Jak leczy się bielactwo?

Bielactwo to stan, w którym skóra w jednym lub wielu obszarach staje się jaśniejsza niż reszta skóry z powodu utraty pigmentacji. Chociaż bielactwo jest głównie problemem kosmetycznym, nie wymaga leczenia, chyba że jest związane z innymi schorzeniami, takimi jak utrata słuchu lub problemy z tarczycą.

Nie ma lekarstwa na bielactwo, ale badane są kolejne metody leczenia, które wydają się obiecujące.

Przyczyny bielactwa

Dokładna przyczyna bielactwa nabytego nie jest znana, ale uważa się, że jest wynikiem jednego z następujących czynników lub ich kombinacji:

• Genetyka: Około 30% osób z bielactwem ma bliskiego krewnego, który również ma lub doświadczył bielactwa nabytego.

• Zaburzenia autoimmunologiczne: Przynajmniej niektóre formy bielactwa nabytego wydają się być spowodowane czynnikami autoimmunologicznymi, w których organizm niszczy własne komórki, w szczególności melanocyty (komórki wytwarzające pigment w skórze i włosach).

• Czynniki neurogenne: Zakończenia nerwowe w skórze mogą wytwarzać substancję toksyczną dla melanocytów.

• Samozniszczenie: melanocyty mogą ulec samozniszczeniu z powodu defektu w komórkach.

• Stres fizyczny lub emocjonalny: Możliwe, że bielactwo może być wywołane przez stres fizyczny lub emocjonalny.

Podczas gdy ludzie w każdym wieku mogą rozwinąć bielactwo, zwykle zaczyna się ono w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości, a prawie połowa wszystkich osób z chorobą rozwija ją przed ukończeniem 21 roku życia.

Rodzaje leczenia

Lek

Leczenie bielactwa nabytego często obejmuje leki miejscowe lub doustne lub połączenie obu.

Kortykosteroidy

• Przyjdź w formie miejscowej lub ustnej

• Celuj w stan zapalny, który może prowadzić do mniejszej liczby komórek pigmentowych

• Wyniki mogą potrwać do trzech miesięcy
• Może powodować atrofię skóry (gdy skóra staje się bardzo cienka i sucha) lub rozstępy przy długotrwałym stosowaniu
• Obejmuje steroidy, takie jak klobetazol, betametazon i fluocynonid
• Około 45% osób stosujących silne lub bardzo silne kortykosteroidy do stosowania miejscowego odzyskuje przynajmniej część pigmentacji skóry w ciągu czterech do sześciu miesięcy

Leki miejscowe są zwykle przepisywane do stosowania na małych obszarach i działają najlepiej dla osób o ciemnej skórze.

Te leki działają lepiej na niektórych obszarach ciała niż inne. Nie są zbyt skuteczne na dłoniach i stopach, ale są bardziej skuteczne na twarzy.

Ważne jest, aby pamiętać, że niektórych z tych leków nie należy stosować na twarz lub inne określone części ciała ze względu na możliwość uszkodzenia. Przed użyciem zawsze skonsultuj się z lekarzem.

Inne leki miejscowe obejmują:

Miejscowe analogi witaminy D

• Służy do stymulacji melanocytów
• Zawiera kalcypotriol i takalcitol
• Badania wskazują na mieszaną skuteczność
• Poważne skutki uboczne występują rzadko
• Łagodne skutki uboczne mogą obejmować suchość skóry, kłucie i pieczenie, które mogą ustąpić przy dalszym stosowaniu
• Zwykle stosowany w połączeniu z innymi metodami leczenia, takimi jak kortykosteroidy

Protopic i Elidel

• Dostępne na receptę tylko w Stanach Zjednoczonych
• Immunomodulatory hamujące układ odpornościowy tam, gdzie są stosowane
• Pozwól melanocytom powrócić
• Bardziej skuteczny na twarzy, mniej skuteczny na dłoniach i stopach
• Badania wykazują bardzo małe wchłanianie ogólnoustrojowe, mniejsze niż obserwowane w przypadku miejscowych sterydów
• Działania niepożądane, takie jak uczucie swędzenia, kłucia, pieczenia lub bolesności dotkniętej chorobą skóry, zwykle występują w ciągu pierwszych kilku dni leczenia i mają zwykle łagodny lub umiarkowany charakter
• Mogą wystąpić mniej powszechne, ale poważniejsze skutki uboczne, dlatego ważne jest, aby przedyskutować z lekarzem ryzyko i korzyści
• Ostrzeżenie FDA o czarnej skrzynce dotyczące niezwykle rzadkiej możliwości rozwoju jakiejś formy chłoniaka w wyniku stosowania tych leków
• Picie alkoholu może powodować zaczerwienienie twarzy (zaczerwienienie, uczucie gorąca), co nie jest niebezpieczne

Leczenie światłem

• Fototerapia (terapia światłem) wykorzystuje wąskopasmowe światło ultrafioletowe B (UVB), aby przywrócić skórze utracony kolor

• Najskuteczniejszy na twarzy, najmniej skuteczny na dłoniach i stopach
• Może być podawany za pomocą lightboxa (dla rozległych obszarów dotkniętych bielactwem) lub lasera excimerowego (dla ukierunkowanego leczenia mniejszych obszarów)
• Wymaga dwóch do trzech zabiegów tygodniowo przez kilka tygodni do miesięcy
• Skuteczny dla wielu osób, przy czym około 70% osób widzi wyniki leczenia laserami excimerowymi
• Wyniki nie zawsze są trwałe, około 44% doświadcza utraty odzyskanego koloru rok po zaprzestaniu leczenia, a około 86% po czterech latach
• Może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z lekami

Terapia światłem PUVA

• Wykorzystuje kombinację światła UVA i leku psoralen, aby przywrócić kolor skórze
• Psoralen można podawać miejscowo lub doustnie (w postaci tabletek)
• Może być stosowany w przypadku rozległego bielactwa nabytego
• Około 50% do 75% skuteczne na twarz, tułów, ramiona i górną część nóg, ale mniej skuteczne na dłonie i stopy
• Wymaga leczenia dwa razy w tygodniu w szpitalu lub ośrodku PUVA przez około rok
• Wymaga badania wzroku przed i po zakończeniu leczenia, ponieważ psoralen może wpływać na oczy
• Osoby przechodzące terapię PUVA są ściśle monitorowane, aby zapobiec poważnym skutkom ubocznym

Operacja

Chirurgia bielactwa polega na pobraniu zdrowej skóry z jednego obszaru ciała i użyciu jej do zastąpienia obszaru skóry dotkniętego bielactwem. Można to również zrobić przeszczepiając komórki skóry w obszary pozbawione pigmentu z powodu bielactwa.

• Wykonywane zwykle po nieskuteczności innych zabiegów
• Bielactwo musi być stabilne (niezmienione) przez co najmniej sześć miesięcy do roku, zanim będzie można wykonać operację
• Osoby, które łatwo tworzą blizny lub rozwijają się bliznowce (blizny, które wznoszą się ponad skórę) powinny unikać tego zabiegu
• Skuteczny nawet u 95% osób
• Zagrożenia obejmują brak pracy, brukowaną skórę i infekcje

Okazjonalnie wykonuje się mikropigmentację (rodzaj tatuowania na niewielkiej powierzchni, czasami nazywany makijażem permanentnym), najczęściej na ustach. Nie jest zalecany do większych powierzchni.

Osoby z bielactwem i innymi chorobami autoimmunologicznymi powinny uważać na tatuaże, ponieważ mogą one powodować lub pogarszać problemy skórne.

Depigmentacja

Podczas depigmentacji monobenzon jest nakładany na skórę niezmienioną bielactwem w celu usunięcia pigmentu w celu dopasowania do skóry pozbawionej pigmentu z powodu bielactwa.

• Niepowszechnie używane
• Zwykle stosowany tylko wtedy, gdy większość skóry utraciła pigment już z bielactwa nabytego
• Po depigmentacji osoba ma całkowicie białą skórę
• Może potrwać od roku do czterech lat

Plamy pigmentu mogą pojawić się ponownie po przebywaniu na słońcu. Na te miejsca można nałożyć krem ​​leczniczy, aby ponownie usunąć pigment.

Obecne badania

Chociaż nie są jeszcze stosowane, badania nad klasą leków zwanych inhibitorami JAK dają nadzieję na ich zastosowanie w leczeniu bielactwa nabytego.

Inhibitory JAK celują w rodzaj szlaku komunikacji immunologicznej, który nie był wcześniej celem w bielactwie.

Uważa się, że inhibitory JAK działają poprzez:

• Zmniejszenie poziomu substancji zapalnych, które prowadzą do progresji choroby
• Stymulowanie odrostu melanocytów

Badania obejmujące dwa rodzaje inhibitorów JAK — tofacitinib i ruksolitynib — wykazały obiecujące wyniki w leczeniu bielactwa nabytego, gdy inhibitor JAK jest stosowany w połączeniu z fototerapią UVB. Należy przeprowadzić więcej badań przed uzyskaniem zgody FDA, ale wstępne dane z większych badań pokazują zachęcające wyniki repigmentacji, szczególnie na twarzy.

Inhibitory JAK są obecnie uważane za pozarejestracyjne jako leczenie bielactwa nabytego i mogą być drogie, ponieważ rzadko są objęte ubezpieczeniem na leczenie bielactwa nabytego.

Rokowanie

Ponieważ leczenie bielactwa nabytego i bielactwa nabytego wpływa na każdą osobę w inny sposób, nie jest możliwe podanie gwarantowanego przewidywanego wyniku.

Około 10% do 20% osób z bielactwem nabytym w pełni odzyskuje pigment, podczas gdy inni widzą, że niektórzy odzyskali pigment.

Bielactwo nie zagraża życiu i nie jest zaraźliwe.

Korona

Oprócz leczenia są rzeczy, które można zrobić, aby życie z bielactwem było łatwiejsze do opanowania.

• Ćwicz bezpieczeństwo na słońcu: Osoby z bielactwem nabyte mogą łatwo się poparzyć, szczególnie te, które przeszły depigmentację. Oprócz ryzyka oparzeń słonecznych, opalona skóra wokół obszarów odbarwionych może sprawić, że bielactwo będzie bardziej zauważalne. Używaj dużo ochrony przeciwsłonecznej o szerokim spektrum działania SPF 30+, szukaj cienia i noś odzież ochronną.

• Unikaj łóżek opalających i lamp słonecznych: są to niebezpieczne alternatywy dla słońca dla wszystkich, w tym osób z bielactwem.

• Dodaj bezpieczny, sztuczny kolor do swojej skóry: samoopalacze, barwniki i kosmetyki, takie jak korektory lub makijaż, mogą dodać koloru skórze pozbawionej pigmentu. Samoopalacze i barwniki zapewniają długotrwałe krycie.

• Dołącz do grupy wsparcia: Możesz znaleźć zarówno wsparcie online, jak i grupy w swojej okolicy za pośrednictwem miejsc takich jak Global Vitiligo Foundation.

Bielactwo nabyte może zmienić życie, ale samo w sobie nie jest niebezpieczne dla zdrowia. Ponieważ może to być związane z innymi schorzeniami, które mogą być poważniejsze dla twojego zdrowia, ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem, jeśli zauważysz objawy bielactwa nabytego.

Możesz zacząć od umówienia się na wizytę u swojego dostawcy podstawowej opieki zdrowotnej. Stamtąd mogą zasugerować – lub możesz poprosić – skierowanie do dermatologa w celu bardziej specjalistycznego leczenia.