Przewodnik po dyspraksji rozwojowej

Rozwojowy dyspraksja, znane również jako zaburzenie koordynacji rozwojowej (DCD), to zaburzenie koordynacji fizycznej, które utrudnia koordynację zadań motorycznych i sensorycznych.

Ten artykuł zawiera przegląd rozwojowej dyspraksji, w tym diagnozę, leczenie, błędne wyobrażenia na temat tej choroby oraz czego można się spodziewać podczas wychowywania dziecka z dyspraksją.

Dyspraksja czy DCD?

Dyspraksja i DCD to terminy często używane zamiennie. Jest jednak między nimi różnica.

Dyspraksja to termin używany do opisania trudności z rozwojem motorycznym i zdolnościami koordynacyjnymi. DCD to rzeczywista diagnoza. W tym artykule użyjemy terminu dyspraksja.

Niektóre objawy dyspraksji u dorosłych objawiają się jako:

• Problemy z motoryką precyzyjną, takie jak trudności z pisaniem, pisaniem, zapinaniem ubrań lub goleniem

• Problemy z ogólnymi umiejętnościami motorycznymi, takie jak słaba równowaga, niezdarność, skłonność do potykania się i słaba koordynacja ręka-oko

• Problemy z mową i językiem, takie jak niekontrolowany ton i tempo lub powtarzająca się mowa

• Brak ustalonej dominacji rąk i używanie zamiennie lewej i prawej ręki

• Trudności w śledzeniu wzroku i tendencja do gubienia miejsca podczas czytania

• Trudności w percepcji, takie jak nadwrażliwość lub podwrażliwość na dotyk, smak, temperaturę i ból; nadwrażliwość na światło; słabe zrozumienie kierunku; lub brak poczucia czasu, szybkości lub wagi

• Problemy z nauką i pamięcią, takie jak trudności w porządkowaniu myśli i wykonywaniu poleceń oraz brak koncentracji

• Trudności behawioralne i emocjonalne, takie jak słuchanie, ale brak zrozumienia, impulsywność, niska samoocena lub wybuchy emocjonalne

Osoby żyjące z dyspraksją mogą również odczuwać lęk, depresję lub niską samoocenę ze względu na dodatkowe trudności związane z życiem z tą chorobą.

Nie każdy z dyspraksją ma każdy objaw. Stan może być łagodny do ciężkiego i manifestować się inaczej u każdej osoby.

Diagnoza i leczenie w skrócie

Otrzymanie diagnozy w dzieciństwie jest niezbędne, aby można było wprowadzić zmiany edukacyjne, aby zapewnić najlepsze możliwe środowisko uczenia się dla dzieci z dyspraksją.

Objawy dyspraksji, na które należy zwrócić uwagę u dzieci, obejmują:

• Słaba równowaga
• Problemy behawioralne i emocjonalne
• Wyzwania dotyczące umiejętności społecznych
• Trudności w nauce czytania, pisania i mowy
• słaba postawa
• Trudności z koordynacją
• Problemy ze wzrokiem
• Trudności w percepcji

Nauczanie dzieci z dyspraksją wymaga cierpliwości zarówno ze strony nauczyciela, jak i ucznia.

Leczenie może być zindywidualizowane i oparte na objawach. W niektórych przypadkach dzieci mogą wymagać specjalnej edukacji. Innym razem dzieci mogą potrzebować terapii mowy, terapii zajęciowej, fizjoterapii lub opieki innych świadczeniodawców.

Zindywidualizowana terapia może obejmować:

• Uczenie dzieci rozkładania bardziej złożonych ruchów na prostsze ruchy i ćwiczenie ich powoli
• Używanie specjalistycznych uchwytów na ołówkach, aby pomóc dzieciom pisać wydajniej

Gdy dzieci z dyspraksją się starzeją, ich problemy z koordynacją fizyczną mogą stać się mniejszym problemem.

Nie ma lekarstwa na dyspraksję rozwojową, a większość osób z diagnozą ma ją przez całe życie. Jednak wiele osób może nauczyć się umiejętności, które pomogą im żyć pełnią życia za pomocą terapii mowy i zajęciowej lub innej specjalistycznej terapii.

Nieporozumienia

Błędne przekonanie nr 1: Osoby z dyspraksją mają niskie IQ.

Chociaż osoby, u których zdiagnozowano dyspraksję, mogą wydawać się słabo rozwinięte, otrzymanie diagnozy nie oznacza, że ​​dana osoba ma niższy IQ.

Otrzymanie diagnozy w dzieciństwie jest niezbędne, aby można było dokonać zmian w edukacji dziecka w celu stworzenia jak najlepszego środowiska uczenia się. Gwarantuje to, że dziecko nie pozostanie w edukacji z powodu dyspraksji.

Błędne przekonanie nr 2: Dyspraksja jest rzadkością.

Niektórzy badacze szacują, że aż jedna na 10 osób ma jakąś formę dyspraksji. Jednak w wielu przypadkach objawy są łagodne i często pozostają niezdiagnozowane.

Nie każdy z dyspraksją ma każdy objaw. Stan może być łagodny do ciężkiego i manifestować się inaczej u każdej osoby.

Błędne przekonanie nr 3: Ludzie z dyspraksją są po prostu nieskoordynowani.

Dyspraksja to zaburzenie związane z umiejętnościami motorycznymi. Osoby cierpiące na tę chorobę mogą wydawać się innym jako nieskoordynowane lub niezdarne, ale istnieje głębszy problem związany z kontrolą mięśni.

Nasze mięśnie pomagają nam wykonywać codzienne czynności, takie jak chodzenie, bieganie, gotowanie, ubieranie się czy pisanie. Dla osób z dyspraksją nawet proste zadania obejmujące kontrolę mięśni mogą być bardziej złożone i wydawać się niezdarne lub niezręczne.

Czy dyspraksja jest trudnością w uczeniu się?

Dyspraksja nie jest trudnością w uczeniu się, ale upośledzeniem zdolności motorycznych.

Jednak niektóre inne zaburzenia neurorozwojowe i uczenia się mogą towarzyszyć dyspraksji, takie jak zespół deficytu uwagi (ADD), zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) lub dysleksja.

Autyzm lub zaburzenie ze spektrum autyzmu pierwszego stopnia, chociaż nie jest częścią dyspraksji, czasami towarzyszy temu stanowi.

Dyspraksja występuje w szerokim zakresie, a objawy mogą wahać się od łagodnego do ciężkiego. Ponadto wszelkie zaburzenia uczenia się lub inne zaburzenia neurorozwojowe towarzyszące dyspraksji mogą mieć zakres od łagodnego do ciężkiego.

Kiedy weźmiesz pod uwagę, że trudności w uczeniu się towarzyszą dyspraksji, nie jest zaskakujące, że ktoś może pomyśleć, że dyspraksja jest również trudnością w uczeniu się. Są to jednak indywidualne zaburzenia z osobnymi diagnozami.

Rodzicielstwo dziecka z dyspraksją

Dyspraksja to zaburzenie rozwojowe w dzieciństwie, które wymaga aktywnego zaangażowania rodziców.

Posiadanie dziecka z dyspraksją dotyka wszystkich członków rodziny. Aby pomóc całej rodzinie poradzić sobie, oto kilka pomysłów do wypróbowania:

• Zaplanuj zajęcia z udziałem całej rodziny, aby inne dzieci nie czuły się pominięte.
• Zachęcaj do dyskusji o problemach i uczuciach.
• Dołącz do lokalnej lub wirtualnej grupy wsparcia dla rodziców dzieci z dyspraksją.
• Obejmij i zachęć każde dziecko do rozwijania własnych, unikalnych zainteresowań.

Czego oczekiwać

Otrzymanie diagnozy, że Twoje dziecko ma dyspraksję, może być przytłaczające. Pomoże to jednak w uzyskaniu informacji i wsparcia, którego Twoje dziecko będzie potrzebowało, aby nauczyć się żyć i rozwijać się z tą chorobą. Dyspraksji nie da się „naprawić”, a dzieci będą musiały nauczyć się radzić sobie z nią przez całe życie.

Nauka w domu

Jeśli jesteś rodzicem dziecka z dyspraksją, prawdopodobnie interesuje Cię, jak najlepiej pomóc dziecku w nauce w domu. Jednym z najlepszych sposobów, aby to zrobić, jest praca z terapeutą zajęciowym lub fizjoterapeutą dziecka i konsekwentne stosowanie tych samych terapii, które stosuje z dzieckiem.

Niektóre inne pomysły, które może zasugerować Twój terapeuta zajęciowy, obejmują:

• Zachowaj cierpliwość podczas pracy z dzieckiem, ponieważ będzie ono potrzebowało dodatkowego czasu.
• Ćwicz zadania związane z planowaniem.
• Uspokój ich.
• Zadawaj pytania i pomóż im pozostać zaangażowanym w zadanie.
• Naucz swoje dzieci, aby prosiły o pomoc, kiedy jej potrzebują.

Streszczenie

Dyspraksja rozwojowa to zaburzenie koordynacji, które powoduje upośledzenie zdolności motorycznych. Nie jest to niepełnosprawność w nauce, ale dzieci z dyspraksją będą potrzebować pomocy i szczególnej uwagi ze strony nauczycieli i rodziców, aby wesprzeć ich edukację i rozwój.

Otrzymanie diagnozy, że Twoje dziecko ma dyspraksję lub DCD, może być czasami przytłaczające, przerażające, a nawet izolujące. Ale nadal jest możliwe, aby Twoje dziecko i cała rodzina mogły żyć zdrowym, szczęśliwym życiem. Staraj się ćwiczyć cierpliwość i zrozumienie, gdy radzisz sobie z codziennymi zmaganiami z chorobą.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o najlepszych specjalistach dla stanu Twojego dziecka i poproś o pomoc i wsparcie, których potrzebuje Twoje dziecko i rodzina. Chociaż nie ma lekarstwa na dyspraksję, istnieje wiele działań, które możesz podjąć, aby wesprzeć ich wyjątkowe potrzeby.