Co powinieneś wiedzieć o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

„Powszechna opieka zdrowotna” lub „powszechna opieka zdrowotna” odnosi się do systemu przydzielania zasobów opieki zdrowotnej, w którym każdy jest objęty podstawową opieką zdrowotną i nikomu nie odmawia się opieki, o ile pozostaje on legalnym mieszkańcem danego terytorium — na przykład wszyscy obywatele kraju Kanady.

Pojęcie powszechnej opieki zdrowotnej jest często błędnie utożsamiane z państwowym systemem opieki zdrowotnej z jednym płatnikiem, w którym wszystkie koszty leczenia pokrywa jeden podmiot, zwykle rząd. Jednak „jeden płatnik” i „uniwersalny” to nie to samo.

Uniwersalny zasięg

System „powszechnego zasięgu” może oznaczać dwie nieco różne rzeczy. Po pierwsze, może odnosić się do systemu, w którym każdy obywatel ma dostęp do publicznego lub prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego. Po drugie, może odnosić się do systemu, w którym każdy obywatel automatycznie otrzymuje bezpłatne lub tanie podstawowe usługi (zapobieganie, medycyna ratunkowa) w ramach zestawu standardowych świadczeń nakazanych przez rząd.

W Stanach Zjednoczonych cel powszechnego zasięgu przyczynił się do przyjęcia ustawy o przystępnej cenie — czasami nazywanej Obamacare. W ramach ACA towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych mogą oferować określone polisy zdrowotne z kombinacją świadczeń wymaganych przez prawo. W przypadku osób, które znajdują się w określonych procentach federalnej granicy ubóstwa, skala przesuwna dotacji publicznych płaci część lub całość ich składek. Zamierzonym efektem netto było to, że każdy, niezależnie od dochodów, mógł sobie pozwolić na przynajmniej rozsądny podstawowy plan ubezpieczenia zdrowotnego.

Podczas gdy prawie 20 milionów wcześniej nieubezpieczonych Amerykanów uzyskało ubezpieczenie w ramach ACA, w 2019 r. w USA nadal jest około 28 milionów nieletnich dorosłych bez ubezpieczenia, około 10% populacji.

Systemy jednego płatnika

Jednak w systemie z jednym płatnikiem na początek nie ma prywatnych firm ubezpieczeniowych. Sam rząd zatwierdza i płaci za świadczenia zdrowotne. Klasycznym przykładem systemu z jednym płatnikiem jest brytyjska Narodowa Służba Zdrowia; NHS kontroluje dostęp do zasobów opieki zdrowotnej, a nawet zatrudnia świadczeniodawców. Kanada oferuje podobny schemat

Niektórzy członkowie amerykańskiego postępowego ruchu sugerowali, że Stany Zjednoczone mogłyby stworzyć formę opieki zdrowotnej dla jednego płatnika, oferując „Medicare for All” – to znaczy wprowadzając program rządowy-płatnik dla osób starszych i upowszechniając go dla wszystkich. obywateli. Pomysł ten zyskał na popularności w ostatnich latach, a sondaż z listopada 2019 r. pokazał, że większość Amerykanów popiera program Medicare dla wszystkich oraz ustawodawstwo Medicare dla wszystkich sponsorowane przez połowę klubu House Democratic.

Partnerstwa publiczno-prywatne

Na całym świecie wiele krajów oferuje opiekę zdrowotną powszechnie, wszystkim swoim obywatelom, w połączeniach publiczno-prywatnych, a nie w ramach systemów jednego płatnika. Przykładami tych krajów są Niemcy, Holandia i Singapur. Singapur cieszy się jednym z najbardziej udanych systemów opieki zdrowotnej na świecie, charakteryzującym się długą średnią życia i niską śmiertelnością niemowląt.

Zarządzanie ryzykiem

W każdym systemie, w którym prywatni ubezpieczyciele odgrywają rolę w finansowaniu opieki zdrowotnej, indywidualne firmy ubezpieczeniowe muszą zrównoważyć stosunek liczby chorych do zdrowych w swojej bazie konsumenckiej, częściowo poprzez produkty i usługi o wartości dodanej, które oferują poza minimum rządowymi, oraz sposób, w jaki dodatki są wyceniane na wolnym rynku.

W niektórych miejscach rząd chroni ubezpieczycieli przed znacznymi stratami, częściowo „karając” ubezpieczycieli, których profile ryzyka wypadły lepiej niż przeciętnie, a następnie wyrównując koszty. Takie podejście nazywa się korektą ryzyka.