Dodatkowe leki na padaczkę

Terapia wspomagająca w leczeniu padaczki, określana również jako terapia dodana, polega na stosowaniu więcej niż jednego leku przeciwpadaczkowego (AED) w celu zapobiegania napadom. Często jedynym sposobem uzyskania odpowiedniej kontroli napadów jest zastosowanie terapii wspomagającej.

Terapia wspomagająca ma swoje wady i zalety. Możesz porozmawiać ze swoim lekarzem, aby omówić najlepsze opcje leczenia padaczki. W tym artykule omówimy dostępne leczenie wspomagające i sposób ich stosowania.

Dodatkowe leczenie padaczki

Monoterapia to zastosowanie tylko jednego leku do leczenia schorzenia. Niektóre leki przeciwpadaczkowe nie są wskazane do monoterapii i są zatwierdzone jedynie jako terapia wspomagająca.

Te, które są zatwierdzone tylko do terapii wspomagającej, mogą poprawić kontrolę napadów, gdy są stosowane w połączeniu z jednym lub więcej LPP, ale nie oczekuje się, że będą zapobiegać napadom, gdy są stosowane samodzielnie.

Leki zatwierdzone do stosowania wyłącznie jako wspomagające leki przeciwpadaczkowe obejmują:

• Briviact (briwaracetam): Zatwierdzony jako terapia wspomagająca w zapobieganiu napadom częściowym (rozpoczynającym się w jednej części mózgu), z uogólnieniem wtórnym i bez wtórnego uogólnienia (rozprzestrzenianie się szeroko w mózgu), dla dorosłych i dzieci w wieku 4 lat i starszych

• Neurontin (gabapentyna): Zatwierdzony jako terapia wspomagająca w zapobieganiu napadom częściowym, z wtórnym uogólnieniem i bez uogólnienia dla dorosłych i dzieci w wieku 3 lat i starszych

• Zonegran (zonisamid): Zatwierdzony dla dorosłych jako terapia wspomagająca w zapobieganiu napadom częściowym

• Banzel (rufinamid): Zatwierdzony dla dorosłych i dzieci w wieku 1 lat i starszych jako terapia wspomagająca w zapobieganiu napadom zespołu Lennoxa-Gastauta

• Lyrica (pregabalina): zatwierdzona jako terapia wspomagająca w zapobieganiu napadom częściowym u dorosłych i dzieci w wieku 4 lat i starszych

Ponadto wiele leków przeciwpadaczkowych, które mogą skutecznie kontrolować napady, gdy są stosowane samodzielnie, można również łączyć z innymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Na przykład leki przeciwpadaczkowe, takie jak Lamictal (lamotrygina), Felbatol (felbamat) i Topamax (topiramat) mogą być stosowane jako monoterapia lub jako terapia dodatkowa. Niektóre AED są zatwierdzone jako monoterapia w pewnych sytuacjach i jako terapia wspomagająca w innych sytuacjach.

Kiedy stosuje się leczenie wspomagające

Często leczenie padaczki rozpoczyna się od monoterapii. Monoterapia jest zwykle skuteczna w przypadku większości osób z zaburzeniami napadowymi.

W zależności od kontroli napadów i działań niepożądanych związanych z monoterapią, lekarz może w pewnych okolicznościach rozważyć dodanie innego dodatkowego leku przeciwpadaczkowego.

Powody, dla których warto rozważyć dodatkowe leczenie padaczki:

• Monoterapia jest częściowo skuteczna. Możesz odczuwać zmniejszenie liczby i/lub nasilenia napadów podczas monoterapii. Ale jeśli nadal masz napady, lekarz może przepisać dodatkowy AED, aby uzyskać lepszą kontrolę napadów.

• Skutki uboczne monoterapii są nie do zniesienia. Możesz mieć dobrą kontrolę napadów za pomocą jednego AED, ale twoje skutki uboczne mogą wymagać zmniejszenia dawki. Jeśli zmniejszona dawka jest niewystarczająca do zapobiegania napadom, lekarz może przepisać dodatkowe LPP.

• Masz wiele rodzajów napadów. Jeśli masz różne rodzaje napadów, takie jak połączenie napadów nieświadomości i napadów ogniskowych, prawdopodobnie jeden AED może być skuteczny w leczeniu jednego typu, ale nie w leczeniu innego. W takiej sytuacji lekarz może przepisać więcej niż jeden AED.

• Istnieje ryzyko interakcji leków. Jeśli rozpoczynasz przyjmowanie nowego leku, który może wchodzić w interakcje z dotychczasowym lekiem przeciwpadaczkowym stosowanym w monoterapii, lekarz może zmienić leczenie zapobiegające napadom, aby uniknąć interakcji. Najlepszym przełącznikiem dla Ciebie może być kombinacja AED, a nie tylko jeden.

Ty i Twój lekarz przedyskutujecie wybór między przejściem z jednej monoterapii na inną monoterapię lub zastosowaniem terapii wspomagającej w zależności od konkretnej sytuacji.

Plusy i minusy dodatkowego leczenia padaczki

Lekarz omówi z pacjentem przewidywane skutki terapii wspomagającej w przypadku konieczności zażycia dodatkowego AED.

Potencjalne korzyści z dodatkowej terapii padaczki obejmują:

• Lepsza kontrola napadów: istnieje ponad 20 AED o różnych mechanizmach działania. Czasami stosowanie leków zapobiegających napadom o różnych mechanizmach może być bardziej skuteczne niż stosowanie jednego leku, który działa tylko z jednym mechanizmem przeciwpadaczkowym.

• Mniej skutków ubocznych: Możesz być w stanie przyjmować mniejsze dawki wielu leków przeciwpadaczkowych, gdy stosujesz terapię dodatkową. W ten sposób możesz uzyskać wystarczającą kontrolę napadów bez niektórych skutków ubocznych, które mogą wystąpić po przyjęciu dużej dawki LPP.

• Zarządzanie problemami niezwiązanymi z padaczką: Niektóre leki przeciwpadaczkowe mogą leczyć inne problemy oprócz padaczki. Na przykład Lyrica i Neurontin mogą być stosowane w leczeniu niektórych rodzajów bólu. Stosowanie niektórych uzupełniających AED może przynieść wiele korzyści zdrowotnych.

Potencjalne wady dodatkowej terapii padaczki obejmują:

• Interakcje z lekami: Niektóre leki wywołują reakcje chemiczne, które zmieniają działanie lub stężenie innych leków, gdy są stosowane razem. Przyjmowanie wielu LPP o różnym składzie chemicznym może zwiększyć ryzyko interakcji leków.

• Różne skutki uboczne: LPP mogą wywoływać skutki uboczne, a jeśli zażyjesz więcej niż jeden LPP, możesz być narażony na szerszy zakres potencjalnych skutków ubocznych.

• Wzmocnione skutki uboczne: Wiele leków przeciwpadaczkowych ma niektóre z tych samych skutków ubocznych, zwłaszcza zmęczenie, zawroty głowy i problemy z koncentracją. Przyjmowanie wielu leków przeciwpadaczkowych, które powodują te same skutki uboczne, może powodować poważne problemy.

• Skomplikowany schemat dawkowania: Przyjmowanie więcej niż jednego leku może być trudne, zwłaszcza jeśli przyjmuje się je wiele razy dziennie lub według różnych schematów. Niektóre leki należy przyjmować z jedzeniem, podczas gdy inne mogą wymagać przyjmowania bez jedzenia – a to może jeszcze bardziej skomplikować sytuację.

Leczenie wspomagające bez leków

Ogólnie rzecz biorąc, najczęstszym dodatkowym leczeniem padaczki są leki przeciwpadaczkowe. Czasami jednak do leczenia padaczki potrzebne są inne podejścia wspomagające.

Modyfikacje diety mogą czasami być korzystne w zapobieganiu niektórym rodzajom napadów. W przypadku leczenia padaczki lekoopornej dieta ketogeniczna jest zaprojektowana jako dieta wysokotłuszczowa, bez węglowodanów.

Nie udowodniono, że inne strategie związane ze stylem życia, takie jak stosowanie ziół lub suplementów, zapobiegają napadom, zarówno samodzielnie, jak i w połączeniu z lekami przeciwpadaczkowymi.

Streszczenie

Terapia wspomagająca padaczki polega na stosowaniu więcej niż jednego leku do kontroli napadów. Leki mogą być zatwierdzone specjalnie jako ta terapia dodatkowa, podczas gdy inne mogą być stosowane jako monoterapia lub terapia wspomagająca.

Chociaż monoterapia jest skuteczna u większości osób z padaczką, może być konieczna terapia wspomagająca, aby zapobiec skutkom ubocznym i uzyskać lepszą kontrolę napadów.

W celu optymalnej kontroli napadów często przepisuje się leki wspomagające padaczkę. Jeśli przepisano Ci więcej niż jeden AED, pamiętaj, aby przyjmować leki zgodnie z zaleceniami i poinformować lekarza, jeśli wystąpią jakiekolwiek drgawki.

Ponadto ważne jest, aby zapoznać się ze skutkami ubocznymi każdego przyjmowanego leku, aby poinformować lekarza, jeśli zaczniesz je odczuwać. Oprócz leków, ważnym aspektem opieki nad padaczką jest unikanie wyzwalaczy epilepsji – alkoholu, braku snu, niejedzenia i migania świateł.