Badania podkreślają potrzebę zindywidualizowanego leczenia anoreksji

Naukowcy z Europy i Australii przeprowadzili systematyczny przegląd literatury na temat leczenia jadłowstrętu psychicznego sugerowany w międzynarodowych wytycznych klinicznych i stwierdzili, że żadna z opcji nie przewyższa innych.

Odkrycia podkreślają, dlaczego zindywidualizowane podejście do leczenia zaburzeń odżywiania jest tak ważne; Anoreksja psychiczna może nie tylko powodować trwałe uszkodzenia ciała i umysłu, ale może być również śmiertelna.

Przegląd, opublikowany w lutym w czasopiśmie The Lancet Psychiatry, obejmował ponad 14 000 badań. Naukowcy wykorzystali 13 randomizowanych, kontrolowanych prób leczenia psychologicznego, aby porównać 1047 pacjentów w metaanalizie.

Spośród włączonych pacjentów 97,4% stanowiły kobiety. Ta statystyka odzwierciedla, jak niewiele badań dotyczących jadłowstrętu psychicznego obejmuje mężczyzn, a także fakt, że mężczyźni często zaniżają zaburzone zachowania związane z jedzeniem.

Naukowcy dokonali przeglądu kilku metod leczenia jadłowstrętu psychicznego, w tym:

• Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)
• Metoda Maudsleya dla dorosłych
• Leczenie rodzinne
• Psychoterapie zorientowane psychodynamicznie
• Forma CBT ukierunkowana na kompulsywne ćwiczenia
• Poznawcza terapia remediacyjna, a następnie CBT

Badacze ocenili trzy kluczowe obszary każdego leczenia, aby ocenić jego skuteczność:

• Objawy zaburzeń odżywiania
• Wskaźnik masy ciała (BMI)
• Wskaźnik rezygnacji ze wszystkich przyczyn do 52 tygodni obserwacji

Autorzy napisali, że „żadna z interwencji nie przewyższała leczenia, jak zwykle w naszych głównych wynikach, ale wskaźnik rezygnacji z wszystkich przyczyn był niższy w przypadku CBT niż w przypadku psychoterapeuty zorientowanego psychodynamicznie”.

Co to jest jadłowstręt psychiczny?

Jadłowstręt psychiczny to zaburzenie odżywiania. Każda osoba, bez względu na wiek, rasę lub pochodzenie etniczne, może rozwinąć ten stan.

Osoba z jadłowstrętem psychicznym zazwyczaj ma trudności z utrzymaniem wagi, która jest uważana za odpowiednią dla jej wzrostu i wieku. Mogą dużo stracić na wadze lub, jeśli są dziećmi, nie przybrać na wadze, kiedy powinny.

Osoby z jadłowstrętem psychicznym mogą ograniczać ilość spożywanego jedzenia lub rodzaje spożywanych pokarmów lub mogą stosować zachowania kompensacyjne podczas jedzenia (takie jak dużo ćwiczeń fizycznych, stosowanie środków przeczyszczających lub wymiotowanie tego, co jedzą).

Dlaczego ludzie rozwijają jadłowstręt psychiczny?

Zaburzenia odżywiania nie są spowodowane jednym czynnikiem. Jest to raczej połączenie genetyki danej osoby, innych jej problemów ze zdrowiem psychicznym lub fizycznym, a także doświadczeń życiowych, które przyczyniają się do ryzyka rozwoju zaburzeń odżywiania.

Pewne aspekty czyjejś osobowości mogą również sprawić, że będzie ona bardziej podatna na zaburzenia odżywiania, zwłaszcza te związane z jadłowstrętem psychicznym.

„Osoby z anoreksją często kontrolują swoje odżywianie, ponieważ czują się bezradne we wszystkich innych obszarach swojego życia” – mówi Verywell, lek. „Ludzie kurczowo trzymają się tego, co wydaje się bezpieczne i wygodne oraz tego, co jest pod ich kontrolą, a dla niektórych jest to ich zdolność do odmowy jedzenia, objadania się lub oczyszczenia”.

Jakie są oznaki jadłowstrętu psychicznego?

Możliwe znaki ostrzegawcze i objawy zaburzeń odżywiania mogą być behawioralne i fizyczne.KątNational Eating Disorders Association (NEDA) twierdzi, że dana osoba może mieć jadłowstręt psychiczny, jeśli:

• Odmawiaj spożywania niektórych produktów spożywczych, często przechodząc do ograniczeń dotyczących całych kategorii żywności
• Utrzymuje nadmierny, sztywny schemat ćwiczeń
• Wydaje się zaniepokojony jedzeniem w miejscach publicznych
• Rozwija objawy, takie jak skurcze żołądka, inne niespecyficzne dolegliwości żołądkowo-jelitowe i zawroty głowy

Co się stanie, jeśli jadłowstręt psychiczny nie jest leczony?

Każda część ciała, w tym umysł, może być dotknięta anoreksją psychiczną. Uszkodzenie może mieć długotrwały wpływ na zdrowie człowieka, aw niektórych przypadkach może być śmiertelne.

Kilka przykładów możliwych powikłań medycznych jadłowstrętu psychicznego to:

• Wypadanie płatka zastawki mitralnej, omdlenia i nagła śmierć sercowa
• Problemy trawienne, takie jak gastropareza i zaparcia
• Utrata cyklu miesiączkowego i niepłodność
• Sarkopenia, utrata masy kostnej i problemy z zębami
• Słabe gojenie się ran i osłabiony układ odpornościowy
• Depresja, lęk i samobójstwo

Z biegiem czasu jadłowstręt psychiczny może powodować zmiany w zdolności organizmu do trawienia pokarmu, co z kolei może utrudnić fizyczne i emocjonalne doświadczenia związane z powrotem do zdrowia.

„W zdrowym ciele jedzenie opuszcza żołądek do jelita cienkiego w ciągu około godziny” – mówi Verywell Neeru Bakshi, MD, FAPA, CEDS, regionalny dyrektor medyczny Centrum Odzyskiwania Jedzenia w Waszyngtonie. „W przypadku pacjentów z anoreksją może utrzymywać się przez kilka godzin, pozostawiając uczucie sytości. Może to powodować wiele problemów, ponieważ pacjent może narzekać, że czuje się pełny i nie chce jeść”.

Chociaż powikłania związane z jadłowstrętem psychicznym mogą być poważne, jeśli nie zagrażające życiu, odpowiednie leczenie w odpowiednim czasie może pomóc złagodzić to ryzyko. Bakshi mówi, że chociaż stan może mieć wpływ na każdy układ ciała, „prawie wszystkie komplikacje medyczne związane z jadłowstrętem psychicznym są uleczalne i odwracalne dzięki terminowej i kompetentnej opiece medycznej”.

Zapobieganie nawrotom

Jadłowstręt psychiczny można opanować, ale osoby z tym zaburzeniem mogą nawrócić. To kolejny powód, dla którego znalezienie terapii, które działają na większą liczbę osób, ma kluczowe znaczenie.

Badanie z 2016 r. opublikowane w czasopiśmie MBC Psychiatry wykazało, że podczas korzystania z Guideline Relapse Prevention Anorexia Nervosa 11% uczestników miało pełny nawrót, 19% uczestników miało częściowy nawrót, a 70% uczestników nie miało nawrotu po 18 miesiącach.

„Ważne jest, aby pacjenci wiedzieli, że nawrót choroby jest często rzeczywistością w leczeniu zaburzeń odżywiania i że nie ma się czego wstydzić. Równie ważne jest, aby wiedzieć, że powrót do zdrowia jest możliwy” – mówi Bakshi. „Im mniej przywrócona waga jest po zakończeniu leczenia – to znaczy, jeśli nie osiągnęli idealnego zakresu masy ciała podczas leczenia – tym bardziej prawdopodobne jest, że nastąpi nawrót choroby”.

Znaczenie zindywidualizowanej opieki

Systematyczny przegląd metod leczenia jadłowstrętu psychicznego podkreśla, dlaczego znalezienie uniwersalnego leczenia może zmienić życie, jeśli nie ratować, dla osób z tą chorobą. Naukowcy doszli do wniosku, że „istnieje pilna potrzeba finansowania nowych badań w celu opracowania i udoskonalenia terapii dla dorosłych z jadłowstrętem psychicznym”.

Wybierając spośród obecnie dostępnych metod leczenia, Magavi zaleca, aby pracownicy służby zdrowia rozważyli, w jaki sposób doświadczenia każdej osoby mogą kształtować jej potrzeby w zakresie leczenia.

„Każda osoba ma inną historię, osobowość i zestaw potrzeb” – mówi Magavi. „A pozostawanie sztywnym i przepisywanie tej samej terapii i zestawu leków każdemu pacjentowi może być szkodliwe”.

Życzliwość i współczucie dla osób z jadłowstrętem psychicznym również mogą zajść daleko. Badanie z 2013 roku opublikowane w International Journal of Eating Disorders wykazało, że zajęcie się wstydem związanym z zaburzeniami odżywiania może pomóc pacjentom lepiej radzić sobie z ich zachowaniem.

Magavi dodaje, że wiele osób „doświadcza wstydu i poczucia winy i nie zwierza się nawet członkom rodziny i przyjaciołom”. Mówi, że dlatego ważne jest, aby pracownicy służby zdrowia „zadawali pytania otwarte, aby uzyskać te ważne informacje”. Stamtąd pacjenci z jadłowstrętem psychicznym będą mogli uzyskać „zasoby, terapię i środki farmakologiczne, jeśli będzie to uzasadnione”, dodaje.