Jak złagodzić niepokój klimatyczny z nadzieją i działaniem?

W ciągu ostatnich kilku tygodni wydaje się, że katastrofy klimatyczne zdarzają się wszędzie, gdzie spojrzymy. W samych Stanach Zjednoczonych kopuła termiczna zapłonęła na północnym zachodzie, pożary wybuchły w Kalifornii, Nowy Jork zalany, a nawet pożar oceanu wybuchł w Zatoce Meksykańskiej.

Nic dziwnego, że „niepokój o klimat” staje się powszechnie znany. Wszyscy, od naukowców po Instagrammerów, publikują artykuły i udostępniają posty na ten temat. Pojawia się nawet wezwanie do pomiaru i standaryzacji.

Jednak jedno z badań wykazało, że lęki związane z klimatem są „skorelowane z emocjonalnymi, ale nie behawioralnymi reakcjami na zmiany klimatu”. Ten niepokój może być paraliżujący, prowadząc do bezczynności.

Jednak ten brak reakcji behawioralnej, dr Sarah J. Ray, profesor badań środowiskowych na Uniwersytecie Stanowym Humboldta, mówi, że Verywell jest częścią problemu.

„Intensywne reakcje emocjonalne na problemy środowiskowe nie są niczym nowym wśród ludzi, którzy są w większości odizolowani od katastrof ekologicznych” – mówi. Ale te intensywne emocje, takie jak niepokój, panika i strach – bez wyraźnego wezwania do działania i zmiany społecznej, mogą wyrządzić więcej szkody zarówno jednostce, jak i społeczeństwu.

„Obrzydzenie lub strach środowiskowy to jeden ze sposobów reagowania i wzywam ludzi doświadczających lęku klimatycznego, by wykorzystali ten niepokój o sprawiedliwość społeczną, a nie o krzywdę” – dodaje.

Ale jak wyglądałaby ta sprawiedliwość społeczna? Ray mówi, że zaczyna się od rozpoznania, w jaki sposób rasizm i ucisk są powiązane ze zmianami klimatycznymi.

„Zmiany klimatyczne łączą istniejące struktury niesprawiedliwości, a te struktury pogłębiają zmiany klimatyczne” – pisze Ray w artykule dla Scientific American. „Co jest wyjątkowe [about climate anxiety now] jest to, że ludzie, którzy byli odizolowani od ucisku, budzą się teraz z perspektywą własnej niemożliwej do przeżycia przyszłości”.

Dlaczego niepokój, a nie działanie?

Nawet jeśli nie słyszałeś jeszcze terminu „niepokój o klimat”, ankiety i sondaże pokazują, że jest on odczuwalny w całym kraju:

• W październiku 2020 r. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne stwierdziło, że 55% respondentów jest zaniepokojonych wpływem zmian klimatycznych na ich własne zdrowie psychiczne

• Uniwersytety Yale i George Mason odkryły, że około 40% Amerykanów czuje się „zniesmaczonymi” lub „bezradnymi” wobec zmian klimatycznych

• Badanie przeprowadzone w marcu wśród Amerykanów z pokolenia Z (w wieku 14-24 lata) wykazało, że ponad ośmiu na 10, 83% jest zaniepokojonych zdrowiem planety

Ale po co cały ten niepokój, wstręt i bezradność zamiast działania? Eksperci twierdzą, że „czynnikami napędzającymi” lęk klimatyczny mogą obejmować coraz częstsze doniesienia o katastrofach klimatycznych, ubolewanie z powodu własnego wpływu i bezpośrednie przeżycie katastrofy klimatycznej. Inni twierdzą, że utrata własnego związku z naturą jest sama w sobie przygnębiająca.

W końcu konsekwencje tego wszystkiego mogą wydawać się nie do pokonania, a nawet beznadziejne. Nie pomaga też tendencja instytucji takich jak rząd i przemysł do opierania się zmianom.

Brak zaufania

Uzasadniony brak zaufania publicznego do naszych instytucji, dodaje Ray, może sprawić, że zmiana stanie się jeszcze bardziej niemożliwa.

Mnożą się przykłady niesprawiedliwości środowiskowej. Wystarczy spojrzeć na tysiące zgonów związanych z chorobami płuc rocznie wśród górników; „Cancer Alley” w Luizjanie, gdzie zanieczyszczenia pochodzące z zakładów petrochemicznych powiązano z rakiem i chorobami układu oddechowego w większości czarnoskórej okolicy; lub kryzys wodny we Flint w stanie Michigan.

„Żałuję, że nie ufamy tym instytucjom w większym stopniu i żeby były one w rzeczywistości bardziej godne zaufania i odpowiedzialne przed opinią publiczną, a nie skorumpowane przez kapitalizm” – mówi.

Ale pesymizm może w rzeczywistości zaszkodzić wysiłkom na rzecz zmian.

„Chciałbym, żeby ludzie przestali mówić o apokalipsie jako nieuniknionej i przestali przedstawiać to wszystko jako negatywne” – mówi Ray. „Sposób, w jaki mówi się o zmianach klimatu, nawet w bardzo młodym wieku, jest tak destrukcyjny. To samo w sobie jest częścią problemu”.

Niebezpieczeństwa związane z ignorowaniem lęku klimatycznego

Kiedy psychologowie mówią o lęku, mogą powiedzieć, że może on być zarówno adaptacyjny, jak i nieprzystosowany. Ale żeby jeszcze bardziej nie szkodzić sobie nawzajem i środowisku, Ray mówi, że będziemy musieli radzić sobie z lękiem klimatycznym w sposób adaptacyjny.

„Moim głównym celem nie jest zawstydzenie zaniepokojonych klimatem, ale zwerbowanie ich do sprawiedliwości klimatycznej i zwrócenie naszej uwagi na zakres szkód, jakie mogą powodować uczucia środowiskowe” – mówi Ray.

Widziała, jak lęk klimatyczny skutkuje regresywnymi, autorytarnymi lub izolacjonistycznymi reakcjami, które mogą wyrządzić krzywdę. „Wiele osób wykorzystuje klimat jako kolejną wymówkę do zamykania granic” – mówi. „Lub klimat nasila rasizm i ksenofobię, gdy uchodźcy klimatyczni i konflikt o zasoby przenikają do amerykańskiego życia”.

Weźmy na przykład strzelca ze strzelaniny w El Paso w 2019 r., który twierdził, że motywowała go nienawiść do imigrantów i „rozpacz nad ekologicznym losem planety”. Niektórzy nazwali strzelaninę aktem „ekofaszyzmu”, w którym ludzie utożsamiają ochronę przyrody i Ziemi z wykluczeniem rasowym.

Rzeczywiście, Ray mówi, że jeśli lęk klimatyczny nie jest wykorzystywany do sprawiedliwości środowiskowej, społecznej i rasowej, to zagrożenie jest reprezentowane przez to, co wydarzyło się w El Paso.

„Nie możemy walczyć ze zmianami klimatycznymi bardziej rasizmem” – pisze. „Lęk przed klimatem musi być skierowany na sposoby, w jakie rasizm manifestuje się jako uraz środowiskowy i vice versa – jak ekologia manifestuje się jako przemoc na tle rasowym. Musimy skierować żal w kierunku wyzwolenia zbiorowego”.

Inspirujące działanie

To zbiorowe wyzwolenie, dodaje Ray, obejmie uprzywilejowanych członków społeczeństwa, którzy nie będą się martwić niepokojem klimatycznym, ale raczej odpowiedzą na trudne pytania.

„Lęk o klimat może działać jak biała kruchość, wysysając cały tlen z pokoju i poświęcając zasoby na uspokojenie dominującej grupy” – pisze. „Czy osoby zaniepokojone klimatem rozpoznają swoją rolę w przesiedlaniu ludzi z całego świata? … Jak możemy upewnić się, że lęk klimatyczny zostanie wykorzystany dla sprawiedliwości klimatycznej?”

Ray mówi, że pod koniec dnia każdy będzie musiał odrobić swoją własną pracę domową na temat tego, jak może pracować nad stworzeniem kraju i świata, którego celem jest sprawiedliwość środowiskowa. Istnieją grupy, które należy wspierać, nawyki dotyczące zrównoważonego rozwoju do przećwiczenia i rozmowy, które należy prowadzić.

Ale być może odskocznią do zmniejszenia niepokoju klimatycznego, pisze, jest zacząć zadawać różne pytania.

„Zamiast pytać: „Co mogę zrobić, aby przestać czuć się tak niespokojny?”, „Co mogę zrobić, aby uratować planetę?” i „Jaka jest nadzieja?”, osoby posiadające przywileje mogą pytać „Kim jestem?”. i „Jak jestem z tym połączona?” – pisze.

Odpowiedzi, mówi. pokaże nam, jak wszyscy jesteśmy połączeni na tej planecie. „Robimy właściwe rzeczy, aby uhonorować nasze„ współistnienie ”lub wzajemne połączenie z innym życiem i chodzić po świecie, wyrządzając jak najmniej krzywdy”, mówi Ray.