Objawy pozapiramidowe (EPS) w chorobie Alzheimera

Objawy pozapiramidowe (EPS) to objawy rozwijające się w układzie neurologicznym naszego organizmu, które powodują mimowolne lub niekontrolowane ruchy. Objawy te mogą występować w różnych miejscach w ciele, w tym na tułowiu, ramionach, nogach, stopach, szyi, ustach i oczach.

Patrząc na kogoś z EPS, w zależności od tego, gdzie występują objawy, możesz zobaczyć, jak ktoś porusza górną częścią ciała, często szarpie stopą lub nogą, cmoka wargami lub obraca językiem. Nazywa się to hiperkinetycznym EPS i charakteryzuje się nadmiernymi ruchami. Możesz zauważyć, że mają trudności z utrzymaniem prawidłowej postawy lub dobrym chodzeniem. Mogą również drżeć w dłoni lub ramieniu, a ich twarze mogą wydawać się pozbawione wyrazu. Nazywa się to hipokinetyczną EPC i charakteryzuje się ustaniem ruchów.

Pozapiramidowy układ ruchowy to sieć neuronowa zlokalizowana w mózgu, która jest zaangażowana w koordynację i kontrolę ruchu, w tym rozpoczynanie i zatrzymywanie ruchów, a także kontrolowanie siły i szybkości ruchów. Objawy pozapiramidowe są zatem objawami, które objawiają się brakiem skoordynowanych i kontrolowanych ruchów.

Ostre vs. przewlekłe objawy pozapiramidowe

EPS można podzielić na ostre lub przewlekłe. Ostre objawy pozapiramidowe często pojawiają się w ciągu kilku godzin do kilku tygodni od rozpoczęcia stosowania leku i obejmują parkinsonizm (przypominający niektóre objawy choroby Parkinsona), dystonię i akatyzję. Przewlekłe objawy pozapiramidowe zwykle rozwijają się po miesiącach lub latach leczenia i obejmują przede wszystkim późną dyskinezę i późny parkinsonizm (przypomina chorobę Parkinsona).

Powoduje

EPS jest jednym z kilku możliwych skutków ubocznych leków przeciwpsychotycznych. Leki przeciwpsychotyczne — jak sama nazwa brzmi — leczą (lub są „anty”) problemy psychotyczne. Leki te są często stosowane w leczeniu osób ze schizofrenią, które doświadczają halucynacji i urojeń.

Leki przeciwpsychotyczne, zwane również neuroleptykami, były również przepisywane „poza wskazaniami” (nie do użytku zatwierdzonego przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków) osobom z chorobą Alzheimera i innymi rodzajami demencji, które mają znaczące trudne zachowania, takie jak agresja i ekstremalne podniecenie. Chociaż często zdarza się, że leki przeciwpsychotyczne są przepisywane w przypadku demencji, istnieje kilka zagrożeń związanych z tą praktyką. Dlatego interwencje nielekowe należy zawsze podejmować w pierwszej kolejności.

EPS może rozpocząć się bardzo szybko po rozpoczęciu leczenia przeciwpsychotycznego lub może rozwinąć się po wielu miesiącach przyjmowania leku.

EPS występuje częściej w przypadku starszych konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych, takich jak chlorpromazyna (Thorazine), tiorydazyna (Mellaril) i haloperidol (Haldol). Objawy te są zwykle mniej powszechne u osób przyjmujących nowsze atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak kwetiapina (Seroquel), risperidon (Risperdal) i olanzapina (Zyprexa).

Częstość występowania pozapiramidowych skutków ubocznych

Częstość występowania EPS jest różna, a badania wykazują zakres od 2,8% z lekami o niższym ryzyku do 32,8% na najwyższym poziomie.

Objawy pozapiramidowych skutków ubocznych

• Ruchy mimowolne
• Drżenia i sztywność
• Niepokój ciała
• Skurcze mięśni
• Twarz przypominająca maskę
• Mimowolny ruch oka zwany kryzysem okulistyki
• ślinienie się
• chód z tasowaniem

Objawy monitorowania

Jeśli ktoś otrzymuje leki przeciwpsychotyczne, powinien być regularnie monitorowany pod kątem EPS. Niektórzy lekarze oceniają EPS na podstawie raportu osoby lub członka jej rodziny, a także własnych obserwacji tej osoby. Inni polegają na ustrukturyzowanych skalach oceny, które mają na celu systematyczne monitorowanie EPS.

Trzy przykłady takich skal to Skala Nieprawidłowego Ruchu Mimowolnego (AIMS), Skala Oceny Objawów Pozapiramidowych (ESRS) oraz System Identyfikacji Dyskinezji: Skondensowana Skala Użytkownika (DISCUS). W domu opieki skale te należy wypełniać co najmniej co sześć miesięcy, aby skutecznie monitorować EPS.

Leczenie

Jak najszybsze rozpoznanie i leczenie EPS jest bardzo ważne, ponieważ te skutki uboczne mogą być trwałe u niektórych osób.

Podstawowa opcja leczenia polega na zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz, jeśli to konieczne, rozważeniu leków alternatywnych. Twój lekarz może również zdecydować o rozważeniu ryzyka i korzyści ze stosowania leku przeciwpsychotycznego i przepisać inny lek, aby spróbować przeciwdziałać EPS, jeśli uzna, że ​​lek przeciwpsychotyczny jest absolutnie potrzebny.

Stosowanie leków przeciwpsychotycznych w leczeniu osób z demencją

Ze względu na możliwość wystąpienia poważnych skutków ubocznych, leki przeciwpsychotyczne na ogół nie są zalecane jako leczenie trudnych zachowań u osób starszych z demencją. Podejścia nielekowe powinny być pierwszą strategią radzenia sobie z tymi zachowaniami.

Jednakże, jeśli osoba z demencją jest naprawdę przygnębiona, ponieważ doświadcza urojeń lub halucynacji, lub jeśli naraża siebie lub innych na niebezpieczeństwo przez znaczną niekontrolowaną agresję, odpowiednie może być leczenie lekiem przeciwpsychotycznym.

Chociaż leki przeciwpsychotyczne są często niezbędne w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak schizofrenia i zmiany behawioralne w demencji Alzheimera, ważne jest obserwowanie EPS, aby można było rozpocząć szybką identyfikację i leczenie. Jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów u siebie lub bliskiej Ci osoby, nie wahaj się skontaktować się z lekarzem w celu oceny.