Nauka o emocjach

W laboratorium w Berkeley w Kalifornii siwy mężczyzna siedzi przed ekranem telewizora. Odtwarza się dla niego serię filmów: kawałek komedii Charliego Chaplina, nagranie operacji brzucha, płaczące dziecko.*

Tymczasem w sali naprzeciw również oglądamy ekran telewizora. Na tym jednak widnieje twarz mężczyzny z sąsiedztwa, ukazująca każdą reakcję na filmy. Co ciekawe, wszystkie jego reakcje są takie same. Reaguje na każdego beztroskim śmiechem. Scena miłosna, komedia czy scena morderstwa są równie zabawne. Po każdym śmiało stwierdza, że ​​czuje się wspaniale. Pan ma wariant behawioralny otępienia czołowo-skroniowego. Jego emocje nie zmieniają się już odpowiednio w otaczającym go świecie.

Myślenie o emocjach

Nie musisz być neurobiologiem, aby zrozumieć znaczenie emocji w naszym codziennym życiu. Większość naszego codziennego życia jest napędzana emocjami — dążymy do tego, co naszym zdaniem będzie dla nas satysfakcjonujące i staramy się unikać tego, co nas unieszczęśliwi. Mimo to, w porównaniu z ruchem, zdolnościami sensorycznymi i poznawczymi, emocje są stosunkowo słabo zbadane w neurologii, być może częściowo z powodu większych trudności w rzetelnym pomiarze.

Dr Robert Levenson zdefiniował kiedyś emocje jako „krótkotrwałe zjawiska psychologiczno-fizjologiczne, które reprezentują skuteczne sposoby adaptacji do zmieniających się wymagań środowiskowych”. Emocje organizują różne reakcje cielesne i neurologiczne, w tym odczucia w trzewiach (lub „jelitach”), mimikę twarzy i ciała oraz zmianę uwagi i myśli. Te reakcje są zwykle bardzo pomocnymi i natychmiastowymi sposobami koordynacji umysłu i ciała w pojawiających się sytuacjach.

Mózg przetwarza emocje w serii kroków. Po pierwsze, napływające informacje muszą zostać ocenione i przypisane im wartości emocjonalnej. Ten proces jest często bardzo szybki i może wykraczać poza naszą świadomą świadomość. Mimo to nasza początkowa reakcja emocjonalna zależy od wielu indywidualnych uprzedzeń i kontekstów. Możemy wtedy zidentyfikować i poczuć emocje. W zależności od sytuacji społecznej możemy wtedy być zmuszeni do uregulowania ekspresji tej emocji. Na przykład są chwile, w których możemy chcieć wyrazić wściekłość lub obrzydzenie, ale mimo to musimy zachować spokój.

Neuroanatomia emocjonalna

Początkowa, odruchowa reakcja emocjonalna na coś w naszym otoczeniu pojawia się bardzo szybko i często wymyka się świadomej kontroli. Te reakcje zachodzą w starożytnej części naszego mózgu znanej jako układ limbiczny. W przeciwieństwie do niedawno rozwiniętej kory, układ limbiczny ma mniej warstw neuronów do przetwarzania informacji. Rezultat jest szybki, ale jak pokazuje nasze doświadczenie, również nie zawsze integruje wszystkie istotne informacje.

Granice układu limbicznego są niekonsekwentnie opisane w literaturze i wydają się rozszerzać lub kurczyć, aby jak najlepiej odpowiadać interesom pisarza. Funkcje układu limbicznego wykraczają poza emocje i obejmują pamięć, węch i funkcje autonomiczne. Najważniejsze dla emocji elementy układu limbicznego to ciało migdałowate, podwzgórze, kora obręczy i brzuszny obszar nakrywkowy. Struktury te mają ogólnie prostszy typ struktury korowej (mniej warstw neuronów niż sześć) i wszystkie są zlokalizowane bliżej środka i podstawy mózgu. Chociaż podkreślano znaczenie układu limbicznego w emocjach, na te struktury wpływają również inne obszary mózgu, zwłaszcza kora przedczołowa.

Ocena

W mózgu istnieje kilka różnych systemów, które łączą bodziec z wartością emocjonalną. Systemy te są również silnie związane z motywacją, ponieważ nasze emocje często prowadzą nas do działania. Systemy emocjonalne nie istnieją w izolacji, ale raczej komunikują się i wpływają na siebie nawzajem.

Pierwszym systemem związanym z oceną jest dopaminergiczny układ nagrody, obejmujący obszar brzusznej nakrywki i jądro półleżące. Struktury te znajdują się w środku i na dole mózgu, mniej więcej na poziomie oczu i tak daleko, jak skronie. Ten system reaguje na nagrody i motywuje nas do powtarzania czegoś, co wydaje się „dobre”.

Drugi system obejmuje obwody ciał migdałowatych. Są to dwa skupiska nerwów wielkości migdała, które znajdują się w każdym płacie skroniowym. Te głównie pośredniczą w reakcjach gniewu, strachu i agresji.

Inne struktury, takie jak wyspa, również są zaangażowane w emocje. Insula (co oznacza jaskinia) to obszar mózgu schowany za fałdą płata czołowego i skroniowego z boku mózgu. Przednia część pomaga pośredniczyć w reakcjach obrzydzenia.

Rozpoznanie emocjonalne

Kiedy struktury te kojarzą bodziec z określoną wartością emocjonalną, zaczyna się stereotypowa reakcja. Na przykład ciało migdałowate jest połączone z podwzgórzem i może stymulować przyspieszone tętno i ciśnienie krwi, które są ważną częścią strachu lub gniewu. Wyspa jest połączona z trzewnymi przewodami nerwowymi, które mogą powodować mdłości w żołądku. Nasze ciało potrafi wychwycić te objawy i rozpoznać emocje.

Oprócz dostrzegania zmian w ciele, ośrodki emocji rzutują się na obszary kory, które pozwalają nam rozpoznać emocję. Na przykład obwody nagrody rzutują na przyśrodkową korę oczodołowo-czołową, co pomaga nam określić przyszłe działania w oparciu o informacje emocjonalne.

Regulacja emocji

Są chwile, w których emocje muszą być regulowane. Na przykład nie powinniśmy śmiać się na pogrzebie, nawet jeśli ktoś ma na sobie śmieszną sukienkę. Kiedy pojawia się emocja, być może będziemy musieli regulować jej ekspresję. Możemy próbować stłumić emocje, nie pozwalając naszej twarzy lub ciału na naturalne pokazywanie tego, co czujemy. Na przykład, jeśli widzimy tygrysa, nadal możemy próbować zachowywać się odważnie. Możemy dokonać ponownej oceny, czyli świadomie zmienić kontekst bodźca, który jako pierwszy wywołał u nas emocje. Na przykład możemy sobie przypomnieć, że w rzeczywistości jest to tylko obraz tygrysa, a nie prawdziwy przedmiot.

Kora oczodołowo-czołowa aktywuje się w przypadku regulacji emocjonalnej, a uszkodzenie tego obszaru może powodować impulsywność i niezdolność do regulowania początkowych emocji. Najbardziej znanym przykładem jest Phineas Gage, brygadzista kolejowy, który uległ wypadkowi, w wyniku którego przez tę część miasta przeleciał duży żelazny pręt. mózg. Według relacji jego lekarza, zaraz po wypadku był bardziej emocjonalny i impulsywny. Inne badania wykazały, że pacjenci nie są w stanie ponownie ocenić wartości emocjonalnej, gdy zmieniają się warunki. Na przykład w eksperymencie, w którym tacy pacjenci przechodzą z zadania związanego z hazardem, częściej wybierają duże nagrody w krótkim okresie, mimo że wiedzą, że nie leży to w ich długoterminowym interesie.

Ogólnie rzecz biorąc, wiele osób sugeruje, że prawa strona naszego mózgu jest bardziej zaangażowana w przetwarzanie emocji, takich jak strach, smutek i wstręt. Sugeruje się, że lewa półkula jest bardziej zaangażowana w szczęście i być może gniew. Są to prawdopodobnie nadmierne uproszczenia, chociaż kilka badań potwierdza podstawową koncepcję.

Wniosek

Emocje są generowane nie tylko z jednej części naszego mózgu, ale opierają się na kilku przeplatających się sieciach obejmujących ciało migdałowate, obszar brzusznej nakrywki, korę oczodołowo-czołową i wiele innych, które służą do oceny bodźców zewnętrznych, generowania początkowej reakcji emocjonalnej, a następnie jej regulacji Jeśli potrzebne. Zakłócenie w tym systemie może prowadzić do braku lub nadmiernej emocji, w zależności od charakteru i lokalizacji zakłócenia.

*Niektóre szczegóły zostały zmienione w celu ochrony poufności.