Objawy i leczenie lęku związanego z końcem życia

Lęk jest częstym objawem u pacjentów zbliżających się do śmierci. Niektórzy pacjenci mogą odczuwać łagodny niepokój, ale u innych mogą wystąpić napady paniki. Bez względu na przyczynę lęk należy szybko leczyć.

Objawy

Reakcje na lęk mogą się różnić. Niektórzy mogą być w stanie werbalizować to, co czują, a inni nie. Ważne jest, aby wiedzieć, jak wygląda lęk, aby móc go łatwo rozpoznać, gdy się pojawi.

Niepokój jest napędzany przez adrenalinę, a jego objawy wskazują, że zainicjowana została reakcja organizmu „ucieknij lub walcz”.

Lęk ma objawy poznawcze, emocjonalne, behawioralne i fizyczne, od łagodnego do ciężkiego.

Objawy poznawcze

• Łagodny lęk: Pacjent może być nadmiernie czujny i mieć zawężone skupienie.

• Umiarkowany niepokój: może mieć trudności z koncentracją i łatwo się rozpraszać.

• Poważny niepokój/panika: Pacjent może nie być w stanie się skoncentrować, nawet po otrzymaniu jasnych wskazówek. Poważny niepokój może prowadzić do stanu odłączenia.

Objawy emocjonalne i behawioralne

• Łagodny lęk: Pacjent może być drażliwy lub lekko zdenerwowany. Może być porywcza lub łatwo się denerwować.

• Umiarkowany niepokój: Pacjent może być niespokojny, wyraźnie zdenerwowany i mieć narastającą drażliwość. Może być płaczliwa i wyrażać uczucia zmartwienia lub niepokoju.

• Poważny niepokój: Pacjent może płakać w niekontrolowany sposób, być bardzo poruszony, a nawet krzyczeć i krzyczeć. Może wyrażać uczucia zagłady, strachu lub przerażenia albo wykazywać irracjonalne lub powtarzające się samouspokajające zachowania.

Objawy fizyczne

Wiele z wymienionych poniżej fizycznych przejawów lęku jest podobnych do tych spowodowanych chorobami i leczeniem leżącym u ich podłoża.

• Łagodny lęk: Pacjent może mieć bezsenność i trudności z odpoczynkiem.

• Umiarkowany niepokój: może mieć zwiększone tętno lub kołatanie serca. Jej oddech może być szybszy i może skarżyć się na nudności lub biegunkę.

• Poważny niepokój: Pacjent może mieć wszystkie powyższe objawy, ale bardziej nasilone. Może wymiotować lub zabrudzić się. Może hiperwentylować lub mieć bóle w klatce piersiowej. Jej źrenice się rozszerzą i może obficie się pocić.

• Inne fizyczne objawy niepokoju to suchość w ustach, drżenie lub drżenie mięśni oraz ból brzucha.

Kierownictwo

Jeśli twój ukochany zaczyna wykazywać oznaki niepokoju, pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobić, to spróbować go uspokoić. Czasami zwykłe rozproszenie uwagi może wystarczyć, aby zmniejszyć poziom lęku i uspokoić go. Spróbuj porozmawiać o czymś innym niż choroba lub objawy — być może o najnowszym meczu piłki nożnej lub plotce o celebrytach.

Proste interwencje, które można wykonać w domu, aby pomóc z lękiem, obejmują:

• Rozproszenie: Bądź jednak ostrożny, ponieważ pacjenci zbliżający się do końca życia doświadczają normalnego lęku, który należy potwierdzić, a nie tylko zastąpić różnymi myślami.
• Głębokie oddychanie: moc świadomego oddychania jest nieskończona. Podjęcie prostego wysiłku zebrania oddechu i dłuższego wydechu (wydechu) zwiększy aktywność nerwu błędnego, co pomoże Ci się zrelaksować.
• Nazywanie: Proste gry w nazywanie — np. nazwij pięć rzeczy, które możesz zobaczyć w pokoju, cztery rzeczy, które możesz poczuć, trzy rzeczy, które możesz usłyszeć itp. Pozwalają one pacjentowi poczuć się ugruntowanym w danej chwili, co zwykle nie jest tak przytłaczające jak umysł może sprawić, że się pojawi. Kiedy jesteśmy bardziej obecni, niepokój w naturalny sposób zanika.

Niezależnie od tego, czy lęk mija, czy nadal narasta, ważne jest, aby zadzwonić do lekarza prowadzącego, aby zgłosić objaw i uzyskać poradę medyczną. Jeśli Twój ukochany jest pod opieką hospicyjną, skontaktuj się z agencją hospicyjną i zgłoś pielęgniarce, że wykazuje oznaki niepokoju. Pielęgniarka z hospicjum udzieli Ci szczegółowych instrukcji i może wysłać pielęgniarkę w celu oceny sytuacji.

Większość agencji hospicyjnych dostarcza swoim domowym pacjentom specjalny zestaw leków do zastosowania w nagłych wypadkach. Zestawy te, czasami nazywane zestawami pocieszenia lub zestawami ratunkowymi, najczęściej zawierają co najmniej jeden lek na stany lękowe. Pielęgniarka hospicjum może wydać instrukcje dotyczące rozpoczęcia jednego z leków i odnotować to w dzienniku leków.

Jeśli twoja ukochana osoba nie jest pod opieką hospicjum, musisz uzyskać instrukcje od lekarza prowadzącego lub lekarza dyżurującego. Może wezwać receptę do apteki lub poprosić o wizytę w gabinecie.

Leki

Jeśli chodzi o leki na lęki pod koniec życia; zwykle istnieją dwie linie opieki;

Benzodiazepiny: są stosowane sporadycznie w przypadku epizodów niepokoju na tyle poważnego, że przerywają codzienne życie pacjenta i które nie reagują na środki relaksacyjne. Rodzaj stosowanych leków będzie zwykle należeć do rodziny benzodiazepin i obejmuje:

• Atiwan (lorazepam)
• Klonopin (klonazepam)
• Xanax (alprazolam)
• Valium (diazepam)

Antydepresanty: Regulując chemię mózgu, antydepresanty, takie jak Prozac (fluoksetyna), Remeron (Mirtazapina), Effexor (Wenlafaksyna) i wiele innych, mogą być stosowane, gdy pacjenci mają nawracające epizody lęku.

Nawet jeśli ich etykieta jako „antydepresanty” wskazuje na ich stosowanie w leczeniu depresji, a nie lęku, leki te mogą mieć silny wpływ na chroniczny lęk. Regulując chemię mózgu, środki te pomagają dalej zapobiegać epizodom lęku i mogą pomóc pacjentom w mniejszym stopniu polegać na benzodiazepinach. Ponieważ nadmierne używanie benzodiazepin może powodować sedację i ukraść cenne chwile z ukochaną osobą zbliżającą się do końca życia, przyjmowanie leków zapobiegawczych może być lepszym rozwiązaniem. Ograniczeniem stosowania leków przeciwdepresyjnych w przypadku przewlekłego lęku pod koniec życia jest to, że potrzebują one czasu na pracę, a pełny efekt kliniczny może trwać do sześciu tygodni . Niektórzy pacjenci zbliżający się do końca życia mogą nie mieć tak dużo czasu i powinni polegać wyłącznie na potrzebnych lekach, takich jak benzodiazepiny.

Leczenie podstawowych przyczyn

Dwie z najczęstszych przyczyn lęku to ból i duszność (duszność). Jeśli ukochana osoba doświadcza jednego z tych objawów, ważne jest, aby leczyć ją wraz z lękiem.