Napady padaczkowe, padaczka i stwardnienie rozsiane

Jako stan neurologiczny wpływający na centralny układ nerwowy, w tym mózg, nie może Cię dziwić, że stwardnienie rozsiane (MS) naraża Cię na nieco większe ryzyko napadów padaczkowych i epilepsji. W rzeczywistości około 2% do 5% osób żyjących ze stwardnieniem rozsianym cierpi na epilepsję, w porównaniu z 1,2% ogólnej populacji. Uważa się, że padaczka występuje około trzy razy częściej w SM.

Powoduje

Napad jest spowodowany niewłaściwą lub nadmierną aktywnością elektryczną mózgu, zwykle w korze mózgowej. Padaczkę definiuje się jako nawracające napady padaczkowe spowodowane tego rodzaju nieprawidłową aktywnością mózgu.

Chociaż naukowcy nie rozumieją dokładnie, dlaczego istnieje większe ryzyko epilepsji w przypadku stwardnienia rozsianego, może to wynikać ze złożonej zależności między rolą stanu zapalnego w obu stanach a uszkodzeniem mózgu spowodowanym zmianami stwardnienia rozsianego, co może prowadzić do zakłóceń elektrycznych. Należy przeprowadzić więcej badań, aby zrozumieć ten związek.

Badania pokazują, że napady padaczkowe, jeśli wystąpią, najczęściej zaczynają się jakiś czas po wystąpieniu SM. Niektóre badania wykazały również związek między nasileniem SM a ryzykiem padaczki, co oznacza, że ​​im cięższy przypadek SM, tym częstsze wydają się napady padaczkowe.

Rodzaje napadów

Istnieją dwa rodzaje, do których klasyfikuje się napady: uogólnione i ogniskowe. Podobnie jak w populacji ogólnej, te ostatnie są najczęstszym typem SM; blisko 70% napadów występujących w SM ma charakter ogniskowy.

Napady uogólnione

Uogólniony napad obejmuje cały mózg. Istnieje sześć rodzajów napadów uogólnionych, ale najczęstszym typem w SM są napady toniczno-kloniczne.

Napady toniczno-kloniczne charakteryzują się utratą przytomności i sztywnością mięśni (faza toniczna) z towarzyszącymi drgawkami (faza kloniczna). Nazywane w przeszłości napadami typu grand mal, trwają zazwyczaj od jednej do trzech minut.

Chociaż są przykro, gdy są świadkami, większość ludzi, którzy doświadczają napadu toniczno-klonicznego, w rzeczywistości ich nie odczuwa. Później osoba zazwyczaj czuje się wyczerpana, wyprana i zdezorientowana. Uraz głowy i ciała może czasami wystąpić, jeśli osoba upada, gdy zaczyna się napad.

Napady ogniskowe

Napady ogniskowe, które kiedyś nazywano napadami częściowymi lub zlokalizowanymi, to te, które powstają w zlokalizowanym obszarze mózgu. Ich wygląd jest mniej dramatyczny niż napady toniczno-kloniczne, aw niektórych przypadkach mogą być ledwo zauważone przez osobę, która je doświadcza.

Te zajęcia są ogólnie klasyfikowane w następujący sposób:

• Napady ze świadomością ogniskową: wcześniej znane jako proste napady częściowe, ten typ nie powoduje utraty przytomności; raczej sprawia, że ​​wszystko wydaje się chwilowo „wyłączone”. Ludzie często opisują odczuwanie dziwnych emocji lub doświadczanie zmian w tym, jak rzeczy wyglądają, brzmią, czują, pachną lub smakują. W niektórych przypadkach mięśnie osoby mogą sztywnieć lub zacząć drgać, zwykle po jednej stronie twarzy lub ciała.

• Napady ogniskowych zaburzeń świadomości: ten rodzaj napadu, który kiedyś nazywano złożonym napadem częściowym, również nie powoduje utraty przytomności, ale powoduje nagły brak świadomości. To tak, jakby osoba „zgasła”, a nie zemdlała. Podczas napadu osoba może nie być w stanie zareagować i często wpatruje się w przestrzeń lub działa w sposób powtarzalny, na przykład pocierając dłonie, cmokając, przełykając lub wydając powtarzające się dźwięki. W większości przypadków osoba nie będzie pamiętać, co się stało po zakończeniu ataku.

Objawy

Telewizyjne i filmowe obrazy napadów często dają niepełny obraz tego, jak można ich doświadczyć. Napady mogą znacznie różnić się objawami i nasileniem – niektóre są przemijające i prawie niezauważalne, podczas gdy inne mogą być znacznie cięższe i niepokojące.

Objawy napadu zależą od rodzaju napadu, ale ogólnie mogą obejmować:

• Utrata przytomności lub świadomości
• Zamieszanie, zmiany zachowania
• Upadki bez przywołań ani ostrzeżeń
• Dziwne doznania i emocje
• Niekontrolowane szarpnięcia rąk i nóg
• Gapiowski
• Aura

Diagnoza

Musisz udać się do neurologa, który może ci powiedzieć, czy twoje objawy są objawami napadowymi, czy rzeczywistymi napadami.

Test fal mózgowych zwany elektroencefalogramem (EEG) pokazuje różnicę między tymi dwoma, więc Twój lekarz może zlecić wykonanie tego rozróżnienia. Możesz również mieć inne testy laboratoryjne i / lub obrazowe, aby potwierdzić lub wykluczyć diagnozę padaczki.

Chociaż być może już od jakiegoś czasu żyjesz ze stwardnieniem rozsianym i czujesz się dobrze zaznajomiony z jego wpływem na Ciebie, ważne jest, aby Twój lekarz określił, co powoduje Twoje samopoczucie. Opóźnienie właściwej diagnozy, jeśli rzeczywiście masz napad, może prowadzić do konsekwencji i uniemożliwić odpowiednie leczenie.

Leczenie

Napady padaczkowe u osób ze stwardnieniem rozsianym są zwykle łagodne i nie powodują trwałych uszkodzeń. W większości przypadków do kontrolowania lub całkowitego wyeliminowania napadów potrzebne są leki przeciwdrgawkowe.

Dostępnych jest wiele leków do leczenia padaczki, z których każdy ma różne potencjalne korzyści i zagrożenia. W rzeczywistości niektóre z tych leków przeciwdrgawkowych są również stosowane w leczeniu objawów SM, takich jak ból i drżenie.

Celem zarówno w przypadku stwardnienia rozsianego, jak i padaczki jest znalezienie tego, co działa najlepiej w łagodzeniu objawów i kontrolowaniu napadów przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum skutków ubocznych. Twój lekarz będzie współpracował z Tobą, aby znaleźć najlepsze lekarstwo na Twoje potrzeby i objawy.

Jeśli doświadczasz jakichkolwiek objawów podobnych do napadów, takich jak skurcze mięśni, drgania, osłabienie lub drżenie, ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem, który może skierować Cię do neurologa w celu przeprowadzenia dalszych badań. Niezależnie od tego, czy masz drgawki, czy objawy napadowe, Twój zespół medyczny może opracować plan leczenia, który pomoże Ci kontrolować objawy i poprawi jakość Twojego życia.