Rachel Charlton-Daily jest dziennikarką specjalizującą się w zdrowiu i niepełnosprawności. Ich prace pojawiają się w publikacjach takich jak Healthline, Huffpost, Metro UK, The Guardian i Business Insider. Charlton-Dailey często wykorzystuje swoją platformę do wskazywania problemów dotykających osoby niepełnosprawne. Tutaj dzielą się, w jaki sposób wirtualne wydarzenia mogą sprawić, że wystąpienia publiczne będą bardziej dostępne.
Kiedy wybuchła pandemia COVID-19, wiele osób musiało się uczyć, gdy przyzwyczaiły się do pracy zdalnej lub szkoły. Ale jako niepełnosprawny niezależny dziennikarz, rozwijałem się dzięki dodatkowej elastyczności przez około dwa lata. Gdy wydarzenia stały się wirtualne, drzwi zaczęły się przede mną otwierać. Po raz pierwszy przemawiałem nawet na panelu konferencyjnym.
W maju 2021 r. była przewodnicząca Studenckiego Stowarzyszenia Prasowego i koleżanka z niepełnosprawności, niezależna dziennikarka Charlotte Colombo, poprosiła mnie o udział w panelu, któremu przewodniczyła podczas Krajowej Konferencji SPA. Miałem okazję opowiedzieć o swoich doświadczeniach związanych z problematyką niepełnosprawności.
Przed pandemią uważałem się za dziennikarza, który osiągnął połowiczny sukces i działacz na rzecz osób niepełnosprawnych. Ale tylko dzięki blokadzie mogłem naprawdę zdobyć doświadczenie, które umocniło mnie w mojej dziedzinie.
Jako osoba cierpiąca na wiele przewlekłych chorób i niepełnosprawności — między innymi toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów, osteoporozę i celiakię — pogodziłem się z faktem, że nie będę podążał typową ścieżką kariery w redakcji. Pracowałem dla mnie jako freelancer. Mogłem pisać z łóżka i drzemać, kiedy byłem zbyt zmęczony.
Ale obserwowałem z boku, jak moi pełnosprawni rówieśnicy przemawiali na imprezach publicznych. Te możliwości podniosły ich jako autorytety w dziedzinie dziennikarstwa, podczas gdy ja pozostawałem w tyle.
Moja nieobecność na tych panelach nie była moją winą, po prostu były dla mnie niedostępne. Podróż na miejsce była fizycznie wyczerpująca i wzmogła mój niepokój. Ze względu na moje choroby nigdy nie jestem pewien, ile energii będę miał w danym momencie. W niektóre dni trudno mi nawet wstać z łóżka.
Ze względu na problemy z przetwarzaniem dźwięku związane z dyspraksją – zaburzeniem rozwojowym, które może wpływać na przetwarzanie języka – może być również trudno zrozumieć, co mówią inni lub dać się spójnie słyszeć. W przypadku wydarzenia na żywo, gdzie oczywiście nie ma napisów, stwarza to pewne problemy.
Z perspektywy czasu wideorozmowy w panelu konferencyjnym to proste rozwiązanie, które wielu z nas mogło wdrożyć lata temu. Przez lata odrzuciłem kilka paneli, które dotyczyły podróżowania. Ale do tego momentu nigdy nie było to coś, o czym ja ani organizatorzy paneli, z którymi pracowałem, nigdy nie braliśmy pod uwagę.
Oto jak działał panel wirtualny
Technologia zawsze będzie miała usterki. Nie inaczej było z panelem SPA, który odbył się nad Zoomem.
Początkowo paneliści zostali przypadkowo wysłani do niewłaściwego pokoju Zoom. Ale kiedy już znaleźliśmy się we właściwej przestrzeni, reszta wydarzenia potoczyła się gładko. Dyskusji towarzyszyły napisy, więc nie tylko mogłem być zrozumiany, ale oznaczało to, że mogłem też podążać.
W panelu do mnie i Charlotte dołączyły Hannah Shewan Stevens i Claudia Walder, dwie inne niepełnosprawne dziennikarki. Szczerze mówiliśmy o naszych zmaganiach w życiu codziennym iw naszych branżach. Jako cztery osoby niepełnosprawne, bez ułatwień dostępu znormalizowanych przez pandemię, nikt z nas nie byłby w stanie przemawiać w tym panelu.
Dla mnie największą korzyścią z panelu online była możliwość dołączenia z łóżka. W ciągu pierwszych kilku miesięcy pandemii przyzwyczaiłem się do odbywania spotkań z tego samego miejsca. Pomogło mi to przezwyciężyć obawy, że mogę zostać osądzona i uznana za „leniwą” za odbieranie telefonów do pracy z sypialni.
Pandemia zdołała podkreślić, że istnieje wiele produktywnych sposobów pracy innych niż siedzenie przy biurku. A dla mnie leży w łóżku wsparty na poduszkach z bambusowym biurkiem na kolana.
Odebranie tego telefonu z własnej przestrzeni sprawiło, że doświadczenie było znacznie mniej wyczerpujące niż gdyby odbyło się osobiście. Możliwość wyciszenia mikrofonu oznaczała, że nie musiałem się martwić, że mój oddech stanie się zbyt szybki i głośny z powodu mojego niepokoju. Mogę poświęcić minutę na uspokojenie się bez zakłócania rozmowy.
Fizycznie czułem się komfortowo i akceptowany. Częściowo było to przebywanie we wspólnej przestrzeni z innymi niepełnosprawnymi panelistami i uczestnikami. Ale wierzę też, że pandemia sprawiła, że ludzie lepiej rozumieli potrzeby innych bez tak dużego osądu.
Ty też możesz to zrobić
Przekazywanie głosu w swojej dziedzinie nie zawsze musi być fizyczne.
Jeśli jesteś niepełnosprawny i po raz pierwszy przemawiasz na wydarzeniu z domu, nie martw się. Nikt nie będzie cię osądzał za to, że robisz to po swojemu.
Moja rada? Jeśli masz skłonność do pustych pamięci pod presją (tak jak ja), zanotuj wcześniej kilka uwag i punktów, które chcesz uwzględnić. Kiedy nerwy uderzają po raz pierwszy, te notatki mogą okazać się szczególnie przydatne.
Pamiętaj, że zawsze możesz wyciszyć mikrofon, gdy zajdzie taka potrzeba. Nie spiesz się, mów szczerze i baw się dobrze — reszta przyjdzie sama.
Kiedy wydarzenie się skończyło, w końcu dotarło do mnie, że właśnie wzięłam udział w krajowej konferencji, siedząc wygodnie w łóżku – co nigdy nie wydawało mi się możliwe. W ciągu nieco ponad roku zmieniłem się z kogoś zaczynającego w swojej dziedzinie do szanowanego nazwiska, którego wzywano do przemawiania na imprezach. A to wszystko dlatego, że teraz naprawdę mogłem.
Discussion about this post