Przyczyny i czynniki ryzyka mononukleozy

Mononukleoza (mono) jest zwykle wywoływana przez wirus Epsteina-Barra (EBV), chociaż choroby jednopodobne są wytwarzane przez inne wirusy i organizmy. Mono rozprzestrzenia się głównie przez ślinę, dlatego jest powszechnie określany jako „choroba pocałunków”. Ktoś z mono może być uważany za zaraźliwego przez kilka miesięcy. W wieku dorosłym większość ludzi została zarażona wirusem EBV, ale mogli mieć tylko łagodne objawy, a nie mononukleozę.

Najczęstsze przyczyny

Zakażenie wirusem Epsteina-Barra (EBV) lub rzadziej cytomegalowirusem (CMV) powoduje mononukleozę. Ponadto kilka innych wirusów i pasożyt Toxoplasma gondii powoduje choroby o podobnych objawach, które można zdiagnozować jako mononukleozę.

Jak rozprzestrzenia się Mono: EBV jest powszechnie przenoszony przez ślinę.Bliski kontakt i czynności, takie jak dzielenie się filiżanką, słomką lub przyborami do jedzenia, mogą rozprzestrzeniać EBV. Może być również przenoszony przez inne płyny ustrojowe, w tym śluz, krew, nasienie i płyny pochwowe. Przenosi się zwykle od kogoś, kto rozsiewa wirusa, ale nie ma żadnych objawów.

Częstość występowania i grupy wiekowe: Około połowa wszystkich dzieci została zarażona wirusem EBV przed 5 rokiem życia, często bez objawów lub z łagodną chorobą. Około 95% dorosłej populacji w Stanach Zjednoczonych zostało zarażonych wirusem EBV. Infekcja najczęściej powoduje objawy i choroby u nastolatków i młodych dorosłych.Jeśli jesteś nastolatkiem, który jest zarażony wirusem, nie mając go w młodszym wieku, możesz zachorować na mononukleozę w około 25% przypadków.

Niemowlęta poniżej 1 roku życia rzadko otrzymują mono, ponieważ otrzymują przeciwciała od matki, które chronią je przez kilka miesięcy życia. Matka z aktywną lub reaktywowaną infekcją EBV może przekazać wirusa dziecku, ale często nie powoduje to objawów ani choroby u dziecka.

Okres zakaźny i nawroty: Naukowcy nie są do końca pewni, jak długo osoba z ostrym monogramem pozostanie zaraźliwa.

Po zakażeniu wirusem EBV powstają przeciwciała, które zapobiegną powtórnemu zarażeniu. To powiedziawszy, jest to rodzaj wirusa opryszczki i, podobnie jak inne osoby z tej rodziny, nigdy nie opuszcza twojego ciała. Po całkowitym ustąpieniu początkowej infekcji wirus przejdzie w stan uśpienia i zwykle pozostanie w stanie niezakaźnym.

Jeśli jednak w przyszłości twoja odpowiedź immunologiczna zostanie osłabiona, wirus może się ponownie aktywować i ponownie zarażać innych. W takich przypadkach możesz czuć się zmęczony lub mieć spuchnięte gruczoły, ale poza tym nie jesteś świadomy, że jesteś zaraźliwy. Innym razem nie będzie żadnych objawów. Jeśli wirus aktywnie rozprzestrzenia się w ślinie i innych płynach ustrojowych, możesz przenieść EBV na inne osoby.

Czynniki ryzyka związane ze stylem życia

Młodzi dorośli raczej nie wiedzą, czy zostali zakażeni wirusem EBV jako dziecko. Możesz być już odporny na mono lub nadal możesz być narażony na ryzyko złapania go. Nie ma szczepionek i nie wykonuje się badań przesiewowych przeciwciał.

Trudno jest zapobiec rozprzestrzenianiu się mono, ale możesz zachować odpowiednią ostrożność, jeśli ty lub inna osoba ma mono (lub dochodzi do siebie). Ważne jest, aby zrozumieć, że ustąpienie objawów mono nie oznacza, że ​​ktoś jest mniej zaraźliwy. Z tego powodu musisz podjąć środki ostrożności.

Osobom cierpiącym na mono nie zaleca się pozostawania w domu ze szkoły lub pracy, ponieważ jest zakaźny. Raczej, czas wolny jest zalecany ze względu na objawy, których doświadczają.

Chociaż seks oralny nie jest uważany za dominujący sposób przenoszenia mono, badania sugerują, że wyższy wskaźnik monoterapii obserwuje się u aktywnych seksualnie nastolatków. W związku z tym aktywność seksualna może wymagać ograniczenia podczas aktywnych etapów infekcji jako dodatkowy środek ostrożności. Bariery ochronne, takie jak prezerwatywy i tamy dentystyczne, mogą pomóc w zapobieganiu rozprzestrzenianiu się wirusa EBV i są również przydatne w zapobieganiu zakażeniom przenoszonym drogą płciową i ciąży.