Historia ruchu antyszczepionkowego

Wielu może zaskoczyć, że zawsze istniał ruch antyszczepionkowy („antyszczepionkowy”), wywodzący się z opracowania pierwszej szczepionki w XVIII wieku, aż do szczepionek na COVID-19 z XXI wieku.

Wzrost ruchu wynika częściowo z ogólnego braku zrozumienia, jak działają szczepionki. Co więcej, rozpowszechnianie dezinformacji podsyca przekonania, że ​​szczepionki powodują niewypowiedziane szkody lub że szczepienia naruszają prawa osobiste, polityczne lub religijne.

18 wiek

Co zaskakujące, ruch antyszczepionkowy poprzedza opracowanie pierwszej szczepionki w XVIII wieku.

Jeszcze zanim Edward Jenner rozpoczął swoje przełomowe wysiłki w celu opracowania szczepionki przeciwko ospie prawdziwej w latach 90. XVIII wieku, praktyka wariolacji — zaszczepiania niezainfekowanej osoby ropą od kogoś chorego na ospę — była stosowana przez wieki w celu zapobiegania chorobie w Afryce, Chinach, Indiach i innych krajach. Imperium Osmańskie.

W rzeczywistości mówiono, że Onesimus, afrykański niewolnik, w 1706 r. nauczył o tej technice Cottona Mathera, purytańskiego broszurę.

Lady Mary Wortley Montagu wprowadziła wariolację do Anglii (nazywaną szczepieniem na Zachodzie), będąc świadkiem tej praktyki w Turcji w 1717 roku. Kiedy zachęcała rząd do szczepienia dzieci przeciwko śmiertelnej chorobie, między zwolennikami i przeciwnikami praktyka.

Podobno „proinokulanci mieli tendencję do pisania chłodnym i rzeczowym tonem, zachęcanym przez Towarzystwo Królewskie, z częstymi odwołaniami do rozsądku, współczesnego postępu nauki i uprzejmości panującej wśród dżentelmenów. gorące tony i przerażające historie, które promują paranoję”.

19 wiek

Ostatecznie szczepionka Edwarda Jennera przeciwko ospie zastąpiła wariolację. Chociaż był bezpieczniejszy io wiele skuteczniejszy, wielu sprzeciwiało się jego stosowaniu.

Krótko po uchwaleniu brytyjskiej Ustawy o szczepieniach z 1853 r. utworzono Ligę Antyszczepionkową, a następnie inny ruch protestacyjny, Ligę Anty-Przymusowej Szczepień, która powstała po podniesieniu wymagań wiekowych do dzieci w wieku 14 lat i młodszych.

W tym okresie również w Stanach Zjednoczonych zaczęły powstawać ligi antyszczepionkowe. To, co łączyło każdy z tych ruchów, to atrybuty, które nadal są widoczne wśród współczesnych antyszczepionkowców.

Według historyków medycyny przeciwnicy szczepionki przeciwko ospie w XIX wieku twierdzili, że:

• Szczepionka nie zadziałała.
• Szczepionka wywołałaby chorobę i zawierała trujące chemikalia (mianowicie kwas karbolowy znajdujący się w szczepionce).
• Obowiązkowe szczepienia przypominały despotyzm medyczny.

W miejsce dowodów empirycznych przeciwnicy forsowali alternatywne praktyki medyczne, w tym ziołolecznictwo i homeopatię, rozpowszechniając jednocześnie własną literaturę ostrzegającą ludzi przed „niebezpieczeństwami” szczepień.

Wśród czołowych głosów ruchu antyszczepionkowego w XIX wieku był dramaturg George Barnard Shaw, który był gorącym zwolennikiem homeopatii i eugeniki.

Od 1900 do lat 70.

Grupy antyszczepionkowe nie zmieniły wiele w swoim tonie i taktyce od XIX do początku XX wieku, po części dlatego, że minęło kolejne 100 lat, zanim następna szczepionka – szczepionka przeciwko wściekliźnie Louisa Pasteura, opracowana w 1885 – została wprowadzona.

Minęło wtedy kolejne 35 lat, zanim następna szczepionka, unikalna szczepionka toksoidowa przeciwko błonicy, została opracowana w latach dwudziestych XX wieku.

W miarę jak inne szczepionki zaczęły szybko pojawiać się w drugiej połowie XX wieku – na krztusiec (koklusz) w 1943, polio w 1955, odrę w 1963, świnkę w 1967 i różyczkę w 1971 – ruch przeciwko szczepieniom również zaczął się rozwijać. zyskać parę, napędzaną roszczeniami o szkodach spowodowanych przez szczepionki.

Relacje medialne z badania wywołały falę protestów w całej Wielkiej Brytanii, a także znaczny spadek liczby szczepień. Wszystko to miało miejsce, gdy masowa epidemia krztuśca ogarnęła Wielką Brytanię, dotykając ponad 100 000 osób.

Od 1980 do 1999

Ruch antyszczepionkarski lat 80. i 90. charakteryzował się nowym zjawiskiem: celebrytą. Dotyczyło to nie tylko popularnych postaci kina i telewizji, ale także samozwańczych „ekspertów” – z których niektórzy nie mieli wykształcenia medycznego lub chorób zakaźnych.

1982

Wśród czołowych postaci ruchu była Lea Thompson, reporterka, która w 1982 roku wywołała ogólnokrajową debatę swoim telewizyjnym dokumentem DPT: Vaccine Roulette. Program, który połączył szeroki zakres niepełnosprawności dziecięcej ze szczepionką DTaP, doprowadził do licznych procesów sądowych przeciwko producentom szczepionki.

Podczas gdy wielu ludzi uważa dokument Thompsona za iskrę, która wznieciła współczesny ruch antyszczepionkowy, inni mieli wpływ na jego genezę. Kampania Thompsona przeciwko szczepionkom doprowadziła do powstania w tym samym roku antyszczepionkowej grupy Disstraught Parents Together (DPT), która później przekształciła się w wpływowe Narodowe Centrum Informacji o Szczepionkach.

1984

W 1984 roku dr Robert Mendelsohn, samozwańczy „heretyk medyczny” i jeden z pierwszych antyszczepionkowych pediatrów, napisał książkę Medyczna bomba zegarowa immunizacji przeciwko chorobie, w której twierdził, że szczepionka przeciw krztuścowi może spowodować uszkodzenie mózgu lub opóźnienie.

Oprócz wyśmiewania szczepionek, Mendelsohn aktywnie wypowiadał się przeciwko fluoryzacji zaopatrzenia w wodę, operacji pomostowania aortalno-wieńcowego, licencjonowaniu dietetyków i rutynowym badaniom przesiewowym w kierunku raka piersi.

1990

Ruch antyszczepionkarski w latach 90. był częściowo napędzany przez nawał konsorcjalnych programów telewizyjnych, takich jak Sally Jessy Rafael i Maury Povich Show, które od czasu do czasu zapewniały antyszczepionkowcom celebrytów platformę do wyrażania swoich poglądów. W przeciwieństwie do antyszczepionkowców z przeszłości, programy te pozwalają przeciwnikom szczepionki dotrzeć do milionów.

Wśród nich znalazła się gwiazda The Cosby Show, Lisa Bonet, która podczas występu w programie Phil Donahue Show w 1990 roku utożsamiała szczepienia z „obcymi mikroorganizmami”, które mogą powodować „raka, białaczkę, stwardnienie rozsiane i zespół nagłej śmierci niemowląt”.

1994

Miss America Heather Whitestone, uznana za pierwszą niesłyszącą posiadaczkę tytułu Miss America, poszła o krok dalej, sugerując, że jej głuchota była spowodowana szczepionką DTaP. Jej pediatra ustanowił później rekord, informując, że jej głuchota była wynikiem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych Hib, choroby, której można zapobiegać poprzez szczepienia.

1998

Prawdopodobnie jedynym badaniem, które przekształciło ruch antyszczepionkowy w prawdziwą krucjatę, było opublikowanie w 1998 roku badania przeprowadzonego przez brytyjskiego lekarza Andrew Wakefielda, który twierdził, że szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) predysponuje dzieci do schorzeń neurologicznych, m.in. autyzm.

Mimo to do dziś jest wielu zwolenników walki ze szczepionkami, którzy twierdzą, że szczepionki, nie tylko MMR, narażają dziecko na ryzyko „zapadnięcia” na autyzm.

21. Wiek

Taktyka grup antyszczepionkowych w XXI wieku nie różni się aż tak bardzo od ich XIX-wiecznych odpowiedników. Nadal obejmują dezinformację i wykorzystanie niepotwierdzonych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Ale wraz z rozwojem mediów społecznościowych, antyszczepionkowcy są teraz w stanie bezpośrednio dotrzeć do swoich odbiorców i połączyć wsparcie bez ograniczeń tradycyjnych mediów. To pozwoliło antyszczepionkowym „ekspertom” i celebrytom stać się platformą do wyrażania swoich poglądów.

Wśród celebrytów, którzy aktywnie kwestionowali lub wyśmiewali szczepionki, jest komik Jenny McCarthy, która w swoich trzech książkach na temat autyzmu utrwaliła mit, że autyzm jest powiązany ze szczepionką MMR.

Zmiana w centrum uwagi

Ruch ten ewoluował również w atakach na wielką farmę, wykorzystując gniew opinii publicznej na wysokie ceny leków i zachęcając do teorii spiskowych (w tym, że firmy farmaceutyczne wstrzymują leczenie, aby móc zarabiać na przewlekłych lekach).

Nastąpiło również przejście od aktywnego wyśmiewania szczepionek do proponowania alternatywnych podejść do szczepień.

W 2007 roku, pod wpływem książki Thompson i jej częstych występów w telewizji, pediatra Bob Sears opublikował książkę „The Vaccine Book: Making the Right Decision for your Child”, w której podał w wątpliwość, czy pewne szczepionki są potrzebne. W 2014 r. stwierdził dalej, że „zagrożenie chorobą jest wystarczająco niskie, kiedy myślę, że w dzisiejszym społeczeństwie można bezpiecznie wychować niezaszczepione dziecko”.

W przeciwieństwie do Thompsona, Sears przyznaje, że szczepionki działają, ale sugeruje „selektywne” podejście do szczepionek. Obejmuje to opóźnianie lub unikanie niektórych szczepionek i przestrzeganie harmonogramu szczepień „dr Boba” – znacznie różniącego się od zatwierdzonego przez Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) i Amerykańską Akademię Pediatrii (AAP).

COVID-19

Nawet w obliczu milionów infekcji i zgonów z powodu COVID-19 wprowadzenie skutecznych szczepionek niewiele zrobiło, aby stłumić krytyków, którzy ostrzegają przed „niebezpieczeństwami” szczepień.

Wśród nich wspomniane Narodowe Centrum Informacji o Szczepionkach poinformowało, że garstka zgonów w Europie była bezpośrednio spowodowana szczepieniami COVID-19, pomimo dowodów, że zgony były spowodowane innymi wcześniej istniejącymi schorzeniami.

Inni przeciwnicy szczepionek sugerowali, że szczepionki Moderna i Pfizer, z których obie wykorzystują informacyjne RNA (nRNA) do stymulacji odpowiedzi immunologicznej, mogą rozmnażać się poza kontrolą i zmieniać DNA danej osoby.

W wyniku niepewności podsycanej częściowo dezinformacją i dezinformacją, nawet niektórzy pracownicy służby zdrowia wyrazili wątpliwości co do szczepień przeciwko COVID-19.

Odwrócenie tych obaw jest jednym z wyzwań, przed jakimi stoją urzędnicy zdrowia publicznego zajmujący się pandemią COVID-19, i takie, które prawdopodobnie będzie kontynuowane nawet po ogłoszeniu zakończenia pandemii.