Porównanie 6 leków biologicznych stosowanych w leczeniu IBD

Różnice w administracji, skuteczności i warunkach leczenia

Leki biologiczne to nowsza klasa leków stosowanych w leczeniu stanu zapalnego spowodowanego nieswoistym zapaleniem jelit (IBD). Jest to szeroka gama leków, z których każdy działa w nieco inny sposób, z różnymi standardami podawania i dawkowania. Niektóre są zatwierdzone do leczenia tylko jednej postaci IBD, podczas gdy inne są stosowane w leczeniu zarówno choroby Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Centrum infuzyjne — Caiaimage / Sam Edwards / OJO+ / Getty Images

Ponieważ leki biologiczne łagodzą odpowiedź immunologiczną, osoby je przyjmujące są podatne na pewne infekcje. Dlatego ważne jest, aby podjąć kroki w celu zmniejszenia swojej wrażliwości. Osoby z IBD powinny otrzymać szczepienia, najlepiej przed rozpoczęciem leczenia biologicznego, chociaż wiele szczepień można również podać podczas przyjmowania leku biologicznego.

Zgodnie z wytycznymi 2020, lek biologiczny powinien być stosowany w leczeniu pierwszego rzutu (zamiast czekać na niepowodzenie innych metod leczenia) u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.

Przy wyborze odpowiedniego leku biologicznego bierze się pod uwagę wiele czynników. Może to obejmować między innymi rodzaj i ciężkość choroby, historię leczenia i ubezpieczenie. Lekarze wezmą pod uwagę wszystkie te czynniki podczas wydawania zaleceń dotyczących leczenia.

Rozważania dotyczące ciąży

Badania na zwierzętach nie wykazały ryzyka uszkodzenia płodu związanego z większością leków biologicznych, ale nie ma dostępnych badań dobrej jakości na ludziach. Ogólnie rzecz biorąc, oczekuje się, że ich korzyści w leczeniu IBD przewyższą wszelkie możliwe zagrożenia.

Cimzia

Cimzia (certolizumab pegol) jest blokerem czynnika martwicy nowotworu (TNF), który został zatwierdzony w 2008 roku do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna. Został zatwierdzony przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) w 2009 roku do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz łuszczycowego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa w 2013 roku.

Cimzia jest zwykle podawana w domu we wstrzyknięciu za pomocą ampułko-strzykawki. Cimzia podaje się w dwóch wstrzyknięciach, które najpierw podaje się w dawce nasycającej w tygodniu 0, 2 i 4. Następnie dwa wstrzyknięcia podaje się co 4 tygodnie. Inną formą Cimzia jest proszek, który jest mieszany, a następnie wstrzykiwany w gabinecie lekarskim.

Skutki uboczne, które występują najczęściej w przypadku tego leku, to infekcje górnych dróg oddechowych (takie jak przeziębienie), infekcje wirusowe (takie jak grypa), wysypki i infekcje dróg moczowych.

Kluczowe punkty dotyczące Cimzia

Cimzia jest zatwierdzona do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna.
Cimzia jest zwykle podawana w domu we wstrzyknięciu.
Cimzia podaje się początkowo trzy razy w serii dwóch wstrzyknięć w odstępie dwóch tygodni, a następnie dwa wstrzyknięcia co cztery tygodnie.
Częste działania niepożądane obejmują infekcje dróg oddechowych, infekcje wirusowe, wysypki i infekcje dróg moczowych.
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje zajść w ciążę, powinna wraz z lekarzem zdecydować, czy powinna przyjmować lek Cimzia.
Niewielka ilość Cimzia może przenikać do mleka matki.
Cimzia musi być w lodówce.

Entyvio

Entyvio (wedolizumab), zatwierdzony przez FDA w maju 2014 r., jest zasiedlającym jelita antagonistą integryny α4β7. Uważa się, że działa poprzez wiązanie się z integryną α4β7, co zapobiega powodowaniu zapalenia przez integrynę. Entyvio jest zatwierdzony do stosowania u osób dorosłych z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Entyvio podaje się zawsze we wlewie, albo w gabinecie lekarskim, w szpitalu, albo w centrum infuzyjnym. Harmonogram ładowania Entyvio to 3 infuzje w tygodniu 0, 2, a następnie 6. Następnie infuzje są podawane co około 8 tygodni.

Niektóre z potencjalnych skutków ubocznych to przeziębienie, infekcja górnych dróg oddechowych (grypa, zapalenie oskrzeli), ból głowy, bóle stawów, nudności, gorączka, zmęczenie, kaszel, ból pleców, wysypka, swędzenie, infekcja zatok, ból gardła i ból kończyn .

Kluczowe punkty dotyczące Entyvio

Entyvio jest zatwierdzony do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna.
Entyvio podaje się we wlewie w trzech dawkach początkowych, a następnie co osiem tygodni.
Częste działania niepożądane to infekcje (przeziębienie, grypa, zapalenie oskrzeli, infekcja zatok); ból stawów, pleców, gardła lub kończyn; objawy nudności, gorączki, zmęczenia, kaszlu lub swędzenia; i wysypka.
Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, Ty i Twój lekarz powinniście zdecydować, czy należy przyjmować Entyvio.
Obecnie nie wiadomo, czy Entyvio przenika do mleka matki.

Humira

Humira (adalimumab) to kolejne przeciwciało monoklonalne i inhibitor TNF stosowane w leczeniu osób z IBD. Jest zatwierdzony dla dorosłych i dzieci powyżej 6 roku życia z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Leśniowskiego-Crohna. Humira została początkowo zatwierdzona w 2002 roku i rozszerzona do stosowania w chorobie Leśniowskiego-Crohna w 2007 roku i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego w 2012 roku.

Humira można podawać w domu w postaci zastrzyku. Pacjenci są szkoleni w zakresie samodzielnego wykonywania zastrzyku (lub można to zrobić z pomocą członka rodziny lub przyjaciela).

U niektórych osób z lekiem Humira może wystąpić tak zwana reakcja w miejscu wstrzyknięcia, która objawia się obrzękiem, bólem, swędzeniem lub zaczerwienieniem w miejscu wstrzyknięcia leku. Zwykle można to leczyć w domu za pomocą lodu lub leków przeciwhistaminowych (pomaga również zmiana miejsc wstrzyknięć co tydzień).

Kluczowe punkty dotyczące Humira

Humira jest zatwierdzona zarówno dla choroby Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.
Humira podawana jest w domu przez samozastrzyk.
Humira rozpoczyna się od 4 wstrzyknięć, następnie 2 wstrzyknięcia 2 tygodnie później, a następnie 1 wstrzyknięcie co drugi tydzień.
Częste działania niepożądane obejmują ból lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia oraz ból głowy, wysypkę i nudności.
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje zajść w ciążę, pacjentka i lekarz powinni zdecydować, czy należy przyjmować lek Humira.
Niemowlęta urodzone przez matki otrzymujące produkt Humira nie powinny otrzymywać żywych szczepionek przez sześć miesięcy.
Humira musi być przechowywana w lodówce.

Remikada

Remicade (infliksymab) był pierwszą terapią biologiczną zatwierdzoną do stosowania u osób z IBD, zatwierdzoną w 1998 roku. Może być stosowany w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, a w pewnych okolicznościach jest również zatwierdzony dla dzieci w wieku 6 lat. Uważa się, że Remicade działa u osób z IBD, ponieważ jest to przeciwciało monoklonalne, które hamuje TNF, który jest substancją wywołującą stan zapalny w organizmie.

Remicade podaje się pacjentom przez IV. Można to zrobić w gabinecie lekarskim, ale częściej dzieje się to w centrum infuzyjnym, które są wyspecjalizowanymi placówkami przeznaczonymi do podawania leków drogą IV.

Kluczowe punkty dotyczące Remicade

Remicade podaje IV.
Remicade jest zatwierdzony do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.
Podaje się trzy dawki początkowe (po pierwszej dawce, druga po dwóch tygodniach, trzecia po czterech tygodniach).
Po dawkach początkowych podaje się go mniej więcej co osiem tygodni (czasami wcześniej, jeśli to konieczne).
Częstymi działaniami niepożądanymi są ból brzucha, nudności, zmęczenie i wymioty.
Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, Ty i Twój lekarz powinniście zdecydować, czy należy stosować Remicade.

Simponi

Simponi (golimumab) to inhibitor TNF zatwierdzony do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Simponi został zatwierdzony jako pierwszy w 2009 roku do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycowego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. W 2013 roku został zatwierdzony do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa to stan, który może być związany z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, co oznacza, że lek ten może być stosowany w leczeniu obu zaburzeń.

Nowszy preparat o nazwie Simponi Aria został dopuszczony do użytku w 2019 roku i różni się częściowo tym, że jest dostarczany dożylnie, a nie podskórnie. Z tego powodu wymaga rzadszego dawkowania niż Simponi.

Simponi podaje się w domu, więc lekarze szkolą pacjentów w zakresie samodzielnego wykonywania wstrzyknięć (samodzielnie lub z pomocą).

Niektóre z niepożądanych reakcji na Simponi to infekcje, które powodują choroby, takie jak przeziębienie, objawy, takie jak ból gardła lub zapalenie krtani, oraz infekcje wirusowe, takie jak grypa. Zaczerwienienie, ból i swędzenie w miejscu wstrzyknięcia, często leczone lodem i lekami przeciwhistaminowymi, to kolejna potencjalna reakcja niepożądana.

Kluczowe punkty dotyczące Simponi

Simponi jest zatwierdzony do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.
Simponi podaje się w zastrzyku w domu.
Simponi rozpoczyna się od dwóch wstrzyknięć, po dwóch tygodniach następuje jedno wstrzyknięcie, a następnie co cztery tygodnie.
Częste działania niepożądane obejmują ból lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia oraz infekcje górnych dróg oddechowych lub wirusowe.
Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, Ty i Twój lekarz powinniście zdecydować, czy należy przyjmować Simponi.
Obecnie nie wiadomo, jak Simponi wpłynie na karmione niemowlę.
Simponi należy przechowywać w lodówce.

Stelara

Stelara (ustekinumab) jest w pełni ludzkim monoklonalnym przeciwciałem immunoglobulinowym. Po raz pierwszy został zatwierdzony w 2008 roku jako lek na łuszczycę plackowatą, a następnie został zatwierdzony w 2016 roku do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna, a w 2019 roku do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Stelara działa w celu zmniejszenia stanu zapalnego wywołanego chorobą Leśniowskiego-Crohna, celując w interleukinę (IL)-12 i IL-23, które, jak się uważa, odgrywają rolę w rozwoju stanu zapalnego w jelicie.

Pierwsza dawka leku Stelara jest podawana we wlewie, w ośrodku infuzyjnym lub gabinecie lekarskim. Po pierwszej infuzji Stelara można przyjmować w domu w postaci zastrzyku podawanego co 8 tygodni. Pacjenci mogą samodzielnie wykonywać zastrzyk po przeszkoleniu przez lekarza.

Niektóre z najczęstszych działań niepożądanych obserwowanych u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna, które przyjmują lek Stelara, obejmują wymioty (podczas pierwszego wlewu), ból lub zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, swędzenie i infekcje, takie jak przeziębienie, drożdżyca, zapalenie oskrzeli, dróg moczowych infekcja lub infekcja zatok.

Kluczowe punkty dotyczące Stelara

Stelara jest zatwierdzona do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna.
Dawka nasycająca produktu Stelara jest podawana we wlewie, a następnie w postaci zastrzyków w domu.
Osoby wykonujące zastrzyki z powodu alergii powinny porozmawiać z lekarzem o możliwych reakcjach alergicznych i Stelara.
Częste działania niepożądane obejmują infekcje, reakcje w miejscu wstrzyknięcia i wymioty.
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje zajść w ciążę, pacjentka i lekarz powinni zdecydować, czy powinna przyjmować lek Stelara.
Uważa się, że Stelara przenika do mleka matki.
Stelara musi być przechowywana w lodówce.