden błąd doprowadził kogoś do całkowitej porażki. Te historie medialne mogą przekonać młodych ludzi, że muszą być doskonali we wszystkim, co robią.

• Trauma: Traumatyczne doświadczenia mogą sprawić, że dzieci poczują się niekochane lub że nie zostaną zaakceptowane, chyba że będą idealne.

Potencjalne niebezpieczeństwa perfekcjonizmu

Bycie perfekcjonistą nie sprawi, że Twoje dziecko wzniesie się na szczyt. W rzeczywistości perfekcjonizm może mieć odwrotny skutek.

• Niepokój przed popełnieniem błędu uniemożliwia niektórym perfekcjonistom odniesienie sukcesu. Strach przed porażką uniemożliwia im próbowanie nowych rzeczy.

• Dzieci, które są perfekcjonistami, często maskują swój ból i niepokój. Czują się zmuszeni wyglądać perfekcyjnie na zewnątrz, a w konsekwencji wielu z nich cierpi po cichu, gdy pojawiają się problemy.

• Perfekcjoniści mają wyższy poziom stresu. Ponieważ perfekcjoniści czują się zmuszeni do unikania błędów, przez cały czas są pod wpływem stresu. A zbyt duży stres może szkodzić zdrowiu fizycznemu i emocjonalnemu.

• Perfekcjonizm może prowadzić do problemów ze zdrowiem psychicznym. Perfekcjoniści mogą być bardziej narażeni na depresję, lęki i inne problemy ze zdrowiem psychicznym.

Jak zająć się perfekcjonizmem?

Jeśli widzisz znaki ostrzegawcze, że Twoje dziecko jest początkującym perfekcjonistą, możesz zrobić kilka rzeczy, aby pomóc.

• Pomóż dziecku rozwinąć zdrową samoocenę. Zachęcaj dziecko do angażowania się w działania, które pomagają mu czuć się dobrze z tego, kim jest, a nie tylko z tego, co osiąga. Wolontariat, uczenie się nowych rzeczy i angażowanie się w przedsięwzięcia artystyczne to tylko kilka sposobów, aby pomóc dziecku rozwinąć zdrowszą samoocenę.

• Pomóż dziecku określić, co może kontrolować, a czego nie. Niezależnie od tego, czy Twoje dziecko chce być najlepszym koszykarzem w całej szkole, czy zdać każdy egzamin z biologii, wyjaśnij, że nie jest w stanie kontrolować wielu okoliczności, które wpływają na sukces, na przykład tego, jak ciężko nauczyciel wykonuje testy lub jak dobrze rówieśnicy wykonują. Ale mogą kontrolować własne wysiłki.

• Modeluj zdrową rozmowę. Naucz swoje dziecko używania współczucia wobec samego siebie w przeciwieństwie do samokrytyki. Rozmawiaj ze sobą na głos, aby pokazać dziecku, że traktujesz siebie życzliwie, nawet jeśli popełnisz błąd. Mów na przykład: „Zapomniałem dzisiaj iść do banku przed zamknięciem. Postaram się zrobić jutro lepiej” lub „Nie zwracałem uwagi na piec i spaliłem obiad. Znajdę dla nas coś do zjedzenia i zwrócę na to uwagę, kiedy to ugotuję.

• Monitoruj swoje oczekiwania. Upewnij się, że nie wywierasz presji na swoje dziecko, aby było idealne. Stwórz wysokie, ale rozsądne oczekiwania. I monitoruj swoje oczekiwania w czasie, aby upewnić się, że nie oczekujesz od dziecka zbyt wiele. Jeśli nie uda im się osiągnąć twoich celów lub chcą przestać próbować je osiągnąć, możesz oczekiwać od swojego dziecka zbyt wiele.

• Chwal raczej wysiłki swojego dziecka niż wynik. Unikaj chwalenia dziecka za uzyskanie 100 punktów na teście z pisowni. Zamiast tego chwal ich za ciężką naukę. Chwal ich także za życzliwe traktowanie innych lub bycie dobrym przyjacielem. Wyjaśnij, że osiągnięcia nie są jedyną ważną rzeczą w życiu.

• Ustal z dzieckiem realistyczne cele. Porozmawiaj z dzieckiem o celach, które chce osiągnąć. Jeśli te cele wymagają perfekcji, porozmawiaj o niebezpieczeństwach wyznaczania nierealistycznie wysokich celów i pomóż im ustalić bardziej realistyczne cele.

• Dziel się historiami własnych niepowodzeń. Wyjaśnij dziecku, że nie jesteś doskonały. Powiedz im, kiedy nie dostałeś pracy lub nie zdałeś testu. Wyjaśnij, jak poradziłeś sobie z porażką.

• Naucz zdrowych umiejętności radzenia sobie. Chociaż porażka jest niewygodna, nie jest nie do zniesienia. Naucz swoje dziecko, jak w zdrowy sposób radzić sobie z rozczarowaniem, odrzuceniem i błędami. Rozmowa z przyjacielem, pisanie w dzienniku lub rysowanie obrazu to tylko kilka umiejętności radzenia sobie, które mogą pomóc im radzić sobie z uczuciami.

Kiedy szukać profesjonalnej pomocy

Wypatruj oznak, że perfekcjonizm Twojego dziecka powoduje problemy społeczne. Na przykład, jeśli Twoje dziecko odmawia kontaktów towarzyskich, ponieważ dąży do uzyskania doskonałej oceny lub płacze za każdym razem, gdy nie dostanie szóstki w klasie, jego życie towarzyskie najprawdopodobniej ucierpi i może potrzebować profesjonalnej pomocy.

Trudności edukacyjne to kolejny sygnał ostrzegawczy, że Twoje dziecko może skorzystać na rozmowie ze specjalistą ds. zdrowia psychicznego. Na przykład, jeśli Twoje dziecko nie może ukończyć projektów, ponieważ uważa, że ​​jego praca nie jest wystarczająco dobra lub gdy popełni błąd, podrywa papiery, może być potrzebna profesjonalna pomoc.

Lekarz może skierować Twoje dziecko do specjalisty zdrowia psychicznego w celu oceny. Jeśli leczenie jest uzasadnione, Twoje dziecko może odnieść korzyści z terapii, aby zmniejszyć perfekcjonizm i niepokój.