Badanie: sportowcy częściej rozwijają nieregularne bicie serca niż nie-sportowcy

Chociaż wiele osób zakłada, że ​​osoby, które regularnie ćwiczą sercowo-naczyniowe są mniej narażone na problemy z sercem, ostatnie badania wykazały, że sportowcy mogą mieć ponad dwukrotnie większe ryzyko migotania przedsionków lub nieregularnego rytmu serca.

Badanie było ankietą i analizą 13 badań opublikowanych w ciągu 30 lat od 1990 do 2020 roku, obejmujących ponad 70 478 uczestników. Spośród nich 6816 uznano za sportowców.

Co zaskakujące, naukowcy odkryli, że ryzyko migotania przedsionków było ponad dwukrotnie większe u sportowców lub 2,46 razy wyższe niż u osób niebędących sportowcami. Młodsi sportowcy byli 3,6 razy bardziej narażeni na migotanie przedsionków niż ci powyżej 55 roku życia. Lipcowe badanie zostało opublikowane w British Journal of Sports Medicine.

Wydaje się, że nie bez znaczenia był także rodzaj sportu. Badanie zaprzeczyło od dawna utrzymywanemu przekonaniu, że sporty wytrzymałościowe, takie jak bieganie lub narciarstwo, wiążą się z większym ryzykiem sercowo-naczyniowym niż inne sporty mieszane, takie jak rugby czy piłka nożna. W rzeczywistości występowanie migotania przedsionków było wyższe u sportowców mieszanych.

W badaniu uwzględniono również inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, takie jak cukrzyca typu 2 lub wysokie ciśnienie krwi. Patrząc na sportowców i osoby niebędące sportowcami, u których wszystkie te inne czynniki ryzyka wystąpiły, nie było dużej różnicy w występowaniu migotania przedsionków.

Ryzyko może nie być tak wysokie, jak się wydaje

Dr Chirag Barbhaiya, elektrofizjolog serca i dyrektor badań klinicznych w dziale elektrofizjologii serca w NYU Langone Health, mówi Verywell, że chociaż liczby wydają się wysokie, migotanie przedsionków u młodych ludzi jest nadal uważane za dość rzadkie.

„Istnieje różnica między ryzykiem względnym a ryzykiem bezwzględnym” – mówi Barbhaiya. „Mimo że ryzyko wzrasta o znaczną wielokrotność, ogólne liczby są dość małe”.

Dodatkowo, jak mówi Barbhaiya, sportowcy są zazwyczaj bardziej nastawieni na swoje wyniki i odczucia fizyczne, co czyni ich bardziej wrażliwymi na objawy migotania przedsionków i bardziej skłonni do poszukiwania leczenia.

A jeśli chodzi o różnice między sportami, Barbhaiya mówi, że intensywność wysiłku może odpowiadać za zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków u osób uprawiających sporty mieszane w porównaniu do sportów wytrzymałościowych.

„Czas trwania napięcia mięśnia sercowego jest mniej ważny niż jego intensywność” – mówi Barbhaiya.

Mówi na przykład, że przychodzą mi na myśl wioślarze i ciężarowcy, którzy przez krótki czas wkładają intensywny wysiłek. Ci sportowcy również wykazali tendencje do migotania przedsionków. Zauważa również, że niektóre sporty mieszane mają zachowania kulturowe, które zwiększają migotanie przedsionków, zwłaszcza spożycie alkoholu.

„Wokół rugby panuje cała kultura, która wiąże się z piciem dużej ilości alkoholu i jest to jeden z najlepiej znanych czynników ryzyka związanych ze stylem życia związanych z afibem” – mówi.

Jest kilka dobrych wieści

Ogólnie rzecz biorąc, Barbhaiya podkreśla, że ​​z tych ustaleń wynika również kilka ważnych pozytywnych wniosków.

„Jednym z najbardziej potencjalnie uspokajających odkryć było to, że jeśli masz inne czynniki ryzyka, ćwiczenia nie wydają się być dla ciebie dodatkowym czynnikiem ryzyka” – mówi Barbhaiya. „Sugeruje to, że jeśli masz czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, ćwiczenia faktycznie nie stanowią ryzyka. Często będą przeciwdziałać czynnikom zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego”.

Ponieważ ryzyko migotania przedsionków faktycznie spadało wraz z wiekiem, Barbhaiya mówi, że te dane powinny zachęcić pacjentów z sercem do kontynuowania ćwiczeń i budowania mięśnia sercowego zgodnie z zaleceniami lekarza.