Co to jest zygota?

Zygota, zwana także zapłodnioną komórką jajową, to faza poczęcia, w której komórka jajowa i plemnik łączą się, tworząc pojedynczą komórkę. Zygota zawiera pełny zestaw chromosomów, z 23 z komórki jajowej i 23 z plemnika. Faza zygoty trwa tylko około czterech dni, po czym pojedyncza komórka dzieli się gwałtownie, stając się blastocystą, a następnie embrionem.

Tworzenie

Zygota tworzy się, gdy plemnik penetruje zewnętrzną powierzchnię komórki jajowej. Dzieje się tak w jajowodzie. Chociaż etap zygoty jest bardzo krótki, trwający tylko w pierwszych dniach poczęcia, jest ważny. Jednokomórkowa zygota zawiera wszystkie informacje genetyczne wymagane do powstania płodu.

Zanim nastąpi zapłodnienie, w nasieniu musi nastąpić szereg zmian, aby mógł on dostać się do jajowodu i przeniknąć do komórki jajowej. Warunki w pochwie aktywują enzymy ATP w nasieniu. Pomaga to plemnikom w podróży do jajowodu.

Ponadto podczas przemieszczania się plemników uwalniane są enzymy lizosomalne. Enzymy te są niezbędne do penetracji macierzy zewnątrzkomórkowej jaja. Jeśli którakolwiek z tych zmian nie wystąpi, plemnik może nigdy nie dotrzeć do komórki jajowej lub być w stanie ją przeniknąć.

Gdy plemnik dostanie się do komórki jajowej, musi strawić zewnętrzną błonę komórki jajowej, aby istniała droga do błony plazmatycznej. Kiedy plemnik łączy się z błoną komórkową komórki jajowej, wyzwalane są reakcje, które zwykle uniemożliwiają wykonanie tego samego przez inne plemniki.

Jest to ważne, ponieważ zapewnia obecność prawidłowej liczby chromosomów i zapobiega zygocie trisomii (zygocie z trzema zestawami chromosomów zamiast zwykłych dwóch).

Czas i hormony również odgrywają rolę w tym, czy może wystąpić zapłodnienie. Do wystąpienia owulacji konieczny jest wzrost poziomu hormonu luteinizującego. Progesteron pomaga przygotować nadające się do zamieszkania środowisko do implantacji poprzez pogrubienie wyściółki macicy. Niewystarczająca produkcja tych hormonów może przeszkodzić w zapłodnieniu lub implantacji.

wyczucie czasu

Jajo i plemnik łączą się w dniach następujących po owulacji po stosunku waginalnym lub medycznie wspomaganym zapłodnieniu. Faza zygoty jest krótka i trwa tylko około czterech dni, po czym jej komórki szybko dzielą się na blastocystę.

Blastocysta rozwija się około piątego dnia po zapłodnieniu, gdy zygota przemieszcza się w dół jajowodu w kierunku macicy. W macicy, około 7 dnia, blastocysta może wszczepić się do endometrium (wyściółki ściany macicy).

Bliźnięta

Bliźnięta mogą rozwijać się z tej samej zygoty (monozygotycznej) lub różnych zygoty (dizygotycznej). Bliźnięta jednojajowe nazywane są identycznymi, a bliźnięta dwuzygotyczne nazywane są braterskimi.

Bliźnięta jednojajowe rozwijają się, gdy pojedyncze zapłodnione jajo dzieli się, a komórki rozdzielają się na dwie blastocysty, zamiast pozostawać razem w jednej blastocyście.

Te bliźnięta zaczynają się od tych samych chromosomów i często wyglądają identycznie i są identyfikowane jako ta sama płeć po urodzeniu. Mogą dzielić worek owodniowy i łożysko, w zależności od tego, kiedy się rozdzielili.

Bliźnięta dwuzygotyczne rozwijają się, gdy dwa jajeczka zostają zapłodnione przez dwa plemniki. Z nich wytworzą się dwa embriony. W przeciwieństwie do bliźniąt jednojajowych, bliźnięta dwuzygotyczne nie mają tego samego materiału genetycznego, ponieważ powstały z oddzielnych zygot.

Podobieństwa genetyczne bliźniąt dwuzygotycznych dotyczą każdego rodzeństwa. Te typy bliźniąt można rozpoznać po urodzeniu jako tej samej lub różnej płci. Rozwijają się w oddzielnych workach i są odżywiane przez oddzielne łożyska. Bliźnięta dwuzygotyczne są najczęstszym rodzajem bliźniąt, stanowiąc 70% ciąż bliźniaczych.

Komplikacje

Na etapie zygoty mogą wystąpić pewne komplikacje. Nieprawidłowości chromosomowe najczęściej pojawiają się podczas zapłodnienia lub w wyniku problemu z komórką jajową lub nasieniem. Kiedy na tym etapie pojawia się nieprawidłowość, wpływa ona na każdą komórkę rozwijającej się zygoty.

Nieprawidłowości chromosomalne mogą być liczbowe lub strukturalne. Nieprawidłowości liczbowe albo brakuje chromosomu, albo mają zbyt wiele chromosomów. Niektóre przykłady obejmują trisomię 21 (zwaną również zespołem Downa) i zespół Turnera.

Anomalie strukturalne dotyczą chromosomów, których struktura została zmieniona. Czynniki ryzyka nieprawidłowości chromosomalnych obejmują zaawansowany wiek matki i czynniki środowiskowe.

Trisomia 21

Zespół Downa to stan, który wynika z posiadania dodatkowego chromosomu 21. Trisomia to termin medyczny oznaczający posiadanie dodatkowego chromosomu. Dodatkowy chromosom w trisomii 21 wpływa na rozwój mózgu i ciała.

Dzieci urodzone z zespołem Downa mają kilka odrębnych cech fizycznych i są niepełnosprawne intelektualnie. Są również narażeni na zwiększone ryzyko niektórych schorzeń.

Niektóre cechy charakterystyczne zespołu Downa obejmują:

• Oczy w kształcie migdałów, które są skośne w górę
• Mała głowa, uszy i krótka szyja
• Wystający język
• Niski wzrost
• Krótkie kończyny
• IQ od łagodnego do umiarkowanie niskiego
• Wolniej nauczyć się mówić
• Niskie napięcie mięśniowe
• W grupie podwyższonego ryzyka utraty słuchu, bezdechu sennego, infekcji ucha, problemów ze wzrokiem i wad serca

Zespół Turnera

Zespół Turnera dotyka kobietę przypisaną po urodzeniu i jest najczęstszą nieprawidłowością chromosomów płciowych. Dzieje się tak, gdy osoba rodzi się z brakującym jednym z chromosomów X — częściowo lub całkowicie.

Niektóre cechy charakterystyczne zespołu Turnera obejmują:

• Niski wzrost
• Opóźnienia rozwojowe
• Wyższe ryzyko problemów z sercem
• Opóźnione dojrzewanie płciowe i brak rozwoju seksualnego

Zespół Turnera może wystąpić z wielu powodów. Czasami osoba z zespołem Turnera przenosi go na swoje dziecko (chociaż większość nie może zajść w ciążę w sposób naturalny).

Czterdzieści pięć procent osób z zespołem Turnera ma monosomię X, która wynika z komórki jajowej lub plemnika, które tworzą się bez chromosomu X. Trzydzieści procent przypadków zespołu Turnera to przypadki mozaikowe, w których niektóre komórki mają dwa chromosomy, a inne tylko jeden. Ten typ występuje podczas podziału komórek we wczesnej ciąży.

Ciąża pozamaciczna

Ciąża pozamaciczna ma miejsce, gdy zapłodnione jajo rozwija się poza macicą, zwykle w jajowodzie (dlatego czasami nazywa się ją ciążą jajowodową). Ciąże pozamaciczne zagrażają życiu, ponieważ jajowód może pęknąć w miarę wzrostu zapłodnionego jaja.

Czynniki ryzyka ciąży pozamacicznej obejmują:

• Wcześniejsza ciąża pozamaciczna
• Wcześniejsza operacja na narządach rodnych
• Zapalenie narządów miednicy mniejszej
• Endometrioza
• Palenie
• Zaawansowany wiek matki
• Stosowanie zapłodnienia in vitro (IVF)

Objawy należy natychmiast zgłosić lekarzowi. Zawierają:

• Krwawienie z pochwy
• Ból lub skurcze miednicy, które są łagodne lub ciężkie
• Osłabienie lub omdlenia

Ciążę pozamaciczną leczy się lekami zatrzymującymi wzrost komórek lub chirurgią mającą na celu usunięcie ciąży z jajowodu. Jeśli rurka pęknie, zostanie przeprowadzona pilna operacja w celu usunięcia ciąży i często będzie wymagała usunięcia części lub całej zajętej rurki.

Nieudana implantacja

Nie wszystkie zygoty osiągają stadium blastocysty. W rzeczywistości tylko około jedna trzecia poczęć rodzi się na żywo. Prawie jedna trzecia tych strat ma miejsce przed implantacją.

O ile ciąża nie wiąże się ze wspomaganiem płodności, osoba nigdy nie dowie się, że uformowała się zygota, gdy zapłodniona komórka jajowa nie zagnieździ się. Będą mieć normalny cykl menstruacyjny. Z tego powodu nieudane implantacje nie są klinicznie uznawane za poronienia.

Przyczyny nieudanej implantacji lub poronienia są zwykle spowodowane nieprawidłowościami chromosomalnymi w zygocie. Inne powody to:

• Infekcja
• Narażenie na toksyny
• Nieprawidłowości macicy i szyjki macicy
• Podstawowe problemy zdrowotne

Niektóre czynniki ryzyka nieudanej implantacji i poronienia obejmują:

• Zaawansowany wiek matki
• Nieprawidłowości hormonalne
• Palenie, używanie alkoholu i zażywanie narkotyków
• Stany zdrowotne, takie jak choroby nerek, choroby serca i choroby tarczycy

Reprodukcja wspomagana

Rozmnażanie wspomagane w celu stworzenia zygoty jest stosowane z wielu powodów, w tym u osób, które mają trudności z zajściem w ciążę, nie uprawiają seksu waginalnego lub chcą zajść w ciążę zastępczą.

Niektóre przykłady wspomaganego rozmnażania obejmują:

• Leki wspomagające stymulację plemników lub komórek jajowych w celu zwiększenia szans na utworzenie zygoty
• Inseminacja domaciczna (IUI), w której plemniki są umieszczane bezpośrednio w macicy w celu spotkania się z komórką jajową i utworzenia zygoty
• Zapłodnienie in vitro (IVF), w którym zapłodnienie zachodzi poza ciałem, a zygota rozwija się w zarodek, który jest następnie umieszczany w macicy

Kriokonserwacja zarodków polega na zamrażaniu zarodków po ich zapłodnieniu i wyhodowaniu w laboratorium do późniejszego wykorzystania. Odbywa się to często podczas zapłodnienia in vitro.

Niepłodność leczy się farmakologicznie lub chirurgicznie w 85% do 90% przypadków. Tylko 3% zabiegów obejmuje IVF. Wskaźniki sukcesu różnią się w zależności od rodzaju leczenia i innych czynników, od zaledwie 4% do nawet 50%.

Etap zygoty to najwcześniejszy etap poczęcia, znany również jako zapłodnienie. Na tym etapie prawdopodobnie nie będziesz wiedział, czy doszło do zapłodnienia. Jeśli zapłodnienie lub implantacja nie powiedzie się, po prostu przejdziesz na okres.

Jeśli masz problemy z zajściem w ciążę lub pozostaniem w ciąży, pamiętaj, że nie jesteś sama i jest pomoc. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o swojej sytuacji i omów, czy opcje niepłodności mogą być dla Ciebie najlepsze.