Przewodnik po anatomii twojej pamięci

Czym bylibyśmy bez naszych wspomnień? Gdybyś nie pamiętał, gdzie byłeś lub tych, na których ci zależało, czy nadal byłbyś tym, kim jesteś teraz? A jeśli zapomnisz, jak zwykle reagujesz na innych, czego nauczyłeś się w szkole lub czego nauczyłeś się robić przez całe życie?

Nasza zdolność do zapamiętywania i uczenia się jest jedną z najbardziej podstawowych i znaczących zdolności naszego mózgu. Mózg nie tylko pozwala nam doświadczać wszystkiego wokół nas, ale także pozwala nam ponownie doświadczyć naszej przeszłości. Co więcej, robi to na kilka sposobów, używając różnych typów pamięci.

Jaka była najlepsza rzecz, jaka ci się dzisiaj przydarzyła? To przykład pamięci autobiograficznej lub epizodycznej, kiedy przypominamy sobie coś w kontekście, na przykład pamięć o porannej kawie. Różni się ją od pamięci ejdetycznej, pamięci o faktach oderwanych od doświadczenia, takich jak świadomość, że Paryż jest stolicą Francji. Twoja zdolność do odczytania tego opiera się na innym typie pamięci zwanym pamięcią proceduralną – rodzaju pamięci, który sprawia, że ​​pamiętanie, jak zrobić coś „jak jazda na rowerze”.

Pamięć można jeszcze bardziej podzielić — na przykład pamięć robocza pozwala zachować coś w pamięci przez kilka sekund, a następnie zwolnić, jak numer telefonu, który musisz wybrać natychmiast i nigdy więcej. Pamięć krótkotrwała trwa dłużej, być może około godziny, a pamięć długotrwała może trwać całe życie.

Podziały tych wspomnień często rozmywają się w rzeczywistości, ale stanowią podstawę do zrozumienia, w jaki sposób mózg zapamiętuje.

Formacja hipokampa i układ limbiczny

Słynna nieszczęśliwa operacja chirurgiczna z lat pięćdziesiątych XX wieku przyczyniła się do znacznej części naszej wiedzy na temat tworzenia pamięci. HM był młodym mężczyzną z napadami padaczkowymi pochodzącymi z przyśrodkowych płatów skroniowych, które skłoniły lekarzy do usunięcia ich obu. Efektem było coś w rodzaju filmu Memento, w którym protagonista przypomina sobie tylko kilka minut na raz. Wspomnienia HM sprzed operacji pozostały nienaruszone aż do jego śmierci, mimo że lekarze, z którymi pracował po wypadku, z konieczności przedstawiali się na nowo setki razy.

Przyśrodkowe płaty skroniowe zawierają hipokamp, ​​strukturę mózgu o skomplikowanej krzywiźnie w kształcie litery S, która zainspirowała patologów obdarzonych wyobraźnią do nazwania jej po grecku „konikiem morskim”. W obrębie krzywizn hipokampa znajdują się różne neurony nałożone na siebie, współpracujące ze sobą, aby scementować podstawy nowych wspomnień.

Chociaż rola hipokampu w pamięci jest dobrze znana, jest to tylko część sieci, która rozciąga się praktycznie na cały mózg. Zarówno bardzo długie, jak i bardzo krótkotrwałe wspomnienia mogą całkiem dobrze istnieć bez hipokampu i pobliskich struktur, o czym świadczą niektóre zachowane zdolności HM. Jednak bez hipokampu i powiązanych struktur większość nowych wspomnień nie może trwać.

Hipokamp nie działa sam, ale jako część sieci neuronowej, dobrze zbadanej przez studentów medycyny, zwanej obwodem Papeza. Obejmuje to hipokamp, ​​ciała sutków (dwie małe struktury w pobliżu pnia mózgu), części wzgórza i korę obręczy. Inne części mózgu, takie jak podstawna część przodomózgowia, odgrywają rolę w pamięci. Podstawna część przodomózgowia wysyła acetylocholinę do kory mózgowej. Te projekcje są uszkodzone w chorobie Alzheimera – leki takie jak Aricept działają poprzez zwiększenie poziomu acetylocholiny.

Kora mózgowa

Podczas gdy hipokamp i układ limbiczny mają kluczowe znaczenie w tworzeniu pamięci, wspomnienia te są ostatecznie przechowywane w korze mózgowej. Ponadto reszta mózgu jest zaangażowana w strategie uczenia się i przypominania, a także uwagę, z których wszystkie mają kluczowe znaczenie dla efektywnego uczenia się i zapamiętywania.

Pamięć robocza jest formą pamięci, która przechowuje informacje na tyle długo, aby móc z nich korzystać lub przechowywać je na później. Wykazano, że zależy to od obwodów obejmujących płaty czołowe i ciemieniowe. Uszkodzenie tych regionów może prowadzić do trudności z zapamiętaniem czegoś na tyle długo, aby rozpocząć początkowy etap zapamiętywania, znany jako kodowanie. Kodowanie obejmuje pracę z hipokampem w celu uporządkowania i wybrania informacji, które powinny być przechowywane bardziej trwale.

Oprócz kodowania, kora mózgowa może brać udział w wyciąganiu wspomnień z pamięci w procesie zwanym odzyskiwaniem. Może się zdarzyć, że ktoś będzie miał problemy z odzyskiwaniem pamięci, nawet jeśli kodowanie zostało wykonane prawidłowo. Na przykład większość z nas miała doświadczenie z trudem pamiętania czegoś tylko po to, aby później pojawiło się to w naszych umysłach. Czasami mogą zostać odzyskane błędne informacje, jak w konfabulacji, gdzie wydaje się, że ktoś kłamie na temat swojej przeszłości, chociaż szczerze wierzy w fałszywe wspomnienie.

Zaburzenia pamięci

Różne zaburzenia pamięci wpływają na różne regiony mózgu. Na przykład choroba Alzheimera klasycznie uszkadza hipokamp, ​​co powoduje trudności w tworzeniu nowych wspomnień, ale nie ma początkowego problemu ze wspomnieniami, które już zostały zapisane. Czołowe urazowe uszkodzenie mózgu może prowadzić do problemów z pamięcią roboczą, co oznacza, że ​​trudno jest zapamiętać informacje na tyle długo, aby mogły zostać zakodowane. Jednak po zapamiętaniu informacje z większym prawdopodobieństwem zostaną zachowane, chociaż mogą również wystąpić pewne trudności z odzyskaniem.