Prawie połowa studentów zgłasza depresję lub niepokój

Ogólnokrajowe badanie obejmujące ponad 32 000 studentów wykazało, że wskaźniki depresji i lęków wśród studentów nadal rosną, osiągając najwyższy poziom w kontekście pandemii COVID-19, systemowego rasizmu i nierówności oraz niepokojów politycznych.

Ankieta jest tylko jednym z przykładów rosnącej akceptacji i dialogu na temat zdrowia psychicznego w Stanach Zjednoczonych i może być narzędziem dla instytucji edukacyjnych, wykładowców i studentów podczas dostosowywania rozmowy do ich społeczności.

Badanie zostało przeprowadzone w ramach sieci Healthy Minds Network, która od 2007 roku gromadzi roczne dane na temat zdrowia psychicznego wśród studentów studiów licencjackich i magisterskich.

Aby wziąć udział, szkoły losowo wybrały próbę uczniów w wieku powyżej 18 lat i przeprowadziły ankietę online. Przebadano 32 754 studentów, zarówno licencjackich, jak i magisterskich. Większość studentów mieszkała poza kampusem, w domach pozauniwersyteckich lub w domu rodziców lub opiekunów. A 51% otrzymywało wszystkie zajęcia online, podczas gdy 41% było częścią modelu hybrydowego (osobiście/online).

Uczestnicy otrzymali kwestionariusze służące do klinicznej diagnozy depresji, lęku i zaburzeń odżywiania, a także innych schorzeń psychicznych. Naukowcy zmierzyli również samotność uczestników, upośledzenie akademickie spowodowane trudnościami emocjonalnymi i psychicznymi oraz psychologię pozytywną.

„Tym razem powinniśmy pomyśleć o tym, co w ogóle uważamy za system zdrowia psychicznego w kampusie” – dr Sarah Ketchen Lipson, EdM, współkierownik badania Healthy Minds Study i zastępca dyrektora Healthy Minds Network , mówi Verywell. „Ta odpowiedzialność nie może spaść wyłącznie na poradnię”.

Studenci obciążeni problemami zdrowia psychicznego

Wśród kluczowych ustaleń ankiety znalazła się liczba uczniów, którzy zgłosili, że doświadczają zaburzeń zdrowia psychicznego lub otrzymują pomoc w zakresie zdrowia psychicznego:

• Duża i/lub niewielka depresja (39%)
• Zaburzenia lękowe (34%)
• Samookaleczenia niesamobójcze w ciągu ostatniego roku (23%)
• Stosowanie leków psychiatrycznych w ciągu ostatniego roku (24%)
• Terapia zdrowia psychicznego lub poradnictwo w ciągu ostatniego roku (29%)

Badanie wykazało również, że 11% uczniów zgłosiło zaburzenia odżywiania, a 13% zgłosiło myśli samobójcze. Badacze zauważyli również, że u 41% studentów zdiagnozowano w życiu chorobę psychiczną i że większość studentów przynajmniej przez pewien czas deklaruje poczucie samotności, pominięcia i izolacji społecznej.

Naukowcy odkryli, że te problemy ze zdrowiem psychicznym wpłynęły na edukację uczniów. Około 83% studentów zgłosiło upośledzenie w nauce spowodowane trudnościami psychicznymi i/lub emocjonalnymi w ciągu ostatnich czterech tygodni, przy czym prawie jedna trzecia zgłaszała upośledzenie przez sześć lub więcej dni.

Wciąż postrzegane jest piętno związane z uzyskiwaniem pomocy

Wiedza uczniów na temat zasobów zdrowia psychicznego na kampusie — lub dokąd się udać, jeśli potrzebujesz pomocy — była szeroko rozpowszechniona. Większość uczniów (70%) przynajmniej w pewnym stopniu zgodziła się, że wiedzą, jak uzyskać dostęp do zasobów.

Większość studentów (60%) dostrzegła potrzebę zajęcia się problemami ze zdrowiem psychicznym w ciągu ostatniego roku, a 77% przynajmniej w pewnym stopniu dostrzegało taką potrzebę w momencie udzielania odpowiedzi na ankietę.

W szczególności naukowcy odkryli rozbieżność między osobistym piętnem a postrzeganym piętnem publicznym. Tylko 6% studentów stwierdziło, że mniej myślałoby o kimś, kto był leczony w zakresie zdrowia psychicznego, a 45% stwierdziło, że większość ludzi myślałaby gorzej o kimś, kto był leczony w zakresie zdrowia psychicznego.

Lipson mówi, że rozbieżność między postrzeganym a osobistym piętnem jest ważną statystyką do rozpoznania.

Z biegiem czasu piętno wokół zdrowia psychicznego zmalało, co jest świadectwem dialogu narodowego. „To historia sukcesu w dziedzinie zdrowia psychicznego w tej chwili, to piętno maleje” – mówi Lipson. „Nie jest zero i jest wysoki w niektórych populacjach, ale na poziomie populacji idzie we właściwym kierunku i maleje”.

Lipson podsumowuje, że „ogromna większość twoich rówieśników jest naprawdę otwarta na rozmowę o tym i nie będzie o tobie mniej myśleć”.

Małe poprawki wspierające zdrowie psychiczne dzisiaj

Lipson, która sama jest wykładowcą na Uniwersytecie w Bostonie, mówi, że wykładowcy i studenci mogą wziąć pod uwagę najnowsze dane i wprowadzić niewielkie zmiany w celu wsparcia zdrowia psychicznego.

„Myślę, że cofam się i zachęcam wykładowców do zastanowienia się, w jaki sposób ich program nauczania może bardziej sprzyjać dobremu samopoczuciu studentów i studentom, którzy dobrze się rozwijają i dobrze sobie radzą” – mówi Lipson. „To pierwszy krok i wygląda inaczej dla różnych klas”.

Chociaż każda klasa i społeczność jest inna, małe zmiany dla wydziału mogą obejmować:

• Wykonywanie zadań o godzinie 17:00, a nie o północy
• Włączenie zasobów zdrowia psychicznego do programu nauczania (co pokazuje, że tworzą związek między sukcesem ucznia a zdrowiem psychicznym)
• Posiadanie elastyczności w tej chwili (wśród COVID-19) i wyraźne wyjaśnienie tego uczniom
• Obniżanie najniższych wyników uczniów

Lipson wskazuje, że samo rozpoznanie sytuacji – na przykład, że uczeń jest niezbędnym pracownikiem, rodzicem, opiekunem lub kimś, kto stracił ukochaną osobę z powodu COVID-19 – może wystarczyć, aby coś zmienić.

„Nazywanie tych doświadczeń naprawdę sprawia, że ​​uczniowie czują się widziani i bezpieczni” – mówi Lipson. „Nie ma mowy, aby członek wydziału mógł zrobić lub powiedzieć coś, co mogłoby zmniejszyć smutek lub traumę, ale przyznać, że jest to pozornie małe, ale potencjalnie wywierające wpływ uczucie dla studenta, aby pomyśleć: „ten profesor myśli o naszym życiu poza tym klasa.'”

Nie ma oficjalnego scenariusza tego dialogu, ale Lipson zachęca każdego członka wydziału w społeczności do zadawania sobie pytania: „Co mógłbym tutaj poprawić, aby zwiększyć prawdopodobieństwo, że uczeń odniesie sukces na tych zajęciach w tych naprawdę trudnych okolicznościach?”

Jednocześnie Lipson mówi, że studenci powinni również dawać profesorom korzyść z wątpliwości – otwarcie tego dialogu na obu końcach może znormalizować „że nie wszyscy jesteśmy w najlepszej formie”.

Większe zmiany potrzebne na przyszłość

Poza szkołą istnieją sposoby, dzięki którym uniwersytety i cały system edukacji mogą dostosować się, aby lepiej wspierać zdrowie psychiczne uczniów.

w kolegiach i uniwersytetach

Wielu studentów po raz pierwszy korzysta z zasobów zdrowia psychicznego na studiach, co zbiega się z wiekiem zachorowania na wiele schorzeń psychicznych.

„Około 75% chorób psychicznych w ciągu całego życia pojawi się w wieku 24 lat” mówi Lipson. Wiedząc o tym, kampusy powinny stale pytać, w jaki sposób mogą zainwestować w licencje, które rozszerzają usługi dla wszystkich studentów.

Lipson mówi, że uwaga skierowana do studentów kolorowych, a także studentów o niskich dochodach i studentów zagranicznych powinna być traktowana priorytetowo, biorąc pod uwagę, że grupy te wykazują większe luki w leczeniu w zakresie zdrowia psychicznego, a także niższą użyteczność usług.

„Kiedy mówimy o zasięgu, co to właściwie oznacza?” – pyta Lipson. „I jak to się dzieje, to nie tylko:„ Oto jesteśmy i nagle tu będziemy. Ale [it] ściśle współpracuje z liderami studentów i doradcami wydziałowymi, aby powiedzieć: „Jak możemy zaoferować nasze usługi, aby wspierać twoich studentów?”

Doskonalenie systemu edukacji

Kiedy studenci idą na studia, niosą ze sobą całą historię zdrowia psychicznego. Lipson mówi, że społeczeństwo jako całość powinno się zmienić, aby na dłuższą metę wspierać uczniów.

„Jestem kimś, kto myśli z perspektywy profilaktyki, ponieważ pracuję w służbie zdrowia” – mówi Lipson. „A także jestem kimś, kto koncentruje się przede wszystkim na warunkach szkolnych jako możliwościach kształtowania dobrego samopoczucia”.

Lipson uważa również, że włączenie zdrowia psychicznego i uczenia się społeczno-emocjonalnego (SEL) do standardowego programu nauczania, na który narażeni są wszyscy uczniowie – począwszy od szkoły podstawowej – jest ważne dla rozwijania wiedzy na temat zdrowia psychicznego w trakcie szkolnej trajektorii młodego człowieka. Niektóre szkoły i uniwersytety już instalują SEL, ale Lipson mówi, że to „bardziej wyjątek niż reguła”.