Próba zajścia w ciążę po poronieniu

Gdy zdecydujesz się spróbować ponownie po poronieniu, czas potrzebny do ponownego zajścia w ciążę może trwać wiecznie, nawet jeśli zajdziesz w ciążę bardzo szybko. Dla par, które nie zajdą w ciążę od razu, oczekiwanie może być nie do zniesienia.

Mimo to, biorąc pod uwagę, że szanse na zajście w ciążę w danym miesiącu wynoszą tylko około 30% do 40%, nawet jeśli uprawiasz seks w dni płodne, niekoniecznie oznacza to, że coś jest nie tak, jeśli ponowne poczęcie zajmie trochę czasu.

Jeśli masz problemy z poczęciem

Jeśli przez kilka miesięcy próbowałaś zajść w ciążę bez powodzenia, możesz porozmawiać ze specjalistą ds. płodności lub endokrynologiem reprodukcyjnym.

Kiedy skonsultować się ze specjalistą ds. płodności?

Aktualne wytyczne sugerują rozmowę z kimś o swojej płodności, jeśli:

Masz mniej niż 35 lat i nie poczęłaś w ciągu roku od regularnego współżycia bez zabezpieczenia.
Masz ponad 35 lat i nie poczęłaś w ciągu 6 miesięcy podczas regularnych stosunków bez zabezpieczenia.
Miałaś od dwóch do trzech kolejnych poronień i nie badano Cię pod kątem znanych przyczyn nawracających poronień.

Możesz skontaktować się z lekarzem wcześniej, jeśli nie jesteś w ciąży i masz szczególne obawy, na przykład jeśli masz nieregularne miesiączki. Jeśli zajęło Ci dużo czasu poczęcie ciąży, którą poroniłaś, warto również wcześniej niż później porozmawiać ze specjalistą ds. płodności.

Istnieje wiele możliwych powodów, dla których nie można zajść w ciążę. Obejmują one:

Macica dwurożna (w kształcie serca) lub inna anomalia macicy
Niedrożność jajowodów
Trudności z owulacją
Endometrioza — choroba układu rozrodczego, która może powodować przewlekły ból i bezpłodność
Zagadnienia genetyczne związane z zapłodnieniem
Problemy z nasieniem partnera
Niepłodność o niewyjaśnionej przyczynie — czasami niepłodność występuje bez znanych przyczyn

Jeśli nie możesz zajść w ciążę, endokrynolog reprodukcyjny lub ginekolog ze znajomością niepłodności może pomóc zdiagnozować te problemy.

Leczenie niepłodności

Możliwości leczenia niepłodności są zróżnicowane i złożone. Często pierwszym krokiem jest stymulacja jajników za pomocą leków na płodność, takich jak Clomid (cytrynian klomifenu), Femara (letrozol) lub hormony do wstrzykiwań, takie jak FSH. Zabieg ten połączony jest z terminową inseminacją.

Najbardziej zauważalnym efektem stymulacji jajników są ciąże mnogie. W szczególności badanie z 2012 r.zasugerowali, że 28,6% i 9,3% matek poddanych stymulacji jajników doświadczyło odpowiednio ciąży bliźniaczej i ciąży wyższego rzędu.

Stawki są niższe w przypadku Clomidu, z 10% szansą, że udana ciąża będzie ciążą bliźniaczą lub ciążą wyższego rzędu. Ciąża wielopłodowa może być niepokojąca, a obecnie naukowcy próbują dowiedzieć się, jak zmaksymalizować wskaźniki ciąż, jednocześnie minimalizując ciążę wielopłodową.

Inne opcje leczenia obejmują inseminację domaciczną (IUI), leczenie płodności męskiej lub operację (na przykład usunięcie mięśniaków lub skorygowanie nieprawidłowości macicy). Jeśli takie leczenie nie skutkuje ciążą, następną opcją do zbadania może być zapłodnienie in vitro (IVF).

Rzadziej IVF jest pierwszym krokiem. Może być konieczne w przypadku ciężkiej niepłodności męskiej lub u kobiet z zatkanymi jajowodami. W przypadku zapłodnienia in vitro komórki jajowe i plemniki są łączone w naczyniu laboratoryjnym. Następnie, około 3 do 5 dni po zapłodnieniu, zapłodnione komórki jajowe są przenoszone z powrotem do macicy. Podobnie jak w przypadku innych form technologii wspomaganego rozrodu, zapłodnienie in vitro może również powodować ciąże wielopłodowe.

Próbując ograniczyć ryzyko ciąży wielopłodowej, Amerykańskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu zrewidowało swoje zalecenia dotyczące liczby embrionów, które powinny zostać przeniesione do kobiet w wieku poniżej 35 lat z korzystnymi rokowaniami. Nowe zalecenia ograniczają liczbę przeniesionych zarodków do zaledwie dwóch zarodków.