Co to jest histopatologia?

National Cancer Institute definiuje histopatologię jako „badanie chorych komórek i tkanek za pomocą mikroskopu”.Histologia to nauka o tkankach, a patologia to nauka o chorobach. Podsumowując, histopatologia dosłownie oznacza badanie tkanek w odniesieniu do choroby.

Raport histopatologiczny opisuje tkankę przesłaną do badania oraz cechy tego, jak nowotwór wygląda pod mikroskopem. Raport histopatologiczny jest czasami nazywany raportem z biopsji lub raportem patologicznym.

Raporty histopatologiczne

Lekarz specjalista wykonujący badanie pod mikroskopem nazywany jest patologiem. Badana tkanka pochodzi z biopsji lub zabiegu chirurgicznego, podczas którego próbka podejrzanej tkanki jest wybierana i wysyłana do laboratorium.

Następnie jest przetwarzany i cięty na bardzo cienkie warstwy (tzw. sekcje), barwiony i badany pod mikroskopem w celu scharakteryzowania szczegółów komórek w tkance.

W przypadku niektórych schorzeń chirurg może bardzo szybko pobrać próbkę tkanki, którą można zinterpretować za pomocą zamrożonych skrawków. Zamrożone skrawki lub plastry są jednak rzadko używane w przypadku chłoniaka ze względu na problemy z interpretacją i pobieraniem próbek.

W chłoniakach węzły chłonne są tkanką najczęściej badaną w histopatologii. W przypadku wielu rodzajów nowotworów krwi do ostatecznej diagnozy może być również wymagana biopsja szpiku kostnego.​

Składniki raportu histopatologicznego

Raporty histopatologiczne dotyczące chirurgicznych próbek raka stają się coraz bardziej złożone. Mogą obejmować:

• Mikroskopijny wygląd zajętej tkanki
• Plamy specjalne
• Techniki molekularne
• Inne testy

Interpretacja raportu histopatologicznego

Wiele ustaleń z takiego badania tkanek wiąże się z rokowaniem. Wskaźniki prognostyczne mogą obejmować stopień nowotworu i stopień jego rozprzestrzeniania się oraz to, czy rak został usunięty z marginesem zdrowych komórek otaczających go, lub jeśli istnieją dowody, że rak rozprzestrzenił się poza to, co zostało usunięte.

Systemy oceny różnią się w zależności od rodzaju klasyfikowanego raka, ale ogólnie komórki są oceniane na podstawie tego, jak nienormalnie wyglądają pod mikroskopem, przy czym guzy stopnia 1 wyglądają bardziej normalnie, a guzy stopnia 4 odzwierciedlają więcej nieprawidłowości.

Guz wysokiego stopnia to na ogół taki, w którym komórki mają więcej nieprawidłowości. Ocenianie to nie to samo, co inscenizacja. Inscenizacja ma więcej wspólnego z miejscem, w którym znajduje się rak w ciele i jak daleko się rozprzestrzenił.

Opisy molekularne

Oprócz histopatologii do oceny obecności raka w tkankach można stosować inne techniki, w tym cytologię aspiracyjną cienkoigłową, a niektóre z tych technik mogą być stosowane szerzej w placówkach opieki zdrowotnej na całym świecie.

Białaczki i chłoniaki diagnozuje się na podstawie kombinacji ich wyglądu:

• Cytochemia: enzymy, które mogą umożliwić zachodzenie pewnych reakcji chemicznych

• Immunofenotyp: markery lub białka powierzchniowe, które można wykryć za pomocą testów na przeciwciała

• Kariotyp: zmiany chromosomalne

• Morfologia: jak wyglądają komórki

Inne techniki pobierania próbek

Często w chłoniakach i innych nowotworach stosuje się technikę zwaną immunohistochemią, aby pomóc ocenić typ guza, rokowanie i leczenie.

Na przykład CD23 i CD5 to mikroskopijne znaczniki, które, jeśli są obecne w komórkach rakowych, mogą wspierać tezę, że przewlekła białaczka limfocytowa (CLL)/chłoniak z małych limfocytów (SLL) jest możliwą diagnozą.

Te same markery są jednak również obecne w innych nowotworach złośliwych, więc lekarze stosują rodzaj procesu eliminacji w oparciu o dostępne informacje i to, co wiadomo o różnych nowotworach złośliwych i ich „typowych” markerach CD.

Innym przykładem markera CD jest CD20, który jest obecny w niektórych chłoniakach, ale nieobecny w innych. Chłoniak rozlany z dużych komórek B lub DLBCL jest bardzo powszechnym chłoniakiem związanym z markerem CD20.

Dla danej próbki komórek białaczki lub chłoniaka markery mogą być testowane przy użyciu całego panelu przeciwciał, które przyczepiają się do różnych markerów, z wbudowaną kontrolą pozytywną i negatywną.

Na przykład w przewlekłej białaczce limfocytowej (CLL) określony fragment chromosomu jest tracony, a często razem z nim ginie gen, który pomaga w tłumieniu raka.

Delecję 17p stwierdza się ogółem u około 5% do 10% osób z CLL. CLL z delecją 17p jest formą CLL, którą trudniej jest leczyć konwencjonalną chemioterapią.