Jak diagnozuje się zatrucie tlenkiem węgla

Diagnozowanie zatrucia tlenkiem węgla jest trudniejsze niż się wydaje. Teoretycznie narażenie na tlenek węgla prowadzi do wysokiego poziomu tlenku węgla we krwi i to jest diagnoza. W rzeczywistości narażenie na tlenek węgla to zarówno stężenie (ile tlenku węgla znajduje się w powietrzu), jak i czas (jak długo pacjent oddychał), co oznacza, że ​​diagnozowanie zatrucia tlenkiem węgla jest połączeniem rozpoznawania oznak i objawów oraz pomiar ilości CO w krwiobiegu.

Samokontrola/testowanie w domu

Nie ma możliwości samodzielnej diagnozy zatrucia tlenkiem węgla, ale każdy, kto ma dezorientację lub utratę przytomności, powinien wezwać 911.

Jeśli podejrzewa się zatrucie tlenkiem węgla, wszyscy mieszkańcy budynku powinni wyjść na zewnątrz, aby odetchnąć świeżym powietrzem, a także zadzwonić pod numer 911. Jeśli podejrzewasz zatrucie tlenkiem węgla, nie próbuj prowadzić; zadzwonić po karetkę.

CO we krwi

Tlenek węgla (CO) wiąże się z hemoglobiną podobnie jak tlen. Istotna różnica polega jednak na tym, że hemoglobina ma 230 razy większe powinowactwo do CO niż do tlenu. Oznacza to, że nawet niewielka ilość wdychanego tlenku węgla wiąże się z hemoglobiną, blokując w tym procesie tlen.

Hemoglobina, która jest przyłączona do CO, nazywana jest karboksyhemoglobiną (COHgb). Pomiary ilości COHgb we krwi służą do wykrywania tlenku węgla we krwi i określania, jak poważne jest zatrucie CO.

Testowanie pierwszej odpowiedzi

Niektóre osoby udzielające pierwszej pomocy mają możliwość pomiaru karboksyhemoglobiny we krwi za pomocą urządzenia zwanego pulsacyjnym oksymetrem tlenku węgla.W szczególności pulsoksymetr CO mierzy nasycenie tlenku węgla w hemoglobinie (SpCO). Wykorzystuje fale świetlne (zwykle przepuszczane przez opuszki palców) do nieinwazyjnego pomiaru saturacji tlenkiem węgla.

Inna forma nieinwazyjnego pomiaru wykorzystuje wydychane powietrze do określenia poziomu tlenku węgla. Niektóre badania wykazały, że wydychany CO jest niedokładny jako wyznacznik zatrucia tlenkiem węgla.

Tradycyjna pulsoksymetria, używana tylko do pomiaru, czy hemoglobina jest wysycona tlenem, czy nie, jest oszukana przez zatrucie tlenkiem węgla i pokazuje sztucznie wysokie nasycenie tlenem, gdy obecna jest karboksyhemoglobina. To sprawia, że ​​uzyskanie dobrego wywiadu i badania fizykalnego pacjenta jest jeszcze ważniejsze.

Testy laboratoryjne

W szpitalu stosuje się bardziej inwazyjny, ale dokładniejszy test. Nazywa się to gazometrią.

Testy gazometrii krwi mierzą ilość gazów atmosferycznych – zwykle tlenu i dwutlenku węgla – w krwiobiegu, pobierając krew z tętnic. Większość innych badań krwi pobiera krew z żył, co jest łatwiejsze i bezpieczniejsze dla pacjenta.

Gazy tętnicze — a nie żylne — mierzą potencjał hemoglobiny do dostarczania tlenu i usuwania dwutlenku węgla. Ponieważ tlenek węgla nie jest ani zużywany, ani łatwo usuwany z krwioobiegu, można go badać za pomocą krwi tętniczej lub żylnej.

Gazometria jest uważana za dokładniejszą niż pulsometr CO-oksymetria. Mimo że oksymetria jest przydatna do identyfikacji pacjentów na miejscu zdarzenia, którzy potencjalnie mają zatrucie tlenkiem węgla, należy wykonać gazometrię krwi w celu potwierdzenia poziomu karboksyhemoglobiny.

Obrazowanie

Ostre zatrucie tlenkiem węgla, które pochodzi z wysokich stężeń tlenku węgla w stosunkowo krótkich okresach narażenia, nie jest jedynym skutkiem narażenia na tlenek węgla. Przewlekła (długotrwała) ekspozycja na tlenek węgla w znacznie niższych stężeniach może powodować uszkodzenie tkanek, zwłaszcza serca i mózgu.

Chociaż poziomy karboksyhemoglobiny u pacjentów z przewlekłą ekspozycją mogą być niższe niż u pacjentów z ostrym stanem, istnieją inne sposoby identyfikacji uszkodzeń. Najczęstszym jest przyjrzenie się tkankom za pomocą obrazowania medycznego.

Diagnozy różnicowe

Ze względu na niejasność większości oznak i objawów związanych z zatruciem tlenkiem węgla – nudności, wymioty, ból głowy, zmęczenie, ból w klatce piersiowej – regularnie podejrzewa się inne diagnozy. Wysokie stężenie tlenku węgla w domu pacjenta będzie sugerować możliwość zatrucia tlenkiem węgla, należy jednak wykluczyć inne przyczyny.

Lista diagnoz różnicowych jest zbyt szeroka, aby ją zidentyfikować. Każdy przypadek jest inny i powinien być oceniany na podstawie prezentacji, historii i badań pacjenta.