Funkcje układu limbicznego

W 1878 roku Paul Broca, francuski neurolog znany z tak zwanej afazji Broki, ukuł termin „le grand lobe lymbique”. Termin „limbus” odnosi się do marginesu lub obręczy. Dr Broca odnosił się do struktur otaczających najgłębszą część mózgu, na obrzeżach centrum mózgu.

Znaczenie układu limbicznego

Znaczenie terminu „układ limbiczny” zmieniło się od czasów Broca. Nadal ma obejmować struktury między korą a podwzgórzem i pniem mózgu, ale różni specjaliści uwzględniają różne struktury jako część układu limbicznego. Ciało migdałowate i hipokamp są szeroko uwzględnione, podobnie jak kora węchowa. Jednak stamtąd opinie rozchodzą się co do tego, co jest uważane za część układu limbicznego, a co jest paralimbiczne, co oznacza strukturę, która ściśle współdziała z układem limbicznym, ale tak naprawdę nie jest jego częścią.

Co robi układ limbiczny?

Układ limbiczny pełni szereg podstawowych funkcji poznawczych i emocjonalnych. Hipokamp, ​​który leży na wewnętrznej krawędzi płatów skroniowych, jest niezbędny do tworzenia pamięci. Ciało migdałowate znajduje się na wierzchu przedniej części każdego hipokampa. Uważa się, że każde ciało migdałowate jest ważne w przetwarzaniu emocji. Ciało migdałowate ściśle komunikuje się z hipokampem, co pomaga wyjaśnić, dlaczego pamiętamy rzeczy, które są ważniejsze emocjonalnie. Ciało migdałowate komunikuje się również ściśle z podwzgórzem, obszarem mózgu odpowiedzialnym za regulację temperatury, apetytu i kilku innych podstawowych procesów niezbędnych do życia. Sam podwzgórze jest czasami, ale nie zawsze, częścią układu limbicznego. Poprzez podwzgórze, a także niektóre kluczowe obszary pnia mózgu, układ limbiczny komunikuje się z naszym autonomicznym układem nerwowym (który reguluje takie rzeczy, jak bicie serca i ciśnienie krwi), układem hormonalnym i wnętrznościami (lub „jelitami”).

Komórki nerwowe w mózgu są zorganizowane w różny sposób w zależności od lokalizacji. Kora mózgowa składa się głównie z kory nowej, co oznacza, że ​​komórki istnieją w 6 warstwach. Różni się to od układu limbicznego, w którym komórki są albo ułożone w mniejszej liczbie warstw (np. paleokortykoid), albo bardziej pomieszane (kortykoid). Ta mniej złożona organizacja układu limbicznego, jak również kontrola układu limbicznego nad podstawowymi procesami życiowymi, doprowadziły lekarzy do przekonania, że ​​struktura limbiczna jest ewolucyjnie starsza niż kora mózgowa.

Struktury paralimbiczne

Struktury paralimbiczne tworzą złożoną sieć z układem limbicznym. Przykłady struktur paralimbicznych obejmują zakręt obręczy, korę oczodołowo-czołową, biegun skroniowy i część wyspy. Przodomózgowie podstawne, jądro półleżące, ciała sutkowe i części wzgórza (jądra przednie i przyśrodkowe) są również często uważane za struktury paralimbiczne ze względu na ich bliską interakcję z układem limbicznym.

Każda z tych paralimbicznych struktur związana jest z emocjami lub podstawowymi procesami poznawczymi. Na przykład przedni zakręt obręczy jest powiązany z motywacją i napędem. Wyspa jest związana z naszą zdolnością odczuwania własnych wewnętrznych doznań (lub „odczuć jelitowych”). Kora oczodołowo-czołowa, jądro półleżące i podstawna część przodomózgowia są zaangażowane w odczuwanie przyjemności lub nagrody. Ciała sutków i niektóre jądra wzgórza są ważne dla tworzenia nowych wspomnień.

Wszystkie te ścieżki są misternie połączone. Na przykład ciało migdałowate komunikuje się ze szlakiem oczodołowo-czołowym poprzez wiązkę istoty białej zwaną pęczkiem haczykowatym, podobnie jak wyspa. Ciało migdałowate komunikuje się z częściami podwzgórza i obręczy przez prążek końcowy, a także z pniem mózgu i kilkoma innymi strukturami poprzez brzuszną ścieżkę ciała migdałowatego. Hipokamp w dużej mierze komunikuje się za pośrednictwem dużej ścieżki istoty białej zwanej sklepieniem, która zakrzywia się wokół komór mózgu w kierunku ciał sutkowych, wysyłając po drodze gałęzie do ciał sutkowych, wzgórza i obręczy.

Układ limbiczny jest niejednorodną grupą struktur i pełni wiele różnych funkcji. Te funkcje mają fundamentalne znaczenie dla tego, jak myślimy, czujemy i reagujemy na otaczający nas świat.