Co to jest zaburzenie odwykowe?

Zaburzenie nadużywania substancji — określane jako zaburzenie używania substancji w Podręczniku diagnostycznym i statystycznym zaburzeń zdrowia psychicznego, wydanie piąte (DSM-5) — jest przewlekłym i złożonym zaburzeniem polegającym na ciągłym używaniu narkotyków lub alkoholu (substancji) pomimo znacznego problemy związane z substancjami.

Rezygnacja nie jest kwestią siły woli ani nie jest prostym wyborem. Dzieje się tak, ponieważ uzależnienie obejmuje fizyczne i psychiczne zmiany w mózgu, które utrudniają zaprzestanie używania.

Niezależnie od tego, czy dana osoba jest uzależniona od narkotyków czy alkoholu, istnieje wiele cech wspólnych, jeśli chodzi o oznaki i objawy, niezależnie od rodzaju używanej substancji.

Objawy

Bez względu na konkretny rodzaj substancji, której używa dana osoba, pojawią się podobne oznaki i objawy. Obejmuje to zaburzenia związane z używaniem substancji obejmujące:

• Alkohol
• Nielegalne narkotyki — takie jak kokaina lub konopie indyjskie
• Leki na receptę

Każdy rodzaj zażywania narkotyków (lub alkoholu) należy do ogólnej kategorii zaburzeń związanych z używaniem substancji.

Oznaki i objawy zaburzeń związanych z używaniem substancji mogą obejmować:

• Używanie substancji powodujących sytuacje niebezpieczne fizycznie
• Wchodzenie w fizyczne sprzeczki
• Wypadki
• Masz problemy prawne
• Doświadczanie spadku frekwencji lub wyników w szkole, pracy lub domu
• Wykazują podejrzane zachowanie
• Doświadczanie zmiany apetytu lub cyklu snu
• Zmiany osobowości lub postawy
• Doświadczanie wahań nastroju
• Wykazywanie gniewu, drażliwości, nadpobudliwości, poruszenia lub wybuchów emocjonalnych
• Brak motywacji
• Uczucie paranoi lub strachu
• Nagły przyrost lub utrata masy ciała
• Wykazują pogorszenie wyglądu fizycznego i/lub higieny osobistej
• Nieprawidłowy rozmiar źrenic lub przekrwione oczy
• Posiadanie cuchnącego oddechu, ciała lub ubrania
• Wygląda na fizycznie rozczochranego
• Drżenie
• Doświadczanie upośledzonej koordynacji ruchowej
• Zmniejszenie zainteresowania hobby
• Zmiana zainteresowań społecznych
• Masz pieniądze lub problemy finansowe
• Masz problemy w związku związane z używaniem substancji

Diagnoza

Kryteria diagnostyczne zaburzeń związanych z używaniem substancji obejmują szeroki zakres oznak i objawów wynikających z używania substancji. DSM-5 określa szczegółowe kryteria diagnozy zaburzeń związanych z używaniem substancji, w tym:

• Ilość: Spożywanie większych ilości alkoholu lub narkotyków niż zamierzone

• Kontrola: Nieudana chęć zaprzestania używania lub zmniejszenia ilości używania

• Czas: Spędzanie dużej ilości czasu na zdobywaniu substancji i/lub planowaniu użycia lub myśleniu o użyciu

• Zachcianki: Silne pragnienie i łaknienie zażywania substancji

• Obowiązki: wzorzec niezdolności do wypełniania głównych obowiązków w pracy, w szkole lub w domu

• Społeczne: Powtarzające się lub ciągłe problemy społeczne związane z używaniem substancji, ale niezależnie od problemów, używanie substancji trwa dalej

• Czynności: Utrata zainteresowania hobby, rezygnacja z ważnych spotkań towarzyskich i/lub brak zajęć rekreacyjnych z powodu używania substancji

• Zagrożenie: ciągłe ryzykowne zachowanie (takie jak picie i prowadzenie samochodu) niezależnie od niebezpiecznych konsekwencji

• Szkoda: Ciągłe używanie substancji, niezależnie od tego, czy wiesz o nawracających problemach fizycznych lub psychicznych spowodowanych przez używanie substancji

• Tolerancja: adaptacja organizmu w czasie, charakteryzująca się próbą dostosowania się mózgu do nienormalnie wysokiego poziomu narkotyków lub alkoholu w organizmie. Powoduje to konieczność zwiększenia ilości spożywanego alkoholu (lub narkotyku) w celu uzyskania pożądanego efektu. Może to również skutkować odczuwaniem słabszego efektu przy stosowaniu tej samej ilości substancji. Ogólnie rzecz biorąc, tolerancja powoduje, że z czasem potrzeba coraz większej ilości substancji, aby uzyskać ten sam poziom odurzenia.

• Odstawienie: doświadczanie negatywnych objawów, zwanych objawami odstawienia, podczas zaprzestania stosowania substancji lub używania substancji w celu uniknięcia objawów odstawienia. Objawy odstawienia mogą obejmować drżenie, pocenie się, wzrost tętna, nudności i wymioty, bezsenność, halucynacje i drgawki. Objawy odstawienia różnią się w zależności od rodzaju substancji, jaką osoba zażyła przed detoksykacją.

Kategorie zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych

W zależności od substancji i objawów ludzie mogą należeć do różnych kategorii używania substancji. Obejmują one:

• Łagodne zaburzenia związane z używaniem substancji: spełnienie dwóch do trzech z powyższych kryteriów

• Umiarkowane zaburzenia związane z używaniem substancji: spełnienie czterech do pięciu z powyższych kryteriów

• Poważne zaburzenia związane z używaniem substancji: Spełnienie sześciu lub więcej z powyższych kryteriów

Zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych można również zidentyfikować na podstawie wybranej substancji. Na przykład:

• Jeśli substancją z wyboru jest alkohol, diagnozą będzie łagodne, umiarkowane lub ciężkie zaburzenie używania alkoholu.

• Jeśli substancją z wyboru są opioidy, diagnozą będzie łagodne, umiarkowane lub ciężkie zaburzenie związane z używaniem opioidów.

Inne czynniki definiujące, które są brane pod uwagę przy przypisywaniu zaburzeń związanych z używaniem substancji, obejmują sytuację, w której dana osoba znajduje się na kontinuum zdrowienia. Obejmują one:

• Wczesna remisja: ma miejsce, gdy osoba nie spełnia już kryteriów DSM-5 dotyczących zaburzeń związanych z używaniem substancji przez co najmniej trzy miesiące, ale krócej niż rok.

• Trwała remisja: Dzieje się tak po tym, jak osoba nie spełnia kryteriów DSM-5 dotyczących zaburzeń związanych z używaniem substancji przez ponad rok.

• Terapia podtrzymująca: ma to zastosowanie, gdy ktoś przyjmuje przepisane leki zastępcze, takie jak metadon lub buprenorfina, z powodu zaburzeń związanych z używaniem opiatów.

Przyczyny zaburzeń używania substancji

Nie jest znana przyczyna zaburzeń związanych z używaniem substancji, ale zidentyfikowano kilka zagrożeń. Osoba może być bardziej podatna na rozwój zaburzenia używania substancji, jeśli występuje jeden z kilku czynników, w tym:

• Czynniki biologiczne: Geny, pochodzenie etniczne, płeć i obecność zaburzeń zdrowia psychicznego mogą zwiększać ryzyko uzależnienia. W rzeczywistości, według Cleveland Clinic, prawie dwie trzecie osób uczestniczących w programach leczenia uzależnień to mężczyźni.

• Środowisko: środowisko danej osoby — takie jak doświadczanie nadużyć lub zaniedbania w dzieciństwie, presja rówieśników w okresie dojrzewania lub intensywny poziom stresu w każdym wieku — może zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzeń związanych z używaniem substancji.

• Wiek: Istnieją określone grupy wiekowe, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia problemu związanego z używaniem substancji. Okres dojrzewania jest szczególnie ryzykowny ze względu na zmiany w mózgu, które prowadzą do braku samokontroli, złego podejmowania decyzji i umiejętności oceny. Ponadto, gdy narkotyki są wprowadzane w czasie, gdy mózg nastolatka rozwija się, może to powodować większe prawdopodobieństwo wystąpienia uzależnienia.

Rodzaje zaburzeń związanych z używaniem substancji

Istnieje wiele różnych rodzajów zaburzeń związanych z używaniem substancji, w tym:

• Alkohol
• Używki (takie jak kokaina i metamfetamina)
• Konopie indyjskie (marihuana)
• Inhalanty (takie jak rozpuszczalniki, aerozole, azotyny i gazy)
• Halucynogeny (takie jak LSD, meskalina, PCP i DMT)
• Leki klubowe (takie jak ketamina, ecstasy, GHB i flunitrazepam)
• Opioidy (takie jak heroina, oksykodon, kodeina, morfina i inne rodzaje leków przeciwbólowych na receptę)
• Leki na receptę i leki na przeziębienie (takie jak syropy na kaszel z dekstrometorfanem)
• Środki uspokajające, przeciwlękowe i nasenne
• Sterydy anaboliczne
• Katynon syntetyczny (sole do kąpieli)
• Nikotyna (z tytoniu lub e-papierosów / źródeł waporyzacji)

Leczenie

Istnieje kilka poziomów intensywności leczenia uzależnień w zależności od sytuacji każdej osoby. Obejmują one:

• Intensywna hospitalizacja zarządzana medycznie (ośrodki detoksykacji): Program z personelem medycznym mający na celu pomoc osobie w początkowej fazie odstawienia zażywania substancji

• Leczenie stacjonarne/szpitalne: szpital lub inne placówki szpitalne, w których osoby, u których zdiagnozowano zaburzenia związane z używaniem substancji, żyją 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Ośrodki leczenia stacjonarnego obejmują codzienną terapię rozmową, grupy wsparcia, edukację na temat uzależnień i używania substancji, terapię rodzinną i wiele innych. Zapewniają również bezpieczne środowisko dla tych, u których istnieje duże prawdopodobieństwo nawrotu choroby, gdy mieszkają w środowisku, w którym się znajdują.

• Intensywne leczenie ambulatoryjne: program intensywnego leczenia oferujący terapię grupową i indywidualną, element edukacyjny i inne formy leczenia dziennego, w którym uczestnicy uczęszczają na określoną liczbę godzin i dni w tygodniu

• Ambulatoryjny: Mniej intensywny rodzaj programu ambulatoryjnego, który zwykle obejmuje mniej godzin i dni w tygodniu. Program ten służy jako kontynuacja leczenia, mający na celu zapewnienie długoterminowej struktury tym, którzy ukończyli stacjonarne lub intensywne programy ambulatoryjne.

Leki

Wiele różnych rodzajów leków jest powszechnie przepisywanych w celu leczenia zażywania substancji psychoaktywnych. Rodzaj przepisanego leku zależy od wielu czynników, w tym od etapu leczenia, w którym znajduje się dana osoba.

Przykłady leków na zaburzenia związane z używaniem substancji obejmują te, które leczą różne etapy zdrowienia.

Leki na detoksykację/odstawienie

Podczas detoksykacji podaje się kilka różnych leków; leki te pomagają bezpiecznie radzić sobie z objawami odstawienia. Dokładny rodzaj leku podawanego podczas detoksykacji zależy od wybranego leku osoby zdrowiejącej.

Leki na zaburzenia związane z używaniem substancji po detoksykacji

Wiele rodzajów leków jest podawanych w celu zmniejszenia apetytu na daną substancję, zablokowania zdolności do haju po narkotyku lub w inny sposób zmniejszenia zachowań związanych z poszukiwaniem narkotyków, jednocześnie pomagając ustabilizować normalne funkcjonowanie mózgu. Obejmują one:

• Metadon (Dolofina), naltrekson (Vivitrol) i buprenorfina/nalokson (suboxone) leczą uzależnienia od opioidów. Naltrexone pomaga blokować działanie opioidów w mózgu i jest stosowany tylko po detoksykacji osoby.
• Naltrexone blokuje receptory nerwowe zaangażowane w nagradzające efekty picia alkoholu. Pomaga również zmniejszyć apetyt na alkohol.
• Uważa się, że akamprozat (Campral) zmniejsza długoterminowe objawy odstawienia (takie jak lęk i bezsenność) i potencjalnie zmniejsza ryzyko powrotu do picia.
• Disulfiram (Antabuse) to lek od dawna używany do spożywania alkoholu. Działa poprzez wywołanie nieprzyjemnego efektu (takiego jak zaczerwienienie, nudności i wymioty) podczas picia alkoholu.
• Istnieje wiele różnych rodzajów leków przepisywanych osobom ze współwystępującymi zaburzeniami; dokładny rodzaj leku zależy od leczonego stanu zdrowia psychicznego.

Korona

Utrzymanie trzeźwości po leczeniu z powodu używania substancji jest niemałym przedsięwzięciem. To podróż na całe życie, która polega na nieustannym uczeniu się, jak stosować nowe umiejętności radzenia sobie w życiu codziennym.

Niektóre zasady pomagają osobie radzić sobie z wieloma czynnikami związanymi z wychodzeniem z nałogu. Czynniki te dotyczą również współmałżonka, opiekuna i innych członków rodziny. Zawierają:

• Angażowanie się w poradnictwo lub terapię z profesjonalnym terapeutą lub licencjonowanym doradcą ds. narkotyków i alkoholu
• Kontynuowanie udziału w terapii do czasu, gdy Twój doradca lub terapeuta poinformuje Cię, że jesteś gotowy do ukończenia programu
• Szukanie oceny od specjalisty zdrowia psychicznego, jeśli masz objawy problemów ze zdrowiem psychicznym (podwójna diagnoza)
• Angażowanie się w grupy wsparcia (takie jak Anonimowi Alkoholicy lub Anonimowi Narkomani) i zobowiązanie się do regularnych, trwających spotkań
• Dzielenie się swoimi doświadczeniami z innymi zdrowiejącymi alkoholikami lub uzależnionymi
• Zrównoważenie harmonogramu, aby uniknąć nadmiernej ilości bezczynności
• Ustalenie regularnych ćwiczeń (za zgodą lekarza). W niektórych badaniach wykazano, że ćwiczenia są skuteczne w leczeniu depresji; stwierdzono również, że jest to skuteczne leczenie uzupełniające dla osób przyjmujących leki przeciwdepresyjne.
• Przyjęcie programu redukcji stresu — takiego jak joga — mającego na celu pomoc w radzeniu sobie z codziennymi stresorami