Przegląd wirusa Johna Cunninghama

Wirus Johna Cunninghama (wirus JC) to inna nazwa ludzkiego poliomawirusa 2. Wirus jest bardzo powszechny; od 70% do 90% światowej populacji miałoby pozytywny wynik testu. Nie powoduje problemów dla większości zdrowych ludzi. Wirus staje się nieaktywny (uśpiony), co oznacza, że ​​większość ludzi nigdy nie zachoruje ani nawet nie będzie wiedziała, że ​​jest nosicielem. Jednak ludzie, którzy mają słaby układ odpornościowy, są narażeni na ryzyko rozwoju poważnej, potencjalnie śmiertelnej choroby wywołanej wirusem JC.

Naukowcy wiedzieli o wirusie JC od lat 60. XX wieku. Pracownik służby zdrowia znalazł wirusa w mózgu chorego na raka Johna Cunninghama. Kiedy naukowcy odkryli, że jest to rodzaj poliomawirusa, zmienili jego nazwę (chociaż wiele osób nadal zna go jako wirus JC).

Objawy

Wirus JC jest bardzo powszechny na całym świecie. Większość ludzi będzie narażona na to w dzieciństwie, szczególnie w rodzinie.

Badania wykazały, że członkowie tego samego znajomego mają tendencję do przenoszenia podobnych, jeśli nie tych samych szczepów wirusa. Transmisja z rodzica na dziecko jest prawdopodobnie jednym z najczęstszych sposobów rozprzestrzeniania się wirusa JC.

Wirus najczęściej znajduje się w migdałkach, ale czasami może znajdować się w przewodzie pokarmowym lub nerkach. W przeciwieństwie do innych patogenów wirus JC może przekraczać barierę krew-mózg.

Chociaż naukowcy nie są do końca pewni, jak działa ten mechanizm, wiedzą, że gdy wirus dostanie się do mózgu, infekuje komórki produkujące mielinę. Mielina to powłoka ochronna na nerwy. Bez niego nerwy ulegają demielinizacji, a mózg ulega uszkodzeniu.

PML powoduje poważne i szybko postępujące uszkodzenie istoty białej mózgu. Spośród osób, u których zdiagnozowano PML, 30% do 50% umiera w ciągu pierwszych kilku miesięcy, a wiele osób, które przeżyją, ma trwałą niepełnosprawność neurologiczną.

U zdrowych ludzi wirus JC nie powoduje objawów, ponieważ nie jest aktywny. Jeśli zostanie reaktywowana u osoby z obniżoną odpornością, PML rozwija się i zaczyna uszkadzać różne części ciała – zwykle mózg.

Objawy danej osoby będą zależeć od miejsca uszkodzenia, ale mogą obejmować:

• Słabość
• Niezgrabność
• Trudno mi myśleć
• Problemy z mówieniem lub niemożność mówienia
• Nowe problemy ze wzrokiem lub utrata wzroku
• Utrata czucia lub trudności w poruszaniu kończynami
• Objawy podobne do demencji i zmiany osobowości
• Napady padaczkowe i bóle głowy (częściej u osób z HIV/AIDS)

Objawy mogą nie rozpocząć się jednocześnie. Nawet jeśli pojawiają się stopniowo, objawy mają tendencję do szybkiego nasilania się po ich wystąpieniu. Zwykle nie trwa to długo, zanim osoba zachoruje tak bardzo, że nie może wstać z łóżka.

Jeśli nie jest leczone, PML może spowodować śmierć już w miesiąc po zachorowaniu, chociaż ludzie mogą żyć nawet rok (rzadko dwa).

Objawy PML są podobne do objawów zaburzeń, które zwiększają prawdopodobieństwo jej rozwoju, takich jak stwardnienie rozsiane (MS). Twój lekarz poinformuje Cię o szansie na rozwój PML i będzie regularnie oceniał ryzyko.

Powoduje

Kiedy wirus znajduje się w nerkach, może wydostać się wraz z moczem i przenieść się na inne osoby, które mają z nim kontakt. Większość zdrowych ludzi nie będzie miała żadnych objawów infekcji i prawdopodobnie nie zda sobie sprawy, że zostali narażeni.

Gdy wirus znajdzie się w czyimś ciele, pozostaje tam, ale jest uśpiony, co oznacza, że ​​nie robi niczego, co mogłoby wywołać chorobę. Tylko wtedy, gdy coś reaktywuje wirusa, osoba może zachorować.

Jeśli układ odpornościowy jest słaby z powodu choroby, takiej jak rak lub HIV/AIDS, osoba przyjmuje leki, aby wyciszyć (tłumić) układ odpornościowy, ponieważ ma chorobę autoimmunologiczną lub otrzymuje przeszczep narządu, jest większa szansa że wirus JC będzie mógł ponownie stać się aktywny.

Jeśli ktoś jest narażony na wysokie ryzyko infekcji, będzie musiał wykonać powtórne testy w celu wykrycia wirusa JC, nawet jeśli wcześniej miał negatywny wynik testu. Chociaż powikłania związane z wirusem JC mogą być poważne, osoba ma większe szanse na poprawę, jeśli wirus zostanie wykryty wcześnie i natychmiast rozpocznie się leczenie.

Czynniki ryzyka

Posiadanie pewnych chorób, w tym HIV/AIDS, raka i chorób autoimmunologicznych, lub przyjmowanie określonych leków może zwiększać ryzyko rozwoju PML z wirusa JC.

Jednym ze schorzeń często związanych z tym ryzykiem jest stwardnienie rozsiane (MS), głównie ze względu na leki stosowane w leczeniu. Osoby ze stwardnieniem rozsianym mają już uszkodzone obszary (zwane zmianami) w układzie nerwowym, w tym w mózgu. Choroba jest zwykle leczona lekami, które próbują powstrzymać układ odpornościowy przed atakowaniem organizmu i powodowaniem rozwoju tych zmian.

FDA specjalnie zidentyfikowała kilka leków stosowanych w leczeniu SM, które mogą potencjalnie zwiększać ryzyko PML u danej osoby, w tym:

• Gilenya (fingolimod)

• Tysabri (natalizumab)
• Novantrone (mitoksantron)
• Tecfidera (fumaran dimetylu)

Specjalne leki podawane osobom potrzebującym przeszczepów narządów, które mogą pomóc w zapobieganiu odrzuceniu, mogą również zwiększać ryzyko PML, w tym:

• Imuran (azatiopryna)
• CellCept (mykofenolan mofetylu)

Inne leki stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych są związane ze zwiększonym ryzykiem PML, w tym:

• Metotreksat
• Kortykosteroidy
• Cyklofosfamid

Diagnoza

Twój lekarz może zlecić specjalne badanie krwi, aby sprawdzić, czy masz przeciwciała przeciwko wirusowi JC. Jeśli test wykaże, że wirus jest w twoim ciele, nie oznacza to, że na pewno dostaniesz PML. Twój lekarz będzie Cię monitorował pod kątem oznak choroby lub wszelkich dodatkowych czynników, które mogą zwiększyć ryzyko, takich jak nowy lek.

Jeśli test wykaże, że nie masz wirusa, będziesz musiał kontynuować badanie (zazwyczaj co najmniej co sześć miesięcy), ponieważ możesz zostać zainfekowany wirusem JC w dowolnym momencie.

Dopóki wynik testu na obecność wirusa JC będzie ujemny, ryzyko PML będzie niższe — około 1 na 10 000 (w porównaniu z jedną na 125 osób, u których wynik testu na obecność wirusa JC jest pozytywny i którzy przyjmują leki powiązane z PML).

Jednak ważne jest, aby wiedzieć, że świadczeniodawcy nadal nie są pewni, dlaczego niektórzy ludzie rozwijają PML z wirusa JC, a inni nie. Nie możesz rozwinąć PML, nawet jeśli masz więcej niż jeden czynnik ryzyka. Prawdopodobnie istnieją inne czynniki, takie jak twoja genetyka, środowisko i styl życia, które również wpływają na twoje ryzyko.

Jeśli masz objawy, które mogą być związane z wirusem JC, Twój lekarz może chcieć wykonać inne badania, takie jak nakłucie lędźwiowe (nakłucie lędźwiowe). Podczas gdy regularne nakłucie lędźwiowe jest zwykle normalne, Twój lekarz może zlecić specjalny test zwany PCR w celu wyszukania DNA wirusa JC w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Testy obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa, mogą być używane do badania mózgu, nerek lub innych narządów. Jeśli wirus JC jest aktywny, Twój lekarz może być w stanie zobaczyć zmiany w miejscu, w którym wyrządził szkody w Twoim ciele.

Jeśli zaczniesz wykazywać oznaki PML, Twój lekarz może potrzebować pobrać próbkę tkanki z mózgu (biopsja), aby sprawdzić, czy nie ma wirusa JC, chociaż zwykle nie jest to wymagane do postawienia diagnozy.

Leczenie

Nie ma sposobu na wyleczenie wirusa JC lub PML, jeśli się rozwinie, ale istnieją pewne sposoby, w jakie pracownicy służby zdrowia będą próbowali go leczyć. Jeśli zachorujesz, Twój lekarz podejmie kilka kroków, aby dać Ci najlepszą szansę na powrót do zdrowia.

Jeśli przyjmujesz leki hamujące układ odpornościowy, takie jak sterydy, Twój lekarz zacznie od zaprzestania ich przyjmowania. W zależności od schorzenia, które leczyły leki, może być konieczne ścisłe monitorowanie przez zespół medyczny.

Zatrzymanie tych leków wiąże się z ryzykiem. Twój lekarz porówna te zagrożenia z ryzykiem ich podjęcia, jeśli możesz rozwinąć PML.

Czasami osoby z PML zaczynają czuć się lepiej po odstawieniu tych leków, chociaż wirus JC może nadal wyrządzać szkody, a jakiekolwiek uszkodzenie mózgu, które już nastąpiło, może się nie zagoić. Osoby z pewnymi schorzeniami, takimi jak HIV/AIDS, częściej doświadczają długotrwałych powikłań i mogą mieć różne objawy, takie jak ból głowy.

Inni ludzie nie czują się lepiej, gdy przestają brać leki, a nawet mogą czuć się gorzej. Dzieje się tak dlatego, że bez leków uspokajających ich układ odpornościowy, wywoła silną reakcję przeciwko każdemu wirusowi – w tym wirusowi JC – co może sprawić, że objawy będą bardziej intensywne. Jeśli tak się stanie, Twój lekarz może przepisać inne rodzaje leków lub leczenia, aby pomóc Ci poczuć się lepiej i spróbować zapobiec powikłaniom, takim jak obrzęk mózgu.

Jeśli przyjmowałeś leki, takie jak Tysabri, Twój lekarz będzie chciał przeprowadzić specjalną procedurę, aby jak najszybciej wypłukać lek z organizmu. Wymiana osocza to procedura, która pomoże usunąć lek z organizmu i pozwoli układowi odpornościowemu na samodzielną walkę z wirusem JC. Może być konieczne przeprowadzenie więcej niż jednej wymiany osocza, aby upewnić się, że cały lek został usunięty z organizmu.

Chociaż obecność wirusa JC w organizmie w połączeniu z innymi czynnikami może zwiększać ryzyko PML, nie oznacza to, że na pewno zachorujesz. Ponieważ jednak nie ma lekarstwa na PML, a wiele osób, u których się rozwinie, umrze wkrótce po zachorowaniu, bardzo ważne jest, aby osoby zagrożone były ściśle monitorowane przez zespół opieki zdrowotnej.

Jeśli zostanie złapana wcześnie, PML można leczyć, a niektóre osoby wracają do zdrowia, chociaż mogą mieć długotrwałe objawy neurologiczne. Leczenie koncentruje się głównie na odstawieniu wszelkich leków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia PML, takich jak leki stosowane w leczeniu stwardnienia rozsianego (MS) i innych chorób autoimmunologicznych.

Jeśli cierpisz na schorzenie lub przyjmujesz leki, które zwiększają ryzyko PML, Twój lekarz będzie regularnie przeprowadzał testy na przeciwciała przeciwko wirusowi JC. Nawet jeśli nie masz go podczas pierwszego testu, możesz zostać nim zarażony w dowolnym momencie, więc będziesz musiał powtórzyć test, o ile masz inne czynniki ryzyka PML.