Czy wirus HIV może się rozprzestrzeniać poprzez swobodny kontakt?

Wątpliwości utrzymują się nawet przy statystycznie zerowym ryzyku

Pomimo zwiększonej świadomości społecznej na temat HIV, istnieje wiele niejasności dotyczących tego, jak można się zarazić, a jak nie. Na przykład, mimo że ludzie rozumieją, że nie można zarazić się HIV za pomocą sztućców, wielu z nich poczuje ukłucie niepokoju, jeśli dowie się, że szef kuchni ich ulubionej restauracji jest nosicielem wirusa HIV.

Mężczyzna kichający agresywnie — James Gathany / CDC Obraz zdrowia publicznego

HIV potrafi wzbudzać niepokój nawet u najlepszych z nas, a wraz z nim nasz zmysł rozsądku. Złagodzenie tych niepokojów często wymaga od nas czegoś więcej niż tylko określenia zasad. Zamiast tego musimy zrozumieć, jakie warunki są wymagane, aby doszło do infekcji i dlaczego rzeczy takie jak przytulanie, dotykanie, kichanie lub całowanie po prostu nie spełniają tych warunków.

4 warunki potrzebne do przeniesienia wirusa HIV

Tak poważna infekcja jak HIV, sam wirus nie jest aż tak silny. Inne, takie jak wirusy grypy i przeziębienia, są znacznie silniejsze i mogą być przenoszone z jednej osoby na drugą przez kichanie. HIV nie może. Zamiast tego istnieją cztery warunki, które muszą zaistnieć, aby doszło do infekcji:

Muszą istnieć płyny ustrojowe, w których wirus HIV może się rozwijać. W przypadku HIV oznacza to nasienie, krew, wydzieliny z pochwy lub mleko matki. HIV nie może przetrwać bardzo długo na świeżym powietrzu lub w częściach ciała o wysokiej zawartości kwasu (takich jak żołądek lub pęcherz).
Musi istnieć sposób, aby płyny ustrojowe dostały się do organizmu. Dzieje się tak głównie poprzez kontakty seksualne, ale może również rozprzestrzeniać się przez wspólne igły, przypadkowe narażenie na krew w placówkach opieki zdrowotnej lub przeniesienie wirusa z matki na dziecko w czasie ciąży.
Wirus musi być w stanie dotrzeć do wrażliwych komórek w ciele. Kontakt skóry z płynem ustrojowym nie wystarczy. Musi przedostać się do krwiobiegu przez przerwę w skórze lub przeniknąć do wrażliwych błon śluzowych pochwy lub odbytnicy. Głębokość i rozmiar penetracji również mają znaczenie, a głębokie cięcie jest bardziej ryzykowne niż zadrapanie.
W płynie ustrojowym musi być wystarczająca ilość wirusa. To dlatego ślina, pot i łzy są mało prawdopodobnymi źródłami infekcji, ponieważ enzymy w tych płynach aktywnie rozkładają HIV i jego strukturę genetyczną.

Jak HIV nie może się rozprzestrzeniać

Na podstawie zarówno biologicznych, jak i epidemiologicznych dowodów, nie można i nigdy nie wykazano, że HIV przenosi się z jednej osoby na drugą w następujący sposób:

Dotykanie, przytulanie, całowanie lub uścisk dłoni
Dotykanie przedmiotu, którego dotykała osoba zarażona wirusem HIV
Udostępnianie sztućców lub kubków
Spożywanie jedzenia przygotowanego przez osobę zarażoną wirusem HIV
Udostępnianie przedmiotów do pielęgnacji, nawet szczoteczek do zębów lub maszynek do golenia
Oplucie przez osobę zarażoną wirusem HIV (nawet w oczy lub usta)
Ugryzienie przez osobę zarażoną wirusem HIV (nawet po pobraniu krwi)
Dotykanie nasienia lub wydzieliny z pochwy
Pobieranie krwi od osoby zarażonej wirusem HIV
Korzystanie z publicznych fontann, desek sedesowych lub pryszniców

Do chwili obecnej nie odnotowano ani jednego udokumentowanego przypadku transmisji żadnym z tych środków.Kąt

Co robić, jeśli nie jesteś pewien

Infolinie HIV są przyzwyczajone do odbierania telefonów od osób, które obawiają się, że zostały zarażone przez przypadkowy kontakt. Być może osoba ta była zaangażowana w bójkę lub weszła w kontakt z kimś, kto krwawił. Inni mogą się martwić, że głęboko pocałują kogoś, kto może być nosicielem wirusa HIV lub nie.

Podczas gdy prawdopodobieństwo infekcji w tych przypadkach byłoby uważane za znikome lub zerowe, ludzie często chcą mieć 100% gwarancji, że wszystko będzie dobrze; nic mniej nie wystarczy.

W takich przypadkach lekarze zazwyczaj korzystają z okazji, aby wykonać test na obecność wirusa HIV i przeprowadzić poradnictwo przed i po teście, aby lepiej zrozumieć, co dana osoba wie o HIV i odpowiedzieć na wszelkie pytania, jakie mogą mieć.

Jeśli istnieje ryzyko rzeczywistej transmisji, chociaż niewielkie, lekarz może zdecydować się na przepisanie 28-dniowego kursu leków przeciw HIV, znanych jako profilaktyka poekspozycyjna (PEP), która może zapobiec infekcji, jeśli leczenie rozpocznie się w ciągu 72 godzin od podejrzewanej ekspozycji .Kąt

W przypadkach, gdy lęki danej osoby wydają się ekstremalne i nieuzasadnione, może być również potrzebne poradnictwo w celu rozwiązania problemu fobii AIDS lub innych możliwych zaburzeń lękowych.