Jak doradcy 1:1 wspierają uczniów z autyzmem?

W Stanach Zjednoczonych Ustawa o Edukacji Osób Niepełnosprawnych stanowi, że dzieci z autyzmem i innymi zaburzeniami rozwojowymi powinny być umieszczane w możliwie najmniej restrykcyjnym otoczeniu. W szkole najmniej restrykcyjnym środowiskiem jest oczywiście zwykła klasa.

Wiele okręgów szkolnych obawia się, że dziecko z autyzmem w klasie ogólnokształcącej będzie przeszkadzać lub będzie mieć trudności z wypełnianiem instrukcji nauczyciela, dlatego zapewniają pomoc 1:1, aby wesprzeć dziecko i pomóc mu uzyskać dostęp do ogólnego programu nauczania. Czasami pomoc 1:1 jest niezwykle pomocna; jednak w innych przypadkach adiutant jest w rzeczywistości przeszkodą. Jako rodzic, możesz zdecydować, czy Twoje dziecko może skorzystać z pomocy doradcy w klasie ogólnej, czy też lepiej by mu było w specjalistycznej klasie lub w prywatnym otoczeniu.

Dlaczego klasa edukacji ogólnej jest wyzwaniem dla uczniów z autyzmem

Często bardzo małe dzieci z autyzmem radzą sobie w zwykłej klasie. Grupy przedszkolne są zazwyczaj małe, zwykle dostępnych jest wielu dorosłych, a nauczyciele przedszkolni oczekują, że bardzo małe dzieci będą się rozwijać w różnym tempie i wykazywać bardzo różne poziomy kontroli emocjonalnej. Dwulatek z autyzmem, który ma „roztopienie” nie różni się zbytnio od typowego dwulatka, który ma „napad złości”. Jeśli autystyczne dziecko w wieku przedszkolnym stanie się agresywne, nawet mały, niewyszkolony dorosły może przenieść to dziecko do innego pokoju, dopóki się nie uspokoi.

Począwszy od bardzo młodego wieku (często do pierwszej klasy), uczniowie muszą siedzieć nieruchomo przez długi czas, słuchać i odpowiadać na wiele instrukcji mówionych, wchodzić w interakcje i współpracować z kolegami z klasy, negocjować złożone harmonogramy, pozytywnie reagować na głośne dzwony i zatłoczone korytarze i – co najtrudniejsze – naucz się, poprzez naśladowanie, jak być „typowym” dzieckiem w nieuporządkowanych sytuacjach towarzyskich, takich jak lunch i przerwa.

Krótko mówiąc, szkoła jest najtrudniejszym możliwym miejscem dla osoby, która ma ograniczone umiejętności werbalne, nie uczy się przez naśladownictwo i łatwo ją denerwują przejścia, głośne dźwięki i nieustrukturyzowane sytuacje, w których oczekiwania nie są ani zdefiniowane, ani wyjaśnione.

Którzy uczniowie mogą otrzymać wsparcie 1:1 w klasie ogólnej?

Teoretycznie, w oparciu o prawo IDEA, wszystkie dzieci niepełnosprawne powinny być umieszczone w typowych salach lekcyjnych. W praktyce nie zawsze jest to możliwe, praktyczne, a nawet pożądane. Osoba, która nie może nauczyć się mówić, czytać lub pisać, prawdopodobnie nie wyniesie wiele z klasy, w której mówienie, czytanie i pisanie są jedynymi środkami komunikacji lub wyrażania wiedzy dla wszystkich innych uczniów. Dzieci z poważnie upośledzonymi zdolnościami mowy, uczenia się, poznawcze lub behawioralne są zatem często umieszczane w wyspecjalizowanych klasach z małymi grupami uczącymi się, specjalnie przeszkolonymi nauczycielami i dostosowanymi narzędziami nauczania.

Ale co z dzieckiem, które potrafi czytać, pisać i mówić, ale które jest również autystyczne? Czy ta osoba powinna znajdować się w „specjalnej” czy „ogólnej” klasie?

Ponieważ prawo dekretuje, że preferowana jest ogólna klasa (a wiele rodzin i tak woli ideę włączenia), dzieci z autyzmem w stopniu umiarkowanym do wysokiego często umieszczane są w typowej klasie. Ale nawet jeśli dziecko autystyczne jest bystre i werbalne, może mieć trudności z wyzwaniami sensorycznymi, funkcjami wykonawczymi i „ukrytym programem nauczania”, który zawiera wszystkie niepisane zasady zachowania, których większość dzieci uczy się poprzez obserwację i naśladowanie. Aby wesprzeć takiego ucznia w typowym otoczeniu, wiele szkół zapewnia pomoc 1:1: osobę, której celem jest wyłącznie pomoc jednemu dziecku w „dostępie do ogólnego programu nauczania”.

W zależności od stanu, w którym mieszkasz, doradcy 1: 1 mogą, ale nie muszą, przejść jakiekolwiek szkolenie w college’u lub szkolenie specyficzne dla autyzmu w swojej pracy (chociaż wszyscy wymagają pewnego rodzaju szkolenia podstawowego).KątW żadnym wypadku nie oczekuje się od opiekunów faktycznego nauczania uczniów, za których są odpowiedzialni.

Jak doradcy 1:1 wspierają uczniów z autyzmem?

Co dokładnie robią doradcy 1:1, aby wspierać dzieci z autyzmem? Odpowiedź różni się w zależności od sytuacji, ale oto kilka sposobów, w jakie opiekun może pomóc dziecku z autyzmem stać się częścią ogólnego otoczenia edukacyjnego:

• Opiekun może pomóc Twojemu dziecku skupić się na naukach, pomagając mu znaleźć odpowiednią książkę lub stronę, postępować zgodnie z instrukcjami, podnieść rękę itp.
• Opiekun może pomóc Twojemu dziecku zarządzać swoim zachowaniem, wdrażając plan zachowania stworzony przez specjalistę od zachowania.
• Opiekun może pomóc dziecku w negocjowaniu harmonogramu, podróżując z nim do różnych klas i/lub terapeutów.
• Opiekun może wspierać społeczne uczenie się Twojego dziecka, zachęcając do zabawy grupowej lub rozmowy w nieustrukturyzowanych miejscach, takich jak place zabaw lub stołówki.
• Opiekun może pomóc terapeutom Twojego dziecka, zbierając dane o zachowaniach w ciągu dnia szkolnego.
• Opiekun może Cię wesprzeć, dostarczając naprawdę dobrze poinformowanych informacji na temat codziennych doświadczeń Twojego dziecka w środowisku szkolnym.

Chociaż naprawdę „nie powinna” mówić ci o trudnych nauczycielach lub kolegach z klasy, w wielu przypadkach doradca staje się najlepszym źródłem informacji dla rodzica o tym, co naprawdę dzieje się w szkole. Może być również świetnym systemem wsparcia dla Twojego dziecka. Należy jednak pamiętać, że pomocnicy 1:1 nie są sobie równi: tegoroczna niesamowita osoba wspierająca może zostać zastąpiona przez przyszłorocznego motyla towarzyskiego, który widzi siebie jako pomoc nauczyciela dla całej klasy.

Dlaczego możesz powiedzieć „nie” doradcy 1:1?

Zawsze warto powiedzieć „tak” doradcy 1:1 na okres próbny kilku miesięcy. Czasami jednak doradca stwarza tyle problemów, ile rozwiązuje. Dzieje się tak, ponieważ nie ma dwóch takich samych okręgów szkolnych, klas, doradców ani uczniów z autyzmem — a nawet pomocnik, który dobrze pracował z dzieckiem w zeszłym roku, może mieć duże trudności w zaspokojeniu jego potrzeb w tym roku. Oto kilka problemów, które mogą się pojawić, gdy Twoje dziecko pracuje z doradcą 1:1:

• Opiekun może zająć miejsce nauczyciela Twojego dziecka. Jeśli nauczyciel Twojego dziecka porusza się bardzo szybko i nie zapewnia odpowiednio zróżnicowanych instrukcji, Twoje dziecko może być zagubione w nauce. Kiedy tak się stanie, opiekun może być zmuszony do zapewnienia instrukcji zamiast nauczyciela. Oczywiście nie jest to celem włączenia.
• Opiekun może mieć trudności z zarządzaniem zachowaniem Twojego dziecka w klasie. Niektórzy doradcy, nauczyciele i koledzy z klasy łatwo denerwują się autyzmem lub innymi zachowaniami. Wielu pomocników postrzega swoją rolę jako pomoc nauczycielowi, a nie włączanie dziecka; w rezultacie może po prostu zabierać dziecko z pokoju za każdym razem, gdy zachowuje się inaczej. Jego uczenie się oczywiście ucierpi.
• Twoje dziecko i jej pomocnik mogą się nie dogadać. Nie każdy doradca jest odpowiedni dla każdego dziecka. Jeśli twoje dziecko i jej pomocnik nie lubią się nawzajem, rok szkolny prawdopodobnie szybko się rozpadnie. Możesz poprosić o zastępstwo, ale zmiana może być trudna po rozpoczęciu roku szkolnego.
• Ty i doradca Twojego dziecka możecie mieć różne filozofie. Większość doradców przechodzi przynajmniej podstawowe szkolenie w zakresie behawioralnego podejścia do pracy z dziećmi autystycznymi. Innymi słowy, są uczeni, aby oferować pewnego rodzaju nagrody za dobrze wykonaną pracę (ciasteczka, dodatkowy czas na ulubione czynności itp.). Jednak możesz nie chcieć, aby Twoje dziecko zdobywało nagrodę za siedzenie nieruchomo, odpowiednie reagowanie lub nie uderzanie kolegi z klasy. Przekwalifikowanie opiekuna dziecka w ciągu roku szkolnego może być bardzo trudne, zwłaszcza jeśli okręg popiera ich filozofię.
• Twoje dziecko może potrzebować innego ustawienia. Klasy kształcenia ogólnego są duże, głośne i szybko poruszające się. Często podkreślają współpracę, komunikację i socjalizację. W takim przypadku może to być po prostu nieodpowiednie środowisko dla Twojego dziecka.